Over angst in Islam
Dit is btje n misvatting
Het klopt dat volgens Islam de ware gelovige in God bang is voor God, ontzag heeft voor God
Degene die niet écht gelooft in God kent geen vrees voor God en diegenen zijn het die op de grote Dag juist overvallen worden door n grote angst en diepe treurigheid en spijt
Dat klinkt zo van 'geloof gvd dat ik de profeet ben!', wie mij niet gelooft, behoort tot de verliezers'
En hier heb ik dus altijd zo'n enorme hekel aan bij de Islam. Dit soort dingen lezen.. ik weet niet, altijd weer heb ik er een hekel aan.
Ook omdat het zo zwaar LIJNRECHT tegenover m'n eigen geloof staat misschien. Welke van de twee volgt hier een misleidende leer.. één van ons, dat is is iig zeker.
Maar bijvoorbeeld angst om een proefwerk fout te gaan doen en daarom beter gaan studeren.. najah, ook op zich nog niet zo'n punt, al kun je ook juist gewoon tegen jezelf zeggen: 'ik snap 't duidelijk nog niet allemaal zo goed, dus laat ik nog wat meer gaan studeren en er verder op VERTROUWEN dat het goed komt!'.. zelfvertrouwen is dan toch misschien een beter alternatief dan vanuit faalangst.. faalangst kan je lelijk in de weg zitten en ervoor zorgen dat het je hersenen blokkeert en je het niet op de antwoorden kunt komen omdat de angst je belemmert helder na te denken.
Want vrees voor God, vrees voor het hiernamaals, zorgt voor angst wat resulteert in onzekerheid en schuldgevoelens, wat obstakels vormen voor het ervaren van geluk en liefde in je leven.
En God ervaren in je leven is liefde en geluk ervaren in je wezen. Of niet?
angst zit levensgeluk in de weg
Het tegendeel van liefde is angst, want alomvattend is kent geen tegendeel.' Een blokkade, dat is wat het is.
je vriendin of zo en je relatie.. als angst daarin de hoofdrol speelt, de ondergrond van je relatie, hoe kan liefde dan in alle vrijheid stromen? Kan toch niet?
Het woordje "angst" wordt gebruikt om zeer verschillende emoties uit te drukken, denk dat daar het struikelblok ligt. Je hebt angst voor een bezoek aan de tandarts, angst uit onzekerheid, angst uit liefde inderdaad (als je bang bent om een geliefde te verliezen) en nog veel meer. Als je dat duidelijk uitspecificeert, kan je een hoop verwarring wegnemen.
Ja, omdat je je aangesproken voelt, maar je behoort tot degene die op n afkeurende manier aangesproken worden
En dus heb je er n hekel aan, simpel
En waarom.. omdat ik de mensheid een beetje stom vind af en toe, en dat komt mede door dit soort oer-overtuigingen dat er zo ingebakken zit bij de mensen, waardoor mensen zo geprogrammeerd en met allerlei irrtationaliteiten in hoofd rondlopen (bedoel nu niet jou, maar gewoon even de massa) wat er in allerlei vormen steeds uitkomt. Uit deze grondangst komt het voort dat mensen dat op elkaar projecteren en elkaar be- en veroordelen om van alles en nog wat, dat mensen constant oordelen in goed en slecht en al die shit die steeds weer tot ellende leidt. Daarom heb ik er een hekel aan dit soort basisuitgangspunten te lezen van religies die dit alles belichamen ipv bestrijden.
Ja zeker
En ik durf gewoon te zeggen dat jij n misleidende leer volgt, das wat ik geloof.. maybe is t politiek minder correct om dat te zeggen, maar that's what's up
Dat wil niet zeggen dat ik jou als persoon niet mag ofzo, maar in mijn overtuiging is Islam waar en de rest is oftewel compleet verkeerd, of gedeeltelijk niet in orde
Oke wat als jij n vriendin hebt en t gaat niet zo goed en je dreigt haar te verliezen
Als je van dr houdt zul je bang zijn dat ze bij je weggaat
En die angst drijft je gegarandeerd tot handelen, je zult proberen de relatie te redden, extra je best te doen voor haar, enz
Niks mis met angst hier, tis n goeie raadgever
En God ervaren in je leven is liefde en geluk ervaren in je wezen. Of niet?
