De dood

1 van de minder leuke onderwerpen....maar goed.

Wat voor idee heb jij over een begrafenis of crematie ?

Persoonlijk heb ik meegemaakt dat bijv. mijn Overgrootoma onder grote belangstelling is gecremeerd.
Dit was een mooie dienst....
Maar ik heb persoonlijk ervaren dat dit nog heel erg lang in mijn geheugen is blijven steken...waardoor ik eigenlijk nog meer verdriet heb gehad...

Mijn Opa daarentegen is gecremeerd zonder dienst of wat dan ook.
Mijn Opa's instelling was altijd: als ze me willen bezoeken/zien dan doen ze het maar zolang ik leef, niet janken bij mijn grafkist.
Gezien het mijn Opa is kan ik daar begrip en respect voor opbrengen.
Het klinkt hard....maar aan de ene kant kan ik hem er geen ongelijk in geven.

Ik kijk natuurlijk ook naar de keerzijde: dat je iedereen de gelegenheid 'moet' kunnen bieden om afscheid van een dierbare te nemen.

Bij mijn Opa kreeg ik hier niet echt de kans voor...hij was overleden...de kist ging dicht en het was over.
Bij mijn overgrootoma was er nog de gelegenheid om 'persoonlijk' afscheid te nemen.

Wat is jouw idee of persoonlijke ervaring hiermee ?

Flyers ophangen was ook het enige wat je kon doen als buitenstander..
Ik kon Marcel ook niet maar heb evengoed die flyer van hem opgehangen hier in Weert.. Je weet maar nooit, Weert is ten slotte niet zo heel ver van Maastricht!
Ik ben ook oven naar zijn gedenkplaats gegaan.. Gewoon om vrienden sterkte te wensen enzo..
Heb een roosje neer gelegd en ben weer gegaan!
Maar vond het ontzetten mooi daar, je kon goed zien dat Marcel ECHTE vrienden had/heeft!!

ja ik was idd daar ja wel maar 1,5 uurtje moest nog ergens anders had ik afgesproken maar omdat supreme hardcore werd opgedragen aan marcel heb ik nog wat tijd vrijgemaakt vond dat gewoon moest

Ja duidelijk

Klopt wel wat je zegt over "ineens"

Ach je toont voor de laatste keer je respect voor de overledene en voor de familie van de overledene, en neemt afscheid. Ik vind het eigenlijk niet echt belangrijk, al die getreurde koppen, ik heb liever dat men een feest houd. Want is wat ik ben en was wat ik ben

helaas zijn mijn oma's al een tijd dood en mijn opa's waren al dood voordat ik op de wereld kwam. en ik heb pas ook de begrafenis van marcel meegemaakt kon hem 7/8jaar. ze hebben gezegd dat je beter niet kon kijken. nou ik wou kijken maar iedereen vond me een idioot, ik heb wel enorme spijt ervan, had ik maar niet naar die andere geluisterd, nu zit ik hier met spijt dat ik niet was gaan kijken. ik was ook naar mijn oma's gaan kijken die zagen er gewoon uit.hij zal inderdaad niet normaal uit hebben gezien. ze zeggen dat je beter iemand in gedachte kunt houden zoals die was. als ik terug denk aan mijn oma's denk ik ook niet hoe ze in de kist lagen maar hoe ze gewoon thuis waren. en met marcel als ik met een vriend of vriendin erheen was gegaan en hij zag echt erg uit dan hadden we er samen over kunnen praten en de herinningen ophalen hoe die was na een tijd denk je toch alleen aan de leuke dingen en denk je echt niet meer hoe die in de kist lag, wel dan? ik heb zo'n spijt want nu heb ik hem niet echt dood gezien dus is het gewoon moeilijk voor me om het af te sluiten en dat zal me ook niet meer lukken denk ik.
dus een tip aan iedereen, als je wil gaan kijken en ze raden het je af, ga gewoon als je het ECHT wil, want anders krijg je je hele leven er spijt van.
xxxx

Heb veel meegemaakt wat betreft begravenissen ed. En iedereen doet het op zijn/haar manier, denk dat iedereen zich bij het besluit moet neer leggen van die persoon... Ik heb het nooit echt leuk gevonden om in een kist te kijken na iemand..die is overleden, je kunt hem/haar maar beter herinneren hoe zij/hij was. Ik denk dat dit alles een hele persoonlijke belevenis is...Voor mensen die zit "eng" vinden, zou ik het wel 1 maal kijken, dan weet je gelijk de volgende keer ( want die komt ooit wel ) dat je het niet weer wilt....Het is inderdaad een soort afscheid..en dat doet iedereen op zijn of haar manier..

