Gigantisch verhaal getypt op mijn Hyves, dus ik kopiëer het maar even hier naartoe:
Voor iedereen die mijn vorige blogje niet gelezen hebben, de tip om dit alsnog te doen, zodat dit berichtje misschien iets makkelijker te begrijpen is.
Ik ging de finale dus in met een voorsprong van 74 pins op de nummer 2 in mijn categorie. Verdeeld over de 6 games die we moesten spelen, betekende dit voor mij dat ik maximaal 12 pins per game mocht verliezen, om alsnog kampioen in mijn categorie te worden.
Het begin was meteen dramatisch, aangezien het me niet lukte om die bal fatsoenlijk de baan op te krijgen en ik dus maar erg moeilijk scoorde. Aangezien ik dit wel vaker heb in een eerste game, had ik er niet echt een slecht gevoel over. Daar waar mijn directe tegenstander begon met een game van 190, startte ik met een schamele 124.
Game 2 probeerde ik me meteen te herpakken, om toch mijn voordeel van het begin terug te pakken, wat me ook aardig goed lukte. De strikes vielen wat makkelijker en ik gooide mijn spares weer beter af, wat uiteindelijk resulteerde in een game van 185.
Game 3 verviel ik echter weer in mijn slechte ritme en het lukte me maar niet om de bal consequent goed neer te leggen en te laten rollen. Ook nu weer een schamele 124.
Opnieuw mezelf oppeppend, begon ik game 4 weer een stuk beter, met wat strikes en spares en miste ik slechts zelden. Uiteindelijk leverde dit me een nette score van 208 op, waardoor ik met goede moed vooruit keek naar de laatste 2 games, wetende dat ik een aardige voorsprong had opgebouwd en het toch erg gek moest gaan lopen, voor ik het kampioenschap nog uit handen zou geven.
Het positieve gevoel was echter van korte duur. Ik begon weer last van mijn pols te krijgen, liet de ballen niet makkelijk en lekker los en ze rolden ook niet goed over de baan. En zo kwam ik met veel pijn en moeite dus net uit op 139 en was mijn positieve blik op de laatste game bijna helemaal verdwenen.
Geheel onterecht echter, want in de laatste game zat het wel allemaal weer mee. Ik had mijn goede ritme opeens weer te pakken en ik begon met een spare en 5 strikes op rij. Een misser, strike, misser, strike en een spare later en de finale zat er op met een mooie afsluitende score van 212. Via wat gefluister kwam ik er al meteen achter dat dit ruim genoeg was, waardoor ik dus zeker was van het Alphens Kampioenschap Bowling in de categorie C.
Met veel pijn en moeite heb ik dus kunnen meemaken dat een jojo-effect (124, 185, 124, 208, 137, 212) erg frustrerend kan zijn, maar soms toch voldoende kan zijn om het gewenste resultaat mee te behalen.
Vermoeiend weekend dus achter de rug, maar wel 2 gezellige etentjes, 1 geslaagd toernooi en 2 bekertjes (kampioenschap en hoogste game voorronde) rijker.
(Foto's volgen binnenkort)
En ja, etentje was zeker gezellig, alleen jammer dat Niels zo stonk in plaats van Ko.