Yup, kan
Hoeft echter niet beperkt te zijn tot positieve emoties
Je kunt ook n moord plegen en God ervaren en diepe schuld voelen en vergiffenis verlangen, omdat je je realiseert dat je iets ergs hebt gedaan en niemand kan je gekwelde ziel vrede geven buiten God
Dus je ervaart God maar niet persee geluk en liefde, je zult denk ik eerder vergiffenis vragen en hopen dat t je geschonken wordt ooit
Kán, hoeft niet..
Een dronken automobilist die je aanrijdt kan je levensgeluk ook drastisch n de weg zitten als ie je in n rolstoel zet
Kweenie hoor.. ik vind dit btje n beknopte manier van denken over dingen
Té eenzijdig, zeker voor iemand als jij
Het tegendeel van liefde is angst, want alomvattend is kent geen tegendeel.' Een blokkade, dat is wat het is.
Dit spreekt zichzelf tegen
Liefde is alomvattend
Wat alomvattend is kent geen tegenpool
Angst is de tegenpool van liefde
Hoe werkt dit?
Ik ben met haar, omdat we van elkaar houden
Dat is wat anders dan zeggen dat angst de basis is van onze band
Juist omdat we houden van elkaar voelen we angst
Angst dat we elkaar pijn zouden kunnen doen, angst dat we elkaar zomaar zouden kunnen verliezen (door n ongeluk ofzo)
Angst is niet de basis van je band met God, maar als je wilt dat iemand van je houdt, dan is er automatisch de angst dat dat zomaar eens niet t geval zou kunnen zijn
Angst is niet de basis van je band met God, maar als je wilt dat iemand van je houdt, dan is er automatisch de angst dat dat zomaar eens niet t geval zou kunnen zijn
Daarom vind ik dat als je beweert dat jij God niet vreest of de gevolgen van je daden niet vreest, dat ik persoonlijk denk dat je niet écht houdt van God
Zelfde als dat jij niet bang bent dat je vriendin ontevreden met jou kan zijn, dat je liefde voor haar nogal oppervlakkig is
Als je echt geeft om wat zij voelt en denkt, dan ben je bezorgd om haar
k zie t gewoon niet zo zwart-wit als jij denk ik
HEB JIJ DAT HEEL GOED BEGREPEN!!!!!!!!!!?????????????
OF IK ZAL JE EEUWIG LATEN BRANDEN IN HET HELLENKOOKSEL
Als je dat duidelijk uitspecificeert, kan je een hoop verwarring
het struikelblok
En ook omdat ik niet wens ergens verplicht toe te zijn. Ik ben ook maar gewoon hier geboren naar hoe ik 't ervaar (ondanks dat het misschien op een metafysisch niveau een keuze was of een energetisch aangetrokken ertoe). Ik heb momenten gehad in m'n leven dat ik hier absoluut niet wilde zijn en ervan baalde dat ik gewoon in iets bestond dat gewoon 100% relaxt was, en waar geen gezeik en ellende was; dat ik gewoon niet mee wilde doen hieraan. En een God die ons hiertoe zou verplichten en ons ook nog eens zou straffen als we niet doen wat Hij wil (terwijl die zich nooit laat zien, de schurk!), dan kan ik niet erg blij mee zijn. En niet alleen voor mezelf, maar ook voor heel veel anderen.
Sorry hoor, maar ik vind dat 't aardse bestaan al een opgave genoeg is, en regelmatig iets waarvan ik me afvraag hoe dankbaar je daar nou eigenlijk voor moet zijn.. en dan ook nog eens een keer een God die zo dwingend, eisend en dreigend is.. Nee, dan haak ik af. Dat is dus ook een reden van de enorme weerstand bij dat idee. Kun je dat echt niet begrijpen?
Natuurlijk weet ik dat allang. Ik ben heus niet vergeten dat Mohammed beweert dat er na hem niets meer komt dat van hogere hand komt. Dus elke leer na de Islam is bij voorbaat al gediskwalificeerd. Ik hoef je denk ik niet te vertellen wat ik daarvan denk he?
Angst is dan de primaire reactie vanuit je ik... En natuurlijk.. je merkt op dat het niet zo goed gaat, dat veroorzaakt angst, want je wilt niet kwijt wat je hebt. Maar misschien is het dan juist wel beter om niet met angst te reageren op het feit dat het wat minder gaat. Misschien zijn er dieperliggende redenen waaróm het minder gaat en moet je dat eens gaan onderzoeken om erachter te komen waardoor het komt... met angst reageren, is reageren op het gevolg en het gevolg proberen te redden.. maar wat nu als je eens gaat kijken naar de oorzaak, zonder angst... Dus niet met angst, maar met liefde, eerlijkheid en acceptatie kijken naar de situatie op dat desbetreffende moment.
