Ik ben vorig jaar en dit jaar vanaf oktober t/m half maart depressief geweest.. En daarna ging het geleidelijk weer beter, ik was pas afgelopen augustus, na een heerlijke vakantie, weer helemaal mezelf. Het was een klotetijd, heb het allemaal opgekropt en toen kwam alles eruit, niet door te praten, maar door met dingen te smijten, te schreeuwen en vooral heel agressief te zijn. Uiteindelijk heb ik professionele hulp gezocht en dat is mn redding geweest. Ook is het de redding geweest dat mijn relatie op dat moment uitging, ook al dacht ik op dat moment dat dat mijn ondergang werd. Achteraf ging het vanaf dát moment beetje bij beetje beter met me.
Maar dat valt niet te vergelijken met een zogenaamd dipje, waar het hier in mijn ogen over gaat. Zoals al een keer was aangegeven in een reactie is er een groot verschil tussen depri/depressief zijn en een dipje hebben.
Ik kan vaak op regenachtige, koude dagen ff in een dipje zitten, maar dan pak ik de auto, ga ff lekker een stukje rijden, muziek lekker hard, verwarming aan en gaan.. Dat is voor mij een stukje ontspanning, ff wat tijd voor mezelf. Meestal ga ik daarna naar een vriendin om te praten, uit te huilen en gewoon lekker ff roddelen.