Het is gewoon zo dat muziekstromingen veranderen met de jaren, als iets niet goed meer verkoopt gaan producers toch mee met de horde!
Het leven is veranderlijk en mensen zijn daar behoorlijk gevoelig voor. Het zit in onze natuur dat we nieuwe dingen willen ervaren. We willen niet de rest van ons leven in dezelfde auto rijden, want dat gaat vervelen en als de programmering op tv jaar in jaar uit hetzelfde zou zijn dan zouden we er uit verveling niet meer naar kijken.
Kortom elk mens snakt elke keer weer naar verandering en deze vraag van de mensheid wordt ingevuld door de creatievelingen in deze maatschappij. Architecten ontwerpen nieuwe gebouwen, modeontwerpers creeeren de hipste kleding voor ons en zo creeren de artiesten de lekkerste muziek voor ons.
Het lijkt me dan ook een gezonde zaak dat een artiest waartoe een producer of een dj natuurlijk behoort op zoek gaat naar vernieuwing en nieuw genot voor zijn eigen oren, want ook de artiets is in de eerste plaats op zoek naar nieuwe ervaringen. Die vernieuwing kan op vele manieren plaatsvinden.
Pavo zocht het in nieuwe muziekstromingen en heeft hardstyle in Nederland op de kaart gezet waarmee hij een mooi opstapje creerde voor de volgende generatie gabbers en Promo daar in tegen renoveerde zijn eigen stijl en heeft hardcore juist terug op de kaart gezet door zijn eigen stijl te vernieuwen en zodoende die nieuwe generatie warm binnen te kunnen halen.
Volgende week staan ze allebei op Masters of Hardcore. De een met oude stijl hardcore omdat hij de nieuwe stijl waarschijnlijk niet echt verder heeft ontwikkeld en de ander in de stijl van tegenwoordig. Beide hebben ze hun steentje bijgedragen zegt mijn gevoel om hardcore uit die tijdelijke underground te tillen.
Ondertussen staat de volgende generatie hardcore alweer voor de deur in een nieuwe stijl die vooral afwijkt door het hogere tempo wat steeds volwassener en luisterbaar wordt en invloeden uit andere stijlen zoals techno en drumm en bass en op een beetje early hardcorefeest worden alwel klassiekers gedraaid uit de tweede generatie hardcore.
Verder is het natuurlijk appels met peren verglijken. Toen hardcore rond de eeuw wisseling in zijn dieptepunt zat was het nog steeds goed voor een hele grote underground die misschien wel groter was dan de harddance scene in zijn hoogtijdagen.
Misschien is het wel te verglijken met de overgang in Engeland van de oude hardhousesound naar het geluid van harddance tegenwoordig, maar daar kunnen jullie vast meer over vertellen. Ik vind de hardcorescene in Nederland in elk geval erg veel weg hebben van de harddancescene in Engeland.
Het werd zelfs zo populair dat iedereen er een slaatje uit probeerde te slaan en toen kwam al die happy-bagger!
Mhhh in mijn beleving was die happy-bagger met zijn vrolijkheid een verademing en een opstapje naar trance, maar toen we er achter kwamen dat het eigenlijk veel te langzaam ging om op te dansen kwamen we bij harddance of hardtrance uit en zodoende was er die hoogtij!
Soms keren stijlen ook wel weer terug
Onthouding is genot!
nederlanders en belgen houden gewoon van simpele stampers
Yep leve de klompendans.