Tis ongeveer hetzelfde, alleen dan met een net wat andere mindset.
Zou 't niet zo kunnen zijn dat je jezelf moet leren vergeven in je aardse bestaan, hoe moeilijk dat ook mag zijn?
Bedoel, God gaat niet op een nacht als jij in de cel van je gevangenis ligt, ineens aan je bed verschijnen en je vertellen dat ie vergeven heeft, toch? Dat kan dan echt alleen maar in het hiernamaals, wat enkel en alleen maar een geloofsovertuiging is.
Zou 't niet zo kunnen zijn dat als je jezelf leert vergeven, en dan ook écht vergeven, je weer zuiver van hart kunt worden?
Ook dan is angst in wezen hetgeen je levensgeluk om zeep helpt.. angst dat je leven nooit meer hetzelfde zal zijn, angst dat je leven voorgoed verwoest is, angst dat je er nooit meer overheen komt, angst dat je leven voor eens en voor altijd een hel zou zijn. Ik ga hier niet zeggen dat ik dat niet begrijp. Maar stel, er gebeurt zoiets, en je bent gewoon in staat je er niet door van de wijs te laten brengen.. je hebt volmaakt vertrouwen dat je het ook gaat redden zonder je vermogen tot lopen.. ik durf haast te wedden dat zo'n gebeurtenis dan geen inbreuk maakt op je leven. Maar dat zou wel heel knap zijn natuurlijk.
hoop dat dat nu misschien wat duidelijker is.
Gods wil is voor velen
Uitspraak van Terra-jin op woensdag 16 maart 2011 om 19:14:
het struikelblok
Maar jij komt er wel.
Ik ken Moslims uit Marokko die t gegarandeerd veel en veel slechter hebben dan jij en gewoon gelukkig zijn en altijd met n glimlach rondlopen
Stel je niet zo aan man(geintje)
Naah
Omdát je bang bent dr te verliezen ga je doen wat jij zegt
Angst drijft je daartoe
Als je geen angst voelt haar kwijt te raken, dan zal t je waarschijnlijk weinig boeien en verlies je dr toch wel.. maar das oke, want blijkbaar hield je dan toch niet écht van dr, anders zou je wel reageren
Zou 't niet zo kunnen zijn dat je jezelf moet leren vergeven in je aardse bestaan, hoe moeilijk dat ook mag zijn?
Kan niet in zo'n extreem geval lijkt me..
Het gaat er niet om dat jij jezelf vergeeft, je kunt dat misschien wel doen ja, maar maakt dat t oke?
Stel je vermoord iemand.. ga je dan zeggen tegen de nabestaanden of tegen de rechter; 'Naja tis wel goed, ik heb t mezelf vergeven', zo werkt t niet
Wat je zoekt is iemand buiten jezelf die je vergeeft
Maar jezelf vergeven vind ik btje n raar idee, zeker in t geval van moord plegen, denk je niet?
Nee hoor, ik vind dat helemaal niet zo'n raar idee. Je moet 't alleen niet zien als iets makkelijks.. de schuld die je bij je draagt (mits je niet diepgaand gestoord bent) na zoiets gedaan te hebben, is waarschijnlijk flink. Maar ondanks wat je gedaan hebt, kun je denk in het reine komen met jezelf.. Maar dat zijn langdurige processen natuurlijk.
Hmm heb ff alles gelezen..
Wil je nog dat ik inga op Iblies Stardust?
Of lotsbestemming.. je plaatste zelf al n tekst erover
Naja het is niet dat je jezelf fysiek "een vergiffenis" geeft, tis niet iets dat je in de supermarkt kan kopen
Maar goed, als je kwaad op jezelf bent of teleurgesteld, dan klopt het toch als je zegt dat je het jezelf vergeeft? Als het iets is dat je jezelf aan hebt gedaan kan je het jezelf vergeven. Tis idd logisch dat zoiets niet werkt als je een ander iets hebt misdaan, zoals jouw voorbeeld van die 50 euro... zou wel lekker makkelijk zijn "hee ik heb toendertijd 50 euro van je gejat, maar ik heb het mezelf vergeven hoor"
Anderszijds kan iemand jou ook niet iets vergeven wat je jezelf hebt misdaan, dat zul je zelf moeten doen. Dus ik snap Dozart wel. Het hangt er gewoon vanaf waarvoor er vergiffenis wordt geschonken en wie het aangaat.
