1112de reply:
Laatst had ik beloofd een tripreportje te schrijven na mijn eerstbolgende DMTtrip, vandaag was het zover. Al weken had ik de drang om het te doen, zeker omdat ik gestopt ben met blowen (ik heb 1x gezondigd ^^) en eens een echte, heldere DMTtrip wilde doen.
Ik had van tevoren een mentosje gegeten, dat is erg lekker voor tijdens het smoken, maar ook wanneer je terugkomt, scheelt enorm in de ranzige smaak in je bakkes. Tijdens het kauwen zat ik mezelf tot rust te manen, een beetje meditatie. Even de gedachten uit het hoofd en mezelf toelaten om, wat er ook zou gebeuren, het gewoon over me heen te laten komen.
Toen ik er echt klaar voor was en mijn buurvrouw klaar was met stofzuigen (geluid is zó irritant tijdens een DMTtrip), had ik 40mg afgewogen, leek me genoeg. Ik had mezelf voorgenomen om het helemaal weg te roken, hoe raar ik me ook zou voelen. De vorige keer had ik het gevoel dat "iets" me met geweld uit mijn hoofd wilde trekken, wat een zeer onaangename ervaring was, waar ik flink wat spanningshoofdpijn aan overgehouden heb. Ik had continu het gevoel dat ik het nog af moest maken.
De eerste hit: wow... heftig... doorgaan Zif! Na de tweede hit kwamen de visuals al opzetten, mooie patronen die rustig bewogen en het vertrouwde gevoel: ow ja, zo ging het inderdaad. Bij de tweede hit had ik alles al binnen en ik ging rustig op bed liggen, gordijnen dicht, één spotlampje aan en ik gaf het wat tijd om in te werken, maar ik kwam niet verder dan die mooie figuren. Ik voelde deze keer weer agressie opkomen en zag twee rode punten (ogen?), maar bedacht me dat dat niet hoefde, kalmte en rust, dat wilde ik. Op dat moment werden de punten groen en werd ik rustiger. Erg leuk natuurlijk, maar daar doe je het niet voor. Na een minuutje ofzo, besloot ik meer te nemen, opende de koffiefilter waar ik het in bewaar en pakte er twee brokken DMT uit, afwegen lukte me niet meer en deed er niet toe (met DMT doet niets er meer toe

) Het leek me wat veel, dus ik deed één brokje terug in de filter. Ik legde het andere brokje in de kop van mijn bong, zonder as er overheen, zonder gaasje erop en rookte het naar binnen. Het verbrandde ietsjes en onderdrukte een kokhalsneiging, maar dat kan prima, even overheen zetten dus. Ik voelde hem meteen binnenkomen... lag weer met mijn ogen dicht en er begon licht in mijn hoofd te schijnen... langzaam maar zeker meer licht en meer en ineens was ik er, maar met mijn volledige bewustzijn. Niks wezentjes, entiteiten of druk gedoe deze keer. Wel een erg verwelkomend gevoel! Ik bevond me in een ronde ruimte (de binnenkant van je schedel is rond, je pijnappelklier bevindt zich in het midden van je hoofd, vlak boven je gehemelte) en wat ik zag is onbeschrijflijk: Blauw als achtergrondkleur, lijnen, patronen, golvende streepjes, diepte, veel diepte, logica, intelligentie, vriendelijkheid, puur positief gevoel van alle kanten en heel rustig gekwebbel op de achtergrond. Normaal komt er altijd vanalles op me af, een beetje opdringerig zelfs, maar deze keer was het andersom: Het kwam van mij uit naar buiten toe en ik was het middelpunt ervan. Wat ik precies gezien heb, kan ik echt niet omschrijven, maar ik lag te kijken en ik dacht: wat moooooi!!!! Toen kreeg ik wel een soort van signaal van: hé, laat je niet eeehm, overweldigen door wat je ziet, maar aanschouw en geniet ervan. Het was zo vriendelijk en zo mooi, het licht, de patronen, de ruimte waar ik in zat... steeds was ik erbij met mijn bewustzijn en ik lag er werkelijk van te genieten en toen het langzaam weer weg ebde werd ik wat emotioneel. Ik was dankbaar, enorm dankbaar voor de ervaring die ik beleefd had. Ik stond op het punt om te huilen, maar voelde ook allerlei nattigheid uit mijn mond lopen en veegde met mijn hand mijn mond af. Ik moest lachen en kon wel janken tegelijk, zo mooi!!
Ik had achteraf ook ergens het gevoel dat de DMTwezentjes mij gewoon even MIJN trip lieten beleven, zonder me vanalles te willen laten zien, omdat ik mijn vorige trip nooit goed heb kunnen afsluiten.
Ik voelde met mijn vingers en het voelde echt nat, maar dat was het dus niet... je zenuwen zijn even in de war, dat is normaal bij terugkomst.
Nadat ik weer een beetje terug was, kwamen de koude bevingen en pakte mijn deken, dat voelt ook zo fijn na een DMTtrip. Zodra ik het gevoel had dat ik op kon staan, ben ik direct naar mijn buurman gelopen, gaf hem een knuffel en bedankte hem voor het feit dat hij mijn vriend was, een echte vriend, zoals je er maar één of twee in je leven hebt. Ik genoot van de zon op mijn gezicht en voelde me léven en was er dankbaar voor. Mijn angst voor de DMT is nu ook helemaal weg en het was in één woord: fantastisch! Nu ik de dosering weet en niet continu stoned ben, is het veel mooier en een veel intensere belevenis, nóg mooier dan het al was! Ik ben erg benieuwd wat DMT me de volgende keer voorschotelt, maar ben sowieso super dankbaar voor de ervaring die ik vandaag gehad heb. De druk rondom mijn hoofd is nu ook verdwenen, ik heb de ervaring van de vorige keer voltooid en het was goed.