Forumonderwerp · 899894
24470x bekeken
Onderwerp is gesloten!
Dit gebeurt meestal omdat een of meerdere personen het beleid hebben overtreden.
Het kan natuurlijk ook zijn dat er al een actieve discussie over hetzelfde onderwerp was.
Dit soort situaties zijn te voorkomen door op de hoogte te blijven van het beleid.
Mocht je vandaag weer je jaarlijkse sherrietje
sandy mang 2 glazen
kommeuh stelletje flierefluiters jullie zijn nie goed met ze tweeen
(permanent verbannen)
morgen deel 3
vet
vet
kommeuh stelletje flierefluiters jullie zijn nie goed met ze tweeen
2 x zo goed als jij halve gare
welldone dus
(permanent verbannen)
UTRECHT - De veelbesproken film `Ajax, daar hoorden zij Engelen zingen' draait binnenkort weer in een Utrechtse bioscoop. Dat verwacht Lex Veerkamp van de Wolff Cinemagroep. Morgen heeft het bioscoopbedrijf overleg met de politie. Afhankelijk van dat gesprek maakt Wolff bekend wanneer, waar en hoe vaak de film in Utrecht wordt vertoond. De film werd begin vorige maand in Utrecht uit de roulatie genomen na anonieme dreigementen van FC Utrecht-supporters aan het adres van medewerkers van de bioscoop Camera Studio. De anonieme bellers lieten weten de bioscoop en het personeel te verbouwen als de film nog langer zou worden vertoond.
De actie kreeg navolging in het hele land. Binnen een paar dagen was de film alleen nog in Amsterdam en Nijmegen te zien. Alle andere bioscoopdirecties in steden waar de film draaide, bezweken voor dreigementen.
Het uit de roulatie nemen van de film leidde tot een tegenactie van vier Utrechters. Zij vonden het onacceptabel dat de vrije meningsuiting in het geding komt na anonieme dreigementen. Het viertal mobiliseerde 150 bekende- en minder bekende Utrechters, die in een advertentie in deze krant protesteerden tegen het uit de roulatie nemen van de film. Onder hen het bestuur en spelers van FC Utrecht en spelers die zowel bij Ajax als bij FC Utrecht werkten (Leo van Veen, Rob Alflen, John van Loen en Ronald Spelbos).
In Rotterdam is de Ajax-film vorige week enkele malen vertoond onder strenge veiligheidsmaatregelen. Feyenoord- aanhangers hadden daar gedreigd met acties. Die bleven uit.
De actie kreeg navolging in het hele land. Binnen een paar dagen was de film alleen nog in Amsterdam en Nijmegen te zien. Alle andere bioscoopdirecties in steden waar de film draaide, bezweken voor dreigementen.
Het uit de roulatie nemen van de film leidde tot een tegenactie van vier Utrechters. Zij vonden het onacceptabel dat de vrije meningsuiting in het geding komt na anonieme dreigementen. Het viertal mobiliseerde 150 bekende- en minder bekende Utrechters, die in een advertentie in deze krant protesteerden tegen het uit de roulatie nemen van de film. Onder hen het bestuur en spelers van FC Utrecht en spelers die zowel bij Ajax als bij FC Utrecht werkten (Leo van Veen, Rob Alflen, John van Loen en Ronald Spelbos).
In Rotterdam is de Ajax-film vorige week enkele malen vertoond onder strenge veiligheidsmaatregelen. Feyenoord- aanhangers hadden daar gedreigd met acties. Die bleven uit.
Naam: Hans
Leeftijd: 44 jaar
Club: FC Utrecht
De jaren zeventig.
Omdat veel huizen in Sterrewijk en Oudwijk plat gingen, kregen veel mensen een wisselwoning in de chiquere Dichterswijk. Voorheen was dat een dokterswijk bij het oude AZU. De arbeiders gingen eigenlijk naar een hogere stand, zo ook mijn ouders. Uiteindelijk ben ik net als heel veel Bunnikzijders van de eerste generatie in deze wijk geboren.
In die jaren zeventig had je in Utrecht heel veel wijken die met elkaar ruzie hadden. Je zwierf soms wel eens door een andere wijk, maar je durfde niet in hun clubhuis te komen. Toen we iets ouder waren, reden we altijd met opgevoerde brommers door de stad. Omdat iemand uit onze wijk met een meisje uit een ander wijk had, kon het voorkomen dat we dan toch naar een ander clubhuis gingen. In het begin was het nog wel gemoedelijk, maar vaak ging het uiteindelijk fout. Dan was het echt knokken!Die verschillende wijken gingen op zondag ook allemaal naar het voetbal. Maar iedereen bleef wel apart staan. Je keek elkaar aan van: “Jij bent mijn wijk niet!”