Verwacht je nog een reactie van mij ? Of iemand anders ?
Ben een beetje blanko de laatste dagen...
Als jij jezelf onrecht aan doet kun je misschien wel zeggen (en zelfs geloven en voelen) dat jij jezelf vergeeft
Maar wie bepaalt dat nou werkelijk?
Kan goed zijn dat jij jezelf vergeeft, maar dat God t je niet vergeeft
In dat geval is je zelf-vergiffenis maar n illusie
Hmm naja.. jezelf vergeven nadat je iemand vermoord hebt vind ik btje lame overkomen
"Ik vergeef mezelf! Zo.. nu kan ik weer verder met mn leven.. hoef ik me niet meer schuldig te voelen, heb mezelf immers vergeven"
Er is ook nog iets als rechtvaardigheid
Wat als jij maar alleen bent, je hebt geen familie, geen broers, zussen, ouders, niks.. it's just you
Wat als de man die je gedood hebt n heel groot gezin had, dochters, zoontjes, vrouw, hij had nog zn ouders en schoonouders, jongere broers en zusjes, enz
We kunnen eigenlijk niks doen om de rekening te vereffenen
Als we jouw leven nemen als straf, dan is t 1 leven voor t ander.. maar zelfs dat is niet rechtvaardigheid, aangezien jij maar alleen was en je slachtoffer veel mensen achter laat
Beste Ron,
Als je er volgens de cursus naar wilt kijken, dat wil zeggen vanuit non-dualisme, dan bestaat er op de eerste plaats geen God die in het dualistische plaatje past van moord en doodslag.
De God van de bijbel en van alle religies is de God van het ego, en deze God past wel in het dualistische plaatje. Dat is de God die gaat over goed en kwaad en ja als je dat gelooft dan lijkt het inderdaad dat je God om vergeving moet vragen om iets wat jij (het 'jij' lichaam) hebt gedaan. Binnen dat kader zou jezelf daarvoor vergeven egoïstisch lijken, 'lekker makkelijk'.
Maar volgens de cursus, dus volgens het non-dualistisch denken is alles één en geest en is er dus geen God als maker van 'twee'. En dus ook geen losse 'ikjes' die elkaar kunnen vermoorden.
Daarom is het best belangrijk als je de cursus doet of een ander non-dualistisch pad, dat je de metafysica begrijpt, want anders blijf je alles volgens het oude ingebakken patroon van het dualisme benaderen volgens de regels van de ego-denkgeest in een wereld van moord en doodslag afgewisseld door wat binnen het dualisme 'liefde' wordt genoemd. En dan is het onmogelijk om de cursus te doen of een ander non-dualistisch pad.
(...) [hier stond wat dat alleen voor mij bedoeld was]
Maar terug naar jouw moord scene.
Die moord vindt dus plaats, als je de gedachtegang van de cursus volgt, in de droom, precies zoals jij ervaart in je slaapdroom, alleen is volgens de cursus je hele leven een droom, dag en nacht, die gedroomd wordt door de denkgeest, dus niet door een lichaam. Dus zijn slaapdroom en dagdroom hetzelfde. Eigenlijk kan je zeggen dat zodra je jezelf gaat waarnemen overdag, dat je dan hetzelfde doet, zoals je in je vorige mail vertelde, als met lucide dromen. Je wordt je ervan bewust dat je droomt en dat je de droom zelf maakt vanuit de denkgeest. Je bent dus niet de droom, maar de dromer, zowel overdag als 's nachts, zowel in slaaptoestand als in waaktoestand.
Je bent niet een lichaam maar geest. Dus de denkgeest 'droomt' dat deze een lichaam is en deze een ander lichaam heeft vermoord.
Dit geloven we en nemen we aan als waarheid, omdat we (de denkgeest) vergeten (willen vergeten) dat we dit dromen, dus ervaren we het als 'echt gebeurt'.
Dat is de wereld van de ego-denkgeest, een gesloten denksysteem.