Eh... ik wil gewoon niet dood.

Eerlijk gezegd denk ik ook dat de manier van afscheid belangrijker is voor degenen die achterblijven dan voor mij op dat moment. Dus zij moeten maar doen waar zij zich het meest getroost bij voelen.

inderdaad iedereen moet op z'n eigen manier afscheid nemen. dus als ze zeggen dat je beter niet kan gaan kijken ofzo en je wil het toch heel graag dan moet je het doen.als je dat echt wil.

Ik houd me er ook niet mee bezig. Ik heb het gevoel dat het me ook niet kan boeien, ben er zelf toch niet meer bij. Ze zoeken het lekker maar uit en ik neem aan dat ze me niet bij het groot huisvuil aande weg zetten.

Ik durf nooit in kisten te kijken

dan moet je dat niet doen. maar eng is het niet je ziet gewoon iemand "slapen". 1 ding durf ik ook niet en dat is ze aanraken.

Ik heb daar echt een soort fobie voor ontwikkeld. De tante van mijn vriend overleed net 5 minuten voordat wij bij het ziekenhuis aankwamen. Haar dochters waren er al wel. Natuurlijk harstikke chaotische en verdrietige sfeer toen wij daar binnen kwamen. Die tante was nog niet afgelegd en iedereen was afscheid van haar aan het nemen. Haar zus (de moeder van mijn vriend) zei huilend dat ik ook afscheid kon nemen. In die situatie kon ik naar mijn idee niet anders dan wat de rest had gedaan, namelijk haar een kus geven. Ik heb er echt maanden over gedroomd.

Nu ben ik dus niet meer bepaald fan van lijken zeg maar. Toen mijn oma deze zomer is overleden durfde ik ook niet bij haar te kijken bij de wake. Ik liep daar binnen maar ben weer naar buiten gesneld en was er helemaal ziek van.

precies mijn gedachte...

cremeren die handel dus, maar als ik met een glimlach sterf dan mogen ze nog wel ff naar me koekeloeren voor de kist dicht gaat

hey klein beesje,
wat naar voor je. heb je er nu geen sptijt van dat je je oma niet heb gezien? ik zou een "lijk" ook nooit een kus geven of weet ik wat. het is zeker raar om ze zien te liggen zo stil. ik hoop dat ik het een hele tijd niet hoef te zien.

x....iloontje....x: ik heb er niet echt spijt van dat ik m'n oma niet heb gezien. Ik herinner me haar ook liever hoe ze was. Het ergste met die kus was dat ze nog niet afgelegd was. Ze had haar ogen nog open, was helemaal groen aangelopen, doodsangst in haar ogen. Geen prettig gezicht.

nou dan kan ik begrijpen dat je niet meer een lijk wil zien maar als ze afgelegd zijn dan zien ze gewoon uit. ik herinner mijn oma's oo niet zoals ze in een kist lagen maar gewoon toen ze nog leefde. dus maarja ik kan je wel begrijpen

Natuurlijk kun je overledenen ook herinneren hoe ze waren als je ze wél hebt gezien na het overlijden, maar iedereen neemt afscheid op zijn of haar eigen manier. Ik heb afscheid van haar genomen net voor ze is gestorven en daarna nog bij een hele mooie mis en de begrafenis. Dat vond ik voor mezelf voldoende.

Op de één of andere manier vind ik mensen nooit meer "zichzelf" als ze overleden zijn. Het leven is er letterlijk en figuurlijk uit. Ik heb het niet nodig om dat te zien om afscheid te nemen.

Ik moet wel zeggen dat dat kan veranderen. Als het dichter bij me zou zijn zou ik het misschien wel willen zien, als het bijvoorbeeld m'n ouders, broer, vriend etc. zouden zijn. Maar ik had ook niet zo'n enorm hechte band met m'n oma dus dat maakt natuurlijk ook verschil.

ze zien er inderdaad wel raar uit dan normaal.
je hebt gelijk iedereen moet op z'n eigen manier afscheid nemen.

ik ben al aan het voorberijden van me eigen uitvaart dienst
en tot ik dood ben

3 jaar geleden een vriend die verongelukt was begraven, nog nooit zo'n schijnheilige vertoning meegemaakt.
Mijn begrafenis zal ook geheel in mij egen stijl gehouden worden, geen treurige bedoeling, geen condoleances, keiharde muziek, ze weten wat ik wil en naderhand met zijn allen de kroeg in en feesten, geen gezeik met koffietafel en droge cake, plezier maken.

