Ok, iemand kwam met de volgende reply:
"Het licht wordt vooral waargenomen door mensen die medisch gezien werkelijk dicht bij de dood waren."
"Zuurstofgebrek zou ertoe kunnen leiden dat het brein plaatselijk overactief wordt doordat de prikkeloverdracht tussen de hersencellen onvoldoende wordt geremd. Wanneer zo'n ruisachtige storing in de visuele hersenschors optreedt, zal men in het centrum van het gezichtsveld een helder licht zien, omdat de meeste cellen met dit gebied corresponderen. Het licht wordt geleidelijk groter naarmate de hoeveelheid storing toeneemt en schept de illusie dat men de uitgang van een tunnel nadert. Omdat het licht niet eerst wordt opgevangen door de ogen, maar de schors dus rechtstreeks gestimuleerd wordt, is het licht buitengewoon helder zonder dat het pijn doet aan de ogen."
Mooie verklaring."
Antwoord:
^ dat is ook wel eens gesimuleerd met piloten geloof ik; opzettelijk zuurstofgebrek in de hersenen veroorzaken. Dit had dit inderdaad tot gevolg. Maar zo'n ervaring heeft echter geen levensveranderd effect, in tegenstelling tot wat een echte BDE wél heeft. Ook wordt in deze situatie geen levensterugblik gemeld waarin men teruggaat naar belangrijke ervaringen die men heeft gehad, gedurende zijn leven op aarde, waarbij zelfs herinneringen als levensecht ervaren worden van de kindertijd en zelfs soms daar nog vóór. Daar komt dan ook nog eens een keer bij dat het Licht dat hierbij ervaren wordt verder geen gevoel van warmte en pure liefde en vergevingsgezindheid uitstraalt, hetgeen een BDE nou juist zo bijzonder en goddelijk maakt, en voor levenslange veranderingen zorgt bij de persoon die dit meemaakt.
Verder komen BDE-en ook voor in geval van ernstige depressie of bijv. een dreigend verkeersongeluk, zonder dat er sprake is van een zuurstoftekort in de hersenen.
Ook melden mensen vaak overleden personen te zien, tijdens een BDE, en wordt mooie muziek gehoord tijdens zo'n ervaring. Dat is niet het geval bij skepsis hier aandraagt.
Bij zuurstofgebrek verkeert men vooral in een verwarde staat van bewustzijn, terwijl bij een BDE een verruimd en ongekend helder bewustzin ervaren wordt. Men ervaart het zelfs nog als helderder en echter dan wat men in de dagelijkse realiteit op aarde ervaart.
Oftewel, die theorie is op alle fronten niet compleet.
Andere verklaring van iemand:
Een andere vraag- als er nou zo'n onsterfelijke homunculus in het brein zit, een ziel die zelf kan zien en horen, ruiken, voelen enzo- waarom worden mensen dan nog blind of doof? Waarom blijft die ziel dan in dat geval lui in de donkere schedel hokken en gaat niet zelf even buiten kijken voordat -ie met lijf en al ergens tegenaan botst?
En wie zit in de schedel van de ziel om haar bewust te maken?
M'n reply:
Laat sowieso het idee alvast maar los van een homuncules gezeteld ergens in de hersenen. De ziel is iets dat non-lokaal is. Het zit nergens in gelokaliseerd. De ziel, of het bewustzijn, is iets dat voortkomt uit een soort vacuüm; de non-lokale ruimte. Dit wordt ook wel het "zero point field" genoemd. De hersenen zijn daarvoor slechts een ontvangststation. Het bewustzijn komt niet voort uit de hersenen, de ziel dus ook niet. De hersenen fungeren slechts om signalen uit de non-lokale ruimte om te zetten tot datgene dat de basis vormt van ons waakbewustzijn. Het waakbewustzijn is slechts één aspect van een veel groter geheel. Wanneer je onder hypnose gaat, in meditatie gaat, wanneer je droomt of een geestverruimend middel neemt, zul je je in een andere staat van bewustzijn bevinden die al anders is dan het waakbewustzijn dat onze dagelijkse realiteit vormt. Dit wordt bepaald aan de hand van hersengolven, frequenties dus. De hersenen resoneren op bepaalde frequenties die een bepaalde realiteitservaring tot stand brengen. Je hersenen resoneren dan dus op een bepaalde frequentie van het "zero point field". Om dat iets duidelijker te krijgen zou je eens moeten kijken naar de snaartheorie ofzo (ja, dat is zoooo lekker eenvoudig!! ).
Zo is dat dan waarschijnlijk dus ook met "de dood"; slechts een andere realiteit; een andere state of mind. Die realiteiten zijn nergens in het universum te vinden. Je vind dat niet ergens achter een verre planeet ofzo, zoals sommigen misschien zullen denken wanneer ze zich daar een voorstelling van proberen te maken. Het is iets dat zich op een andere bestaansfrequentie bevindt. Onze fysieke realiteit is daar slechts één van.
Dat is althans mijn visie op grond van de wetenschap die ik hierover 'bestudeerd' heb. Dit is waar ik vanuit ga. Ik vind dat logisch zo.
Hoop ermee je vraag een beetje beantwoord te hebben.
___________________
Als je nog meer wilt lezen, zegt u het maar. De discussie ging nog verder
