Ik zal het verhaal ff samenvatten:
Ze zit momenteel totaal niet lekker in haar vel. Ze is al ruim 3 weken ziek, moeder moet voor onderzoek naar het ziekenhuis, op haar (en dus ook mijn) werk loopt het totaal niet lekker en ze krijgt dus alles tegelijkertijd voor haar kiezen.
Dus ze heeft momenteel even wat tijd voor zichzelf nodig, zei ze. Op zich logisch.
Dus omdat ze mij niet tekort wilde doen in de relatie en mij niet wilde meeslepen in haar problemen heeft ze het uitgemaakt. Niet omdat het "gevoel" over was, maar puur omdat ze momenteel even met niemand rekening wil houden en puur aan zichzelf wil denken. En ook dat vind ik begrijpelijk.
Toen kwamen nog de opmerkingen dat het haar speet, dat ze hoopte dat ik niet boos zou worden, dat het niet aan mij lag, omdat ik echt een geweldige, lieve, leuke jongen was. (



) Maar het was wel duidelijk dat ze het er behoorlijk moeilijk mee had.
Dus ben er niet boos om geworden. Had het gesprek al 1000 keer in mijn hoofd afgespeeld, maar ik heb er niets mee gedaan, omdat ik begreep hoe ze zich voelde.
Kep wel gevraagd of het tijdelijk of definitief was. Toen zei ze dus dat ze hoopte dat het maar tijdelijk uit zou zijn, maar dat ik beter kon rekenen op definitief, omdat ze niet wist hoe lang het zou gaan duren.
Tenslotte heb ik haar aan het eind van het gesprek wel gezegd dat ik altijd, op elk moment voor haar klaar zou staan, mocht ze me nodig hebben. Desnoods midden in de nacht, maakt me niets uit. En dat stelde ze wel heel erg op prijs.
Dus dat was het gesprek zo ongeveer.