Soms heb je idd van die schijnheilige mensen die je ineens ziet verschijnen

Zulke mensen zou ik ook nooit bij mijn begrafenis/crematie willen hebben !

de mooiste crematie die ik tot nu toe heb mee gemaakt was die van mijn moeder.
Mn tantes hadden een stukje geschreven over mijn moeder en ik had een gedicht geschreven over haar strijd tegen haar ziekte.
Het was wel heel moeilijk om te doen, maar ben wel blij dat ik dit als laatste heb kunnen doen voor mn moeder.
en haar 3 lievelingsliedjes (die ze van te voren had uitgezocht) werden tussendoor gedraaid.

Als het bij mij ook ongeveer zo gaat dan ben ik al lang tevreden.

Ik wil er opzich niet over nadenken, maar als ik of iemand om me heen zou komen te overlijden, dan vind ik het prettig als diegene begraven zou worden.

omdat je dan toch een plek hebt waar je heen kunt gaan en aan diegene terug kan denken.

Maar aan de andere kant wek je dan ook weer een hoop verdriet op dus ik zou het heel moeilijk vinden.

Maar een ding wat erg moeilijk te realiseren is dat is dat als ik dood ga dat ik zoiets heb van treuren dat hoeft van mij allemaal niet.
Doodgaan hoort bij het leven of je nou vroeg of laat gaat.

Maar de reden waarom ik dus zeg dat het moeilijk te realiseren is dat is dat ik er zelf niet aan zou moeten denken iemand om me heen te verliezen...

Maar jah ik vind iig wel dat er een uitgebreide dienst bij hoort..

Wil er voorlopig ook niet aan denken.Maar wij hebben wel alles al op papier staan.ook voor de kinderen dat die er geen omkijken naar hebben.En zodat iedereen in het gezin zijn begrafenis krijgt zoals die zelf wil ook muziek enzo

Ff een opmerking, ik vind crematie persoonlijk echt heel eng. Meestal zit je te wachten in een ruimte die nog het meest doet denken aan een kruising tussen een vertrekhal van een vliegveld en een slecht onderhouden buurthuis.

Dan krijg je de crematie, die uiteraard zeer soepel en vlug verloopt en vervolgens kan je aan de andere kant van het centrum je jas weer ophalen (de jassen zijn netjes omgereden zodat de volgende alweer in de brand kan worden gestoken).

Klinkt misschien een btje oneerbiedig, maar zo gebeurt het wel. Dan heb ik liever dat ik lekker wordt begraven met een relaxte dienst erbij en na afloop nog een beetje bijpraten in een gepaste ruimte (voor de nabestaanden dan ).

Wat wordt het voor jou bijv Crazy C?

Ik wil even op je stukje ingaan Jogan....

Ik ben het met je eens dat de ruimtes bij zowel een begrafenis als een crematie tamelijk "kil" zijn....
Het is niet zoals een verjaardag met slingers.

Maar gezien het feit er zoveel mensen komen in die gelegenheid....is het neutraal ingericht.

Maar naar mijn idee kom je in dezelfde ruimte terecht als bij een begrafenis by the way....
Je hebt de keus om een dienst te houden in de aula....of niet....

Bij mijn Opa reden we alleen achter de kist aan tot de plek waar je gecremeerd wordt...en toen was het over.

Mijn Moeder is begrafenisonderneems­ter....
dus ze heeft er iedere dag mee te maken.
Daardoor ben ik het ook een beetje anders gaan bekijken.

Jij bekijkt het wel erg zwart-wit.

