Royston Drenthe kraakt het beleid bij Real Madrid

In Drenthes auto zocht ik als eerst naar het woordje 'airbag'
COLUMN Royston Drenthe stopte midden op het kruispunt, vlak voor het groene stoplicht, op anderhalve centimeter van een rij met geparkeerde auto's. Ik hoefde me geen zorgen te maken, zei Royston, want hij was snel weer terug. Hij ging alleen even de weg vragen. En weg was 'ie.

Hier zat ik dan, in de Seat Ibiza van Royston Drenthe, dubbel geparkeerd op een kruispunt in Alicante, terwijl achter me de ene na de andere auto aan kwam scheuren, luid toeterend en scheldend. Voor het gemak had Royston de bestuurdersdeur wagenwijd opengelaten, met het sleuteltje nog in het contact. Het verkeerskabaal suisde me om de oren.

Het was nu zaak om, uit psychologisch oogpunt, vooral niet achterom te kijken. Vlug checkte ik of mijn gordel wel goed vast zat - en of ik ergens in mijn buurt het woordje 'airbag' kon vinden. Schuin aan de overkant zag ik Royston geanimeerd in gesprek met een mevrouw met een hond. De mevrouw maakte niet gelijk de indruk dat ze de weg wist.

Uitstappen was geen optie, want Royston had zijn auto dusdanig strak geparkeerd, dat mijn deur aan de rechterkant onmogelijk open kon. Ik was aan de goden overgeleverd, zoals dat zo mooi heet. Met één hand probeerde ik Roystons deur een beetje dicht te trekken, maar dat ging nogal lastig met een gordel om.

Zwetend begon ik me af te vragen wat ik hier ook alweer deed. Ik was gekomen voor een interview met Royston Drenthe, maar inmiddels zat ik alweer drie kwartier in een Seat Ibiza, op zoek naar een massagesalon, omdat Royston zich plechtig had voorgenomen zijn vrouw te verrassen met een professionele massage. Eerst het vrouwtje hè, had Royston gezegd, daarna het interview. Logisch, wel.

(We zaten in een Seat Ibiza en niet in een grote Porsche Cayenne, omdat Royston had ontdekt dat hij in een Seat Ibiza minder snel werd herkend. Wel zo chill, vond Royston, die overwoog om de rest van zijn leven alleen nog maar in Seat Ibiza's te gaan rijden.)

De massagesalon die we zochten was een tip van Piet Velthuizen, zijn teamgenoot. Het probleem was alleen dat Piet zich de locatie niet meer precies wist te herinneren, behalve dan dat het vlakbij een supermarkt was. Zeven keer had Royston ondertussen naar Piet gebeld, de telefoon dwars voor zijn mond, sturend met één hand, dwars door de chaos van Alicante.

Piet, je zei toch linksaf bij de rotonde? Bij dat Japanse restaurant toch? Piet? Hallo?' Maar Piet wist het nu ook allemaal niet meer. Hij ging proberen om het op internet op te zoeken, maar Royston had daar weinig vertrouwen in, want Piet was 'niet zo heel handig met computers'.

Eindelijk zag ik Royston weer terug komen lopen, soepel zigzaggend tussen het verkeer door. Nee, de mevrouw met de hond wist ook niet precies waar het was, die massagesalon, maar het goede nieuws was dat we weer gingen rijden. Royston startte de motor.

Het moest hier ergens zijn.