Het weten en waarnemen van het feit dat de denkgeest dit allemaal droomt wil niet zeggen dat het ontkend moet worden, nee zeker niet. Binnen de wetten van de ego-denkgeest gelden ego-wetten die nageleefd worden. Dat wat we echter werkelijk zijn, geest, kan niet in de droom gebracht worden. De droom kan wel naar de waarheid gebracht worden. Dat is zelfs wenselijk.
Als de droom volledig terug gebracht is naar zijn bron, de denkgeest, en via vergeving teruggekeerd is in de Waarheid, dan spreekt men van ontwaakt zijn.
Vandaar dus dat je de Verzoening via vergeving alleen voor jezelf kunt aanvaarden. Je vergeeft jezelf dat je dacht dat het mogelijk was iets anders te zijn dan één in de Geest, één in God en dat het mogelijk was te denken dat je een lichaam was en ook dat er nog een ander lichaam was dat vermoord werd.
Dus in die zin, ja, je kunt alleen jezelf, als zijnde denkgeest, vergeven.
Aan dit alles vooraf gaat dus het besef van te leren en te weten dat je denkgeest bent, de dromer van de droom, en je waarnemer bent, en dus ook keuzemaker bent, die kan kiezen tussen het volgen van het ego, of van de Heilige Geest, oftewel de juist gerichte-denkgeest.
Dit lijkt misschien een heel technisch verhaal, maar nogmaals de metafysica is onontbeerlijk bij het echt begrijpen van de Cursus, terwijl het hele gebeuren toch echt via de ervaring ervaren moet worden en daar dient ons dagelijks leven voor.
Grappig is trouwens dat MOORD en DROOM spiegelbeeldwoorden zijn
Interessante aan dit geval is dat t past in de context, de tekst heeft t precies daar over rond n as draaien en die woorden zijn dus in spiegelbeeld te lezen
Zijn meerdere van dit soort zinnen in de Qur'an
<Dozart tekst>
Grappig is trouwens dat MOORD en DROOM spiegelbeeldwoorden zijn
n hoeverre zou je ECIW kunnen vergelijken met solipsisme? Die indruk kreeg ik er namelijk van.
Hij wil dus zeggen dat alles maar n droom is en dat de moord dus niet echt n probleem is, of zoiets
Wat n ontkenning vd realiteit hier
Explain it away
Ondertussen, in de échte wereld, blijven vrouw en kinderen achter en is de man vermoord
Hij zegt dan dat je jezelf maar gewoon moet vergeven, want alles is maar n droom
Ding is.. hij MOET ergens in de tekst wel zeggen dat t verkeerd is, das zn moreel besef, hij snapt dat je niet kunt zeggen dat t niet slecht is, je kunt niet passief blijven hier
Maar dan vervalt ie al snel weer in wat ik alleen maar als gebrabbel kan omschrijven
En dan concludeert ie dat je alleen jezelf kunt vergeven
Sorry, maar ik heb hier totaal niks mee
Tis geen antwoord.. tis eerder n rare uitvlucht: 'ja maar alles is toch maar n droom'
Dus omdat t maar n droom is moet je jezelf vergeven?
En is t voor de nabestaanden ook n droom?
Wat moeten zij dan?
Zich realiseren dat pappa maar n droom was en 1 was met de moordenaar en verder gaan met hun droomleventjes?
Heleboel woorden, vage begrippen, hoog hippie-gehalte weerhaha sorry
Maar vraag me echt af of hij in zo'n geval ook écht zou voelen, doen en geloven wat ie vertelt over t voorbeeldje vd moord
Ergens lijkt me dat sterk
Ja noem er 's een paar?
DOG en GOD
(Pro)feet en Teef(pro).
Allah en Halla ((horse), a show jumping horse that won a record three Olympic gold medals)
hippie-gehalte
De Qur'an staat vol subtiele taalkundige eigenaardigheden, plus t heeft de inhoud.. en daarom beweert de Qur'an dat niemand n soortgelijk boek kan produceren, tis té complex, in stijl en inhoud
Naja delen ervan zijn knap gemaakt, maar zo ongelofelijk bovenmenselijk knap is het nou ook weer nietMohammed kon dan wel niet lezen, maar ik geloof best dat-ie zelf een palindroom had kunnen verzinnen. Hij heeft er goed over nagedacht, maar ik zou de koran zeker niet een goddelijke complexiteit toedichten.