Ik heb geen idee of ik gecremeerd of begraven wil worden....
Ik heb er dan toch geen weet meer van....so why bother ?
Als ik nu bijvoorbeeld onverwachts zou overlijden dan zouden mijn dierbaren wel weten wat voor muziek er gedraaid zal worden....
Of wat dan ook

Ik zou mijzelf ook niet zozeer uitmaken wat er met mijn lichaam gebeurd nadat ik ben overleden,het is meer voor de nabestaande dat ze je kunnen opzoeken als ze daar behoefte aan hebben vind ik.
Zou het zelf ook prettig vinden als ik daar de gelenheid voor zou hebben en dus niet naar een vaasje te gaan zitten kijken tussen tientallen andere vazen in een muur van 2 bij 2 met nog een paar andere rouwende mensen om je heen die ook voor hun dierbare zijn gekomen,daarintegen vind ik begraven worden wat persoonlijker en rustiger.



Is idd niet echt gepast nee,is wel begrijpelijk vind ik of niet ?

Ik denk er ook weleens over na... of ik nu een crematie wil, of een begravenis...

Ik laat het over aan mijn nabestaanden, als hun een crematie willen vind ik het okeej...

als ze liever een begravenis willen vind ik het net zo goed..

aan hun de keuze...

Volgens mij mag dat wel. Het kan natuurlijk per kerk verschillen, maar ik weet in ieder geval van kerkdiensten waar wél hardcore is gedraaid.



En waarom zou dat ongepast zijn? Het is een afscheid van iemand, en dat gebeurd op persoonlijke wijze. Wat daar ongepast aan zou zijn moet je me maar eens uitleggen. Ik vind persoonlijk het liedje "Waarheen, waarvoor" verschrikkelijk. Maar dat is een kwestie van smaak, en wat mij betreft niet van "gepastheid". Wat bij de overleden persoon en/of zijn of haar nabestaanden "past" is gepast!

Ik denk er teveel over na denk ik. (elke dag wel een paar keer). Ze noemen dat dwangneurotisch denken. Kennen jullie dat? Dat je je inbeeld dat een ekende van je dood is? En dat je dan zelf invult hoe diegene er dan uitziet enzo? Bah!!! iK heb gelukkig nog geen dierbaren verloren, maar zou er niet aan moeten denken als iemand doodgaat.

Zie je het al voor je op een rouwdienst een lekker knal nummer erdoor heen gooien terwijl iedereen aan het rouwen is sorry maar ook al is dat per persoon verschillend ik vind dat niet echt gepast voor de rouwende mensen die voor jou komen.
Ik denk dat ook al wil diegene die muziek je er meer slecht dan goed aan doet tegenover de rouwende mensen.Maar dit is mijn mening.

Ik vind het niet gepast om HC te draaien op een rouwdienst ook al ben ik zelf ook een hardcore fan.

Ik heb (naast opa's en oma's) al meerdere crematies/begrafenis­sen meegemaakt in de vrienden/kennissenkr­ing. In totaal inmidels een stuk of 8. Variërend in leeftijden van 10 tot 25.

1 Ding wat bij alle bijeenkomsten overeen kwam: Heel erg druk bezochte diensten. Kerken die uitpuilden, met name met de wat jongere overledenen. Dat heeft keer op keer een heel diepe indruk op mij achter gelaten. AL die aandacht, die sfeer, die momentopname waar je allemaal terugdenkt aan die ene persoon. Heel erg apart, maar een erg mooi iets.

Persoonlijk ben ik van mening dat het een uiting van respect is, om naar een crematie/begrafenis van iemand te gaan.

Hoe zie ik mijn eigen begrafenis ?
Ik hóóp ook druk, heel erg druk. Dat zou de mensen om me heen namelijk erg steunen denk ik. Verder wil ik een simpele (niet gelovige) dienst. Mensen die wat zeggen, en daarnaast muziek, heel veel muziek. Dat lijkt me erg mooi.

De begrafenis van me moeder vond ik echt heel mooi.Ze lag van te voren ook gewoon in een rouwcentrum en konden er iedere dag heen. Ik ben toen ook nog iedere dag bij haar geweest. Met haar gepraat, haar vastgehouden en ook elke x een kus gegeven toen ik wegging. Me pa vroeg me ook altijd of ik een kus van hem aan haar wildde geven, want dat vond ie maar nix.We hadden zelf de muziek uitgezocht (volumia-afscheid)(marco borsato-waarheid)Ik had ook nog een gedicht voor haar gemaakt, dat was tenslotte echt t laatste wat ik voor haar kon doen.Ik zou dus ook echt absoluut begraven willen worden. dan heb je nog een plek waar je als nabestaande heen kunt, en ipv koffietafel zou ik een klein feessie voor me vrienden willen geven en dan moet neophyte wel komen draaien !!!!