Door de rellen bij het voetbal kreeg je met sommige wijken toch wel een band. Het was leuk om elkaar op de bek te slaan, maar in plaats daar van kon je op zondag ook samen lekker los gaan. Dit was nog veel leuker, omdat de groepen veel groter waren. In de begintijd gebeurde het nog wel eens dat de wijken bij het voetbal samen waren, maar een week later in de stad tegen elkaar vochten.
In het stadion kwamen die wijken altijd samen op de Bunnikzijde. Die bestond toen uit twee gedeeltes, de Betonnenbak en het Houtenvlonder. Ik zeg altijd: “Het Houtenvlonder, dat is de echte Bunnikzijde”Mijn vader stond bijvoorbeeld op de Betonnenbak. Wij waren dan altijd kattekwaad aan het uithalen op het Houtenvlonder. Je kon bijvoorbeeld met een stok de keeper van de tegenpartij in de kont prikken. Als je goed je best deed, dan kon je Eddie Treijtel zelfs in de billen knijpen. Ook provoceerde we door bierblikjes op het veld te gooien. Nu wordt er bij één blikje de wedstrijd gestaakt. In die tijd vlogen er honderden tegelijk het veld op.
Iets later werd de bekende betonschaar, waar half Utrecht fietsen mee pikte, door ons gebruikt om de hekken door te knippen. We verstopten die de avond voor de wedstrijd onder de tribune. Als we de hekken dan open hadden, konden we het veld op om handtekeningen te vragen. Trouwens daar kwam je dan ook nog wel eens de fanfare tegen. Wat was er dan mooier om een pet of een triangel te stelen. In die tijd was dat al vandalisme.
Je had ook al wat oudere jongens die zich wat fanatieker met het randgebeuren bezig hielden. Die jongens waren vijf jaar ouder, hadden een sjaaltje om de nek en vloekte al. Daar keek je huizenhoog tegen op, dat waren al hele meneren. Die oudere jongens gingen ook al met bussen naar uitwedstrijden. Ik wilde dat ook wel, maar mocht dat niet van mijn vader. Met de smoes: ‘Ik ga even naar de film in de bioscoop”, ging ik dan ook mee. De eerste film begon om elf uur, de tweede om twee uur en de laatste om vier uur. Ik ging dan zogenaamd naar alle drie de films. Als ik dan thuis kwam kreeg ik te horen: “Wat ben je laat thuis!” Mijn antwoord was dan: “Ja, sorry… We gingen nog even keten op het oude station” Mijn vader die mij allang door had, gaf me dan straf.Later gingen we met de trein naar uitwedstrijden. Niet de spoorwegpolitie, maar wij bepaalden wanneer de trein vertok. In die tijd legde je gewoon nog een klaverjasje met de spoorwegpolitie, zo ging dat toen nog.
Als jongens geen geld hadden om de trein te betalen, dan werd er gelapt. Niet omdat we die jongens zo aardig vonden, maar omdat we ze nodig hadden om de naam van onze stad te verdedigen. Je wilde altijd met een zo’n gevaarlijk mogelijke groep op pad. Wij hadden ook vier junks van Hoge Catharijne in onze groep. Dat waren de eerste junks van Utrecht.
Twee zijn er nu dood, die andere zijn er weer bovenop gekrabbeld. Maar die twee die het niet gehaald hebben, waren echt gek. Die gooiden zo iemand voor de trein. Die wilde ik er juist graag bij hebben om de naam van Utrecht hoog te houden. Dat vond ik het belangrijkste. Het voetbal vond ik toen minder belangrijk, dat kwam pas later.
Word ik de volgende morgen wakker, staat er ineens een geit op mijn kamerTijdens die uitwedstrijden leerde je de jongens kennen die je kon vertrouwen. Het kon voorkomen dat je met tien man tegen tachtig man kwam te staan. Dan moest je toch samen die stad weer zien uit te komen. Als er iets gebeurde, keek je altijd om je heen om te zien wie er bleef staan en wie er wegrende. Diegene die wegrende en toch de volgende keer bij het voetbal kwamen waren dan de klos. Kijk: “Het maakt niet uit wie je bent, hoe groot je bent of hoe je eruit ziet. Als je blijft staan, dan ben je oke!”Om het uit te leggen is misschien die Europacup wedstrijd in Frankfurt wel een mooi voorbeeld.
Omdat we een restaurant langs de snelweg hadden verbouwd, had ik voor de wedstrijd al even vast gezeten. Ik kom dus later in Frankfurt aan en zie een vriend tussen een soort motorbende staan. Ik vraag: “Wat doe jij daar nou?” Nadat ik nog eens goed kijk, zie ik dat die Duitsers, gehuld in spijkerjackjes en lerenjassen, hem bedreigen met messen.Die vriend ziet mij en zegt: “Kom me helpen, kom op!” Ik vlieg er heen om hem er tussen uit te trekken. Staat er ook ineens tien man met messen om mij heen. Maar toch doe je dat op zo’n moment. Het zijn je vrienden en die laat je niet barstten!
Met de jongens die ik echt vertrouwde voerde ik ook wel eens acties op kleine schaal uit. Ajax speelde eens een wedstrijd tegen PSV. Het leek ons wel een leuk idee om de Ajax trein in Eindhoven te bekogelen. Het toeval wilde die dag, dat een vriend van ons zijn rijbewijs had gehaald. Met de geleende auto van zijn vader vetrokken we vier man sterk richting het zuiden. Onderweg kwamen we erachter dat die dag de bestuurder ook zijn bril had ingeruild voor contactlenzen. Omdat wij zijn zicht met deze nieuwe kijkers toch niet helemaal vertrouwden, moest hij in Eindhoven bij de auto blijven. De afspraak was dat hij met de lichten zou seinen als de trein zou arriveren. Wij konden deze dan vanuit een bos bekogelen.
Vanuit de verte zien we de autolichten opflitsen en een trein naderen. Wij pakken stenen en beginnen te gooien. Het mooie was dat die trein ook nog langzamer begon te rijden, zodat we een heel stuk konden meelopen. De trein komt uiteindelijk tot stilstand, waarop wij er heen lopen om de aangerichte schade te bekijken. Ter plaatse aangekomen, zien we dat er in plaats van geschrokken Amsterdammers allemaal bejaarden de trein uitstappen. Bleek onze seiner het toch niet helemaal goed gezien te hebben. Inmiddels kwam de politie eraan en moesten wij de benen nemen. Wij rennen naar de auto, springen erin en zeggen: “Kom op rijden! Doe je lichten uit, want dan zien ze ons niet”Dat had hij achteraf beter niet kunnen doen, want een paar meter verder rijden we met de geleende auto zo tegen een muur aan.
Toen baalde je daar natuurlijk echt van. Nu kun je er om lachen. Net zoals als die keer dat ik ’s ochtends wakker werd met een geit in mijn bed.We speelden tegen MVV en waren met vijftien man al vroeg in Maastricht. We hadden echt zin om los te gaan en wilde graag iemand van hun Angel-side ontmoeten. Elke MVV supporter die we zagen pakten we. Ik heb die dag drie of vier keer vastgezeten. Maar je werd gewoon weer vrijgelaten. Na drie keer zegt een politieagent tegen me: “Jongen, nu wil ik je vanavond niet meer zien!”Na de laatste keer het politiebureau verlaten te hebben, gingen we naar het station om daar onze supporterstrein op te wachten. Komt er ineens een jongen aangelopen die niet Utrechts praatte. Hij was een beetje aan het uitdagen en we hebben hem toen aangepakt. Tot onze eigen verbazing hebben we hem door een etalageruit van de schoenenwinkel Van Haren gegooid. Daar zijn toen twee jongens voor opgepakt en die hebben daar vier weken voor gezeten. De politie zocht mij, maar ze hebben me niet verlinkt. Dat kostte me later in de kroeg wel twee vaatjes bier, maar ik ben ze er nog steeds dankbaar voor.
Bij het stadion aangekomen hebben we nog hun vak bestormd en links en rechts wat klappen uitgedeeld.Na de wedstrijd lopen we naar het station om naar huis te gaan. Maar ineens komt er een parade van zo’n boerenkapel voorbij. Ze heetten de Schuttersverenging en hadden als mascotte een geit. Die gasten liepen daar met hun Schotse kilten door de stad gevolgd door een geit. Wij vonden dat wel raar die geit, maar dachten:”Ja, die zal er wel bij horen”. Dat blaaskapel gaat de hoek om en wij pakken ineens hun mascotte. Aangezien ik zo dronken was heb ik dat beest mee naar huis genomen. Word ik de volgende morgen wakker, staat er ineens een geit op mijn kamer. Ik was de avond ervoor zo dronken dat ik me niet kon herinneren hoe dat beest daar gekomen was.Kijk, dat was een mooie dag! Je hebt lekker gereld en ook plezier gehad.
De zak van Max
Natuurlijk zijn het niet alleen maar grappige dingen die je meemaakte. Ik ben zelf wel eens helemaal kort geslagen bij een wedstrijd van het Nederlands Elftal in Rotterdam. Die speelden toen tegen Duitsland en wij hadden samen met Rotterdammers en Hagenezen afgesproken om Duitsers en Ajaxieden te pakken. We komen met een groepje van een man of veertig aan in Rotterdam en sloegen meteen het hele plein voor de Kuip leeg. Wie of