Gaat weer lekker hier..

Ff een weekje niks meer gepost hier. Dat doet een mens ook goed. Ik las dat jullie discussies over baardjes en zo hadden op den duur. Tijd voor wat boeienders
Ik wil ff een tekst delen. De tekst betreft een verslag van een uittredingservaring van Robert A. Monroe. Robert A. Monroe was één van de vroegste pioniers op het gebied van buitenlichamelijke ervaringen-onderzoek. Hij kreeg in zijn leven op een zeker moment te maken met spontane uittredingen. Iets dat gedurende z'n verdere leven zeer frequent zou voorkomen en waar hij vele verslagen van heeft gemaakt. Die verslagen zijn te lezen in diverse boeken die hij erover heeft geschreven. Wat hem vooral bijzonder maakt, is dat hij z'n ervaringen zo objectief mogelijk probeerde te benaderen, los van spirituele of religieuze denkkaders. Hij heeft de uittredingservaringen uitvoerig getracht te onderzoeken en op waarheid te checken. De vraag die hem bijvoorbeeld bezighield was: zijn de ervaringen echt, of zijn ze een soort van droom, of op wat voor andere manier dan ook te verklaren. Door middel van waarheidschecks wist hij er op te gaan leren vertrouwen dat de ervaringen wel degelijk echt waren.
Gedurende zijn leven is hij 3 keer op een plaats geweest die hij niet anders dan als de hemel kon aanduiden. Daar is dit wat ik nu post een verslag van. Ik zou zeggen, check it out (and find out if your religion tells the right things about it

)
Ik heb het uit een boek van 'm overgetypt:
5 april, 1959
"Ik ben drie keer op een plaats geweest waarvoor woorden tekort schieten om het zelfs maar bij benadering te omschrijven. Ook hier weer zal de ervaring en de interpretatie van een tijdelijk bezoek aan deze "plaats" of toestand ten grondslag liggen aan de boodschap die we zo vaak door de hele menselijke geschiedenis te horen hebben gekregen. Ik weet zeker dat dit een deel vormt van de hemel zoals onze godsdiensten die voorstellen. Het moet ook het nirwana, het samadhi zijn, de opperste ervaring waarvan de mysitici ons door de eeuwen heen verhalen. Het is echt een toestand waarvan het voor de hand ligt dat deze voor velerlei uitleg vatbaar is.
Voor mij was het een plaats of toestand van zuivere rede, maar tegelijkertijd van zuivere emoties. Het leek net of je in een warme zachte wolk dreef, zonder boven of beneden, waar niets bestaat als afzonderlijk stukje materie. De warmte omheeft je niet alleen, ze is van jou, doorspoelt je. Je waarnemingsvermogen wordt vervaagd en overspoeld door deze volmaakte omgeving.
De wolk waarin je zweeft wordt geraakt door lichtstralen met vormen en kleuren die voortdurend veranderen, en elk opzich voelt goed aan terwijl je je erin baadt, en hij over je heen strijkt.
Robijnrode lichtstralen, en zelfs tinten dieper dan dat wij als licht ervaren, omdat licht nooit zo geladen met betekenis aanvoelt. Alle kleuren van de regenboog komen en gaan voortdurend, nooit ruw, en elk brengt een eigen verzachtend of kalmerend gevoel van geluk met zich mee. Het lijkt of je in de wolken zweeft, die rond een eeuwigdurende, lichtende zonsondergang hangen en er tegelijktijd deel van uitmaakt zodat je zelf mee veranderd met elke verandering in het patroon van de levende kleuren. je reageert op de eeuwigheid van de kleuren blauw, geel, groen, rood en al hun nuances, het samenspel van al deze tinten, en neemt ze in je op. Ze komen je allemaal bekend voor. Het is hier dat je thuishoort. Dit is thuis.
Terwijl je je langzaam en moeiteloos door de wolk beweegt, ben je geheel omgeven door muziek. Het is niet iets dat je opmerkt, want het is voortdurend aanwezig, en je trilt mee in harmonie met de muziek. Ook nu weer is het meer dan de muziek die je kende toen je nog 'daar" was. Alleen al de harmonieën, de tere en dynamische melodieuze passages, het veelstemmige contrapunt, de aangrijpende boventonen, deze hebben die diepe, onsamenhangende gevoelens al in je ingeroepen toen je nog op aarde was.
De aardse beperkingen ontbreken er nu echter aan. Hele koren van menselijk klinkende stemmen weergalmen in een lied zonder woorden. Oneindige patronen van muziek als van snaarinstrumenten worden in alle nuances van subtiele harmonie vervlochten tot regelmatig terugkerende maar zich toch ontwikkelende thema's, en jij resoneert met ze mee. De muziek komt niet uit een bepaalde bron. Het is er gewoon, overal om je heen, in je, je vormt er een onderdeel van, je bent er één mee.
Het is de waarheid in haar zuiverste gedaante, waar je vroeger slechts een vluchtige blik van opgavangen hebt. Dit is het feestmaal, en de versnapering die je vroeger soms te proeven kreeg, toen je nog "daar" was, hadden de hoop in je gewekt dat dit zou bestaan. De naamloze gevoelens, nostalgie, heimwee, roeping die je voelde toen je nog "daar" was, en je naar de wolken omgeven zonsondergang aan de zee keek; of toen je geruisloos tussen de hoge bomen met hun wuivende kruinen in het verlaten bos stond; de keren dat een muziekstuk, een passage of een lied herinneringen aan het verleden in je opriep, of je een gevoel van heimwee gaf zonder dat daar een specifieke herinnering bij hoorde; wanneer je verlangde naar een plaats waar je echt thuishoort, of dat nu een stad, dorp, land of familie was: deze gevoelens zijn nu allemaal vervuld. Je bent thuis. Je bent weer waar je thuishoort. Waar je altijd al had moeten zijn.
En het belangrijkste van alles is dat je niet alleen bent. Bij je, naast je, met je verweven zijn anderen. Ze hebben geen namen, en evenmin ben je je van hen bewust als gedaante. Maar je kent hen en hebt een diepe band met hen door een diepgaand inzicht: ze zijn precies zoals jij, ze zijn jou, en net als jij zijn ze thuis. Je voelt, als kleine stroompjes elektriciteit die tussen jullie vloeien, een totale liefde met hen, waarvan alle facetten die je in het verleden hebt meegemaakt slechts onderdeeltjes en onvolledige stukken vormen. Het verschil hier is, dat het gevoel niet getoond of gedemonstreerd behoeft te worden. Je geeft en ontvangt automatisch, zonder doelbewuste inspanning. Het is niet iets dat je nodig hebt, of dat jou nodig heeft. Het "reiken" is eruit verdwenen. De uitwisseling volgt op een natuurlijke wijze. Je bent je niet bewust van verschillen in geslacht, je bent zelf, als deel van het geheel zowel mannelijk als vrouwelijk, positief en negatief, elektron en proton. De liefde van man tot vrouw stroomt naar je toe, en stroomt uit je vandaan, ouder-kind-bloedverwanten-idool en idylle en ideaal - ze spelen allemaal samen in zachte golvingen om je heen, in je en door je heen. Je bent in volmaakt evenwicht, omdat je bent waar je hoort te zijn. Je bent thuis.
Eén met het geheel, maar toch een afzonderlijk deel, ben je je bewust van de bron van je gehele bestaan, van jezelf, van een onmetelijkheid die verre van je waarnemings- of voorstellingsvermogen te boven gaat. Hier ken je het bestaan van de Vader en neem je het zonder meer aan. Je ware Vader. De Vader, de schepper van alles dat bestaat of ooit bestaan heeft. Je bent één van zijn talloze schepsels. Hoe of waarom weet je niet. Het is van geen belang. Je bent gelukkig om de eenvoudige reden dat je op je juiste plaats bent, waar je echt thuishoort.
Elk van de drie keren dat ik Daarheen ging, kwam ik niet uit mezelf terug. Ik kwam bedroefd, met tegenzin terug. Iemand hielp me terugkeren. Elke keer nadat ik weer terug was, had ik een enorm heimwee en een gevoel van eenzaamheid, dat dagenlang duurde. Ik voelde me zoals een vreemde zich zou voelen in een land waar alles niet 'goed" was, waar alles en iedereen zo verschillend en zo "verkeerd" was vergeleken met waar je vandaan komt. De acute eenzaamheid en nostalgie, en iets dat op heimwee naar huis lijkt, waren zo sterk, dat ik geen verder pogingen heb ondernomen om "Daar" nog heen te gaan.
Was dit de hemel?
Eens heb ik gepoogd dit nirwana "Daar" op deze wereld na te bootsen. Ik herinnerde me dat ik als kind in een zwembad gezwommen had dat onder water in de wanden gekleurde lampen in diepe tinten had. Ons huis buiten was ook voorzien van een zwembad, dus toog ik aan het werk. We installeerden onder-waterlampen, en ik gebruikte er gekleurde lampen voor. Hoe ik het echter ook probeerde, ik kon de diepe kleurschakeringen die ik me herinnerde niet bereiken. Er zou veel te veel energie voor nodig zijn. Ook legde we een onderwater-luidspreker aan, zodat je met je oren onder water naar de muziek uit de installatie binnen kon luisteren. Het werkte vrij goed. Maar het leek niet "Daar", en kwam er zelfs niet in de buurt.
Eén ding bevreemdde me. Toen ik een keer een bezoek bracht aan de streek waar ik opgegroeid was, bleek het zwembad er nog te zijn, maar het het had geen gekleurde lampen onder water. Niemand, zelfs niet mijn vroegere vrienden die samen met mij in het zembad gezwommen hadden, kon zich herinneren dat dit zwembad ooit gekleurde lampen onder water had gehad.
Feiten, feiten!"
Ik vond 'm de moeite wel waard...