Ik vind het niet gepast om HC te draaien op een rouwdienst ook al ben ik zelf ook een hardcore fan.
====================­====================­===========
Niet mee eens, bij mij MOET alleen maar HC gedraaid worden, iets anders past gewoon niet bij me.
En ze moeten beginnen met Jumping Time, iedereen die er dan bij is weet hoe ik ben/was dus ze zouden het juist heel schijnheilig vinden om niet te draaien wat bij mij paste.
En wat ik zeker niet wil is dat zo'n lijkenpikker over mij iets gaat vertellen, nee alleen familie/vrienden/bek­enden mogen dat doen, zeker geen vreemde.
T liefst zou ik ook draaitafels in de aula willen hebben.'

Mmm, hardcore tijdens een rouwdienst is idd een beetje moeilijke onderwerp.

Toen ik in groep zeven zat is er een jongen uit groep acht aan kanker overleden en die wilde ook graag hardcore tijdens de rouwdienst. Dat is toen wel tijdens de kerkdienst gedraaid, maar slechts een kort nummer en niet superhard ofzo.

Enne crazy-c, klopt idd dat ruimte's redelijk neutraal zijn ingericht omdat er een grote diversiteit van bezoekers is, maar dan nog kan je de dingen toch wel iets 'huiselijker' aankleden? Dus wat warme tinten, paar bossen bloemen enzo..

the real jojo> ja man volkomen mee eens mij eerste plaat word der toten ik hoef echt wel geen kerk muziek sorry voor de mensen die niet van hardcore houden dan maar als ik doodga wil ik begraven worden met de muziek waar ik voor geleefd heb en niet met suffe kutmuziek waar ik altijd een hekel aan gehad heb en de mensen die op mijn begrafenis komen weten dat al vantevoren mijn familie vrienden enz hardcore 4 life

Jah precies "DIE HARD"

Dat vond ik ook het meest emotionele op de begrafenis van MARCEL AARDEN...
De hardcore die ze draaiden, want dat is toch voor een groot gedeelte wie Marcel is....

Ik zou in ieder geval niet gecremeerd willen worden....

ik vond dat zo een naar gezicht die kist die tussen de marmeren vloer zakte toen mijn oma was overleden...

en je hebt ook niets om nog naartoe te gaan.. ja een urn in een muur met nog 100 potten... nee dat vond ik zo erg!

Dan liever begraven en dat je nog gewoon naar een graf kan, als nabestaande...

Ik vind het een naaar onderwep om over na te denken de dood. ik denk er teveel over na en word er weleens depri van. hebben jullie dat ook wleens?

Denk er wel eens aan dat ik hoop dat als het mijn tijd is dat er iid geval een afscheid komt wat 100% bij mij past en dat die gene die achterblijven ook dat gevoel zullen hebben.

krijg er de kriebolllllssss van

GVD zeg....

Ik krijg net een telefoontje, dat een goede bekende van me vanmorgen is betrokken bij een ongeluk, en het voorval niet overleefd heeft...

Heel veel sterkte uK, ik weet hoe je je eigen nu voelt, 3 jaar geleden binnen 2 weken t zelfde meegemaakt.

Hey uK, jammer dat zoiets kuts op je pad komt jongen. Veel succes met alles..

Dank u beiden..

Sterkte UK

De tekst hierboven had ik zelf geschreven op 5 dec 2003.
Precies vandaag de dag is mn moeder nu 2 maanden overleden. Op sommige momenten lijkt het alsof het gister is gebeurd allemaal. Toen ze er nog was en het bericht dat we te horen kregen dat ze niet lang meer te gaan had, heb ik me proberen voor te stellen hoe het dan zou zijn als ze er niet meer was... Maar die voorstelling die ik toen maakte en de werkelijkheid zoals het nu is, is een wereld van verschil. Toen kon ik nog ff gauw bij dr aan het bed kijken als ik wou. Nu zou ik nog wel willen dat ik haar kona zien, maar helaas... Alleen op foto's en video's die in de jaren gemaakt zijn.. Alleen herinneringen en gedachtes zijn er over. Makkelijk is het niet maar het leven gaat door......

ik denk dat je dat toch wel het beste aan de nabestaande moet overlaten. zij zijn degene die afscheid moeten nemen en weten dus ook het best hoe ze dat willen.