de combi 2cb en keta die ik gepland had voor defqon is uiteindelijk niets geworden. er was geen zin in/tijd meer voor. wel heb ik iets herhaald wat ik vorig jaar defqon ook die de zondagnacht heb gedaan. ik vind het vrij intens en extreem dat ik t gedaan heb maar het is echt een beleving; een opzettelijke k-hole. vorig jaar had ik 6 puntjes achter elkaar genomen vlak voor het naar bed gaan, ongeveer zo groot als ik normaal ook zou doen (niet té fanatiek). toch dacht ik achteraf: was dit het nou, de volledige ervaring? of is er meer en kan ik dieper gaan?
dit jaar ging het als volgt: het was tijd om naar bed te gaan, half 4 of zoiets. volgende dag tent & spullen pakken en naar huis. ben mijn tanden gaan poetsen, even wat water drinken, en langs de wc geweest. ik stond klaar om naar bed te gaan. was de laatste die naar bed ging, en ben lekker in mijn slaapzak gaan liggen (lag in m'n eentje in 'n tent) alles klaar voor de nacht gemaakt en heb de keta erbij gepakt. 4 punten gemaakt zo groot als ik normaal nooit zou durven. ik had een praktisch vol zakje ket van 1g, gebruikte m'n sleutel als een soort lepel en maakte de punten zo groot mogelijk. niks aftikken of wat dan ook, gewoon echte scheppen - heb de volle eerste centimeter van de sleutel gebruikt. zodra die binnen waren rustig gaan liggen en m'n ogen gesloten.
enkele minuten daarna leek ik al wat te merken. in de verte klonk het geluid alsof ik de zee in de verte hoorde bulderen, de branding. langzaam werd dat geluid luider en luider... ik verzamelde de kracht om op mijn telefoon te kijken hoe laat het was en ik had de tijd van de 4 grote punten genoteerd (3:40) inmiddels was het 10 minuten later en met de duidelijke missie voor ogen dacht ik 'fuck it' en heb nog 2 van deze scheppen gemaakt om er zeker van te zijn dat het genoeg was. ik begon al aardig vaag te worden en eventjes sloeg de paniek toe bij het uitdoen van de zaklamp op m'n telefoon. 'snel nu het nog kan!' en ja het schoot niet op want ik was al flink ver heen.
ben na die 2 extra punten gaan liggen en heb alles over me heen laten komen. geen verzet, niet proberen te denken of wat dan ook. gewoon luisteren naar dat bulderen van die golven wat telkens luider werd, en kijken naar de binnenkanten van m'n oogleden. langzaam kwam er een wittige waas mijn zicht binnen van rechtsonder, het was alsof ik naar een soort van glazen bak met water en wit zand erin zat te kijken. zoals sommige mensen als telefoonhoesje hebben met glitters erin... uit pure nieuwsgierigheid probeerde ik rechtop te gaan zitten. dit was een verloren zaak. ik kon mijn buikspieren aanspannen maar ik verloor na een halve seconde de motivatie al en ben weer rustig gaan liggen.
langzaam gleed ik verder af en kon ik vreemde objecten voor me zien zweven. ik voelde mijn lichaam niet, maar door met mijn vingers te wiebelen in mijn slaapzak kon ik de kleur, grootte, en andere attributen van het voorwerp veranderen. heel apart allemaal. later ben ik op youtube op zoek gegaan naar beeldmateriaal wat in de buurt komt bij wat ik gezien heb. niets komt echt in de buurt, en het is niet te beschrijven. een wereld zonder maten, regels, logica, en ook zonder jezelf of anderen. enorm vreemd. hetgeen wat ik kon vinden wat het dichtst bij zat was een "fractal". ik kon met mijn zicht inzoomen op een object en hoe dichter bij ik kwam hoe meer detail er ontstond, maar hieraan zat geen limiet. helemaal tot op moleculair niveau. de protonen, neutronen, elektronen en hun bindingen kon je zo zien zitten en ze versprongen van plek tot plek met een vaste regelmaat en met een vreemd ruisend geluid.
https://youtu.be/S530Vwa33G0?t=2m3s
de trip leek opgedeeld in fases, in totaal denk ik er ongeveer 5 gehad te hebben. aan het begin van zo'n "fase" was ik terug in een bekende plaats. een soort van kruispunt waar ik meerdere keren geweest ben en een plek die ik daardoor herkende. het was geen echte plek waar ik ooit geweest ben... enkel te beschrijven als een soort vreemd belicht glazen atrium, en om een of andere reden keek ik telkens naar een grote glazen bol in het plafond met daarin een windroos. zoals ik zei; logica was ver te zoeken in deze dimensie.
in een helder moment tijdens de trip vroeg ik mezelf af: 'wie ben ik, waar ben ik' tot mijn schrik had ik echt geen idee. ik wist niet hoe ik heette, of dat ik op een festival was. die gedachtegang heb ik meteen weer laten varen. jammer dan, verder waar ik gebleven was - en ja hoor daar ging ik weer.
door de trip en de visuals heen hoorde ik allerlei dingen. de buren een paar tenten verderop draaide frenchcore en stukjes hiervan gebruikte ik in mijn trip. het was niet dat de muziek in mijn hoofd meespeelde maar ik nam als het ware een stukje muziek in me op en dat herhaalde zich keer op keer op de achtergrond. dit maakte het totaalplaatje nog meer verwarrend. wat later in de trip, toen het al licht begon te worden (dit heb ik niet gezien want ik heb op geen punt mijn ogen opengedaan) hoorde ik ook vogels fluiten. normaal heb ik liever dat al die beesten hun snavel houden, maar nu genoot ik enorm van hun geluid op de achtergrond van mijn trip. het viel me op dat geen van alle fluitjes van die vogels hetzelfde waren, het gaf me een heel vredig gevoel.
uiteindelijk werd ik wakker, alsof ik uit slaap ontwaakte. een mond als een gympie en ik kon me slecht bewegen. ik keek op mijn telefoon en het was 7:15. ik had ruim een uur nodig om mezelf weer tot leven te wekken. voorzichtig naar mijn fles water gekropen en een slokje genomen, op dat moment een opdracht op zich. terwijl ik lag te herstellen in mijn helemaal volgezweten slaapzak kwamen er als een soort cliché inzichten voorbij. denkend vanuit het perspectief van de bomen op deze festivalcamping, en de vogels in die bomen zijn wij mensen toch maar rommel- en herriemakers. wij zijn hier straks weg en dan kan het leven voor hen hier weer gewoon doorgaan. eigenlijk werkt het voor de hele wereld zo. alle mensen weg, wat zou dat lekker zijn voor de vogels en de bomen... hun leven zal gewoon doorgaan als wij er niet zijn. wij mensen zijn een fase. misschien klinkt het nu duister en negatief, maar ik vond het op dat moment een heel vredige en rustgevende gedachte.
achteraf ben ik dus 3 uur weggeweest, waarvan ~2 uur een trip geweest zal zijn en ~1 uur echte slaap. de volgende dag was ik goed verrot want ik had de nacht daarvoor ook maar 45 minuten geslapen! verrot dus, maar vooral door het slaapgebrek en niet zo zeer van de keta denk ik. 's morgens ging het op zich wel omdat ik het staartje van de ket nog in mijn systeem had wat mijn ellende verlichtte. rond een uur of 10 kwam de echte ellende pas.
na in mijn zakje keta gekeken te hebben was mijn conclusie dat ik ongeveer 350mg weg had gesnoven om niveau van die nacht te bereiken. een voor mij vrij extreme hoeveelheid. voor vorig jaar defqon had ik 1g gehaald en daar heb ik een vol jaar mee gedaan (6 of 7 afterparties en een weekend defqon).
respect dat jullie mijn lange report helemaal hebben gelezen!

het was zeer intens en heel vet, maar het lonkt niet echt om het binnenkort nog eens te doen. misschien waag ik het volgend jaar defqon, maar dat zie ik dan wel weer.