Recht op leven (en dood)
Vragen over leven en dood zijn niet rationeel te beantwoorden. We lossen dat intuïtief met ons gevoel op. De angst voor een beslissing is natuurlijk en ons eigen in het proces van twijfelen, wikken, wegen en afwegen tegen de beste keuze die mogelijk is. Vaak zullen we op onze zoektocht het overzicht verliezen en radeloos met een overdosis aan vragen blijven zitten terwijl we ons vol drinken en aan onze beste vrienden vragen wat we zouden moeten doen. Maar ook zij hebben het antwoord niet, geen oplossing voor een beter leven. Nee, uiteindelijk moeten we het toch allemaal zelf doen en kunnen we alleen op basis van onze eigen diepe wens een besluit maken wat dermate bepalend is voor de toekomst dat ons leven een bepaalde weg in zal slaan die ons verzekert dat wij bepaalde dingen wel weer en bepaalde dingen niet meer kunnen doen. Overal zullen wij op termijn aanwijzingen vinden wat voor ons het beste is, maar uiteindelijk gaat het er niet om of wij gelukkig zijn met de keuze die we gemaakt hebben, maar of jij en
ik beter af zijn met de mogelijkheden die ontstaan zijn nu wij elkaar de volledige vrijheid gunnen alles te doen en te laten wat we willen, mits jouw en mijn grenzen niet overschreden worden.
Maar daar wringt de schoen nu juist, want ik weet niet meer wat jouw en mijn grenzen zijn. Het is alsof ik wil dat het afgelopen is met de twijfel, maar dat zou einde oefening betekenen.. En dat wil ik ook niet, ik wil juist nog heel lang van ons samenzijn genieten en nog heel veel samen met jou meemaken, maar toch wil ik met jou uiteindelijk een soort van overeenstemming in de beslissing die we moeten nemen.
Maar goed, weet je wat… Ik laat het nu even los en zet het van me af, ik leef vandaag ben tevreden met wat ik heb en zou op dit moment ook niet veel meer willen dan gewoon genieten van een rustig dagje samen in gedachte en met jou in het echt. Gezellig eten met vrienden en vannacht lekker warm dromen over alle liieve woordjes die jij vanmorgen tegen me hebt gezegd.
Ik ook van jou, vertrouw je volkomen en hoop dat dit gejaagde gevoel snel weggaat als ik voor mezelf duidelijk heb kunnen maken waarom ik er geen genoeg van krijg om steeds weer de grenzen op te zoeken. Alsof ik als een koorddanser balanceer tussen de Twin Towers op de rode draad van het leven, alleen die torens zijn er niet meer sinds Osama daar twee vliegtuigen op afstuurde, dus dan worden het de randen van de Grand Canyon om het beeld volledig te maken. Maar ik zweef.
Desalniettemin, voel ik dat we in een overgangsfase zitten waar geloof ondergeschikt raakt aan vertrouwen en respect enkel nog wordt uitgedrukt in termen van risicowaarden, veiligheidsgaranties en maatschappelijke draagvlak dat duidelijk moet maken wat de waarde van een mensenleven is in verhouding tot de kwaliteit van leven die wij mogen ervaren als we een bepaalde levensveranderende keuze maken zoals de sleutel van een huis, de geboorte van een kind, het overlijden van een naaste en de zorg voor onszelf nu, later en in de toekomst.
Per slot van de rekening mogen we allemaal op onze blote knietjes dankbaar zijn dat we een keuze hebben, want hoewel het een kwelling kan zijn waar wij aan ten onder kunnen gaan, is het ook een overwinning op het verleden, waar wij als weldenkende mensen met een vrije wil optimaal van kunnen profiteren zonder geremd te worden door een hogere macht van buitenaf en bovendien zijn we er nog erg gelukkig mee ook, binnen de maatschappelijke context van beslissingen over leven en dood. Daarom kies ik nu mijn antwoord op gevoel. JA! Ik wil dit leven, ongeacht de ellende, de verslaving en mijn ziekte. Ik wil het echt, ik wil het toch, ik wil het met jou. Jij ook met mij?
God bestaat niet
De waarheid is een leugen.
Gezien als god zonder vreugde.
De hel bestaat natuurlijk wel
en het is niet
waar je jezelf op verheugde.
Laat ik het zo zeggen:
We leven als idolen in het rijk van de goden.
Strijden tegen waanzin
terwijl we zelf de klootviolen zijn
die zich misdragen tijdens de voetbal.
Want niemand is ooit schuldig geweest
aan een beetje meer inzet
voor een beetje beter toeval
in de maatschappij.
Gevreesd voor zijn of haar kunnen
noch bedeesd om wat we willen
en de spullen die we bezitten
van de wederzijdse slavernij
om elkaar iets te gunnen.
Want het mooiste wat je kan doen
is elkaar vrij laten en toch samen genieten
van het leven: In de bus naar huis
bij de afwas alleen, achter de pc thuis
onder collega’s, vrienden en familie
en altijd en overal om ons heen.
(Waar je ook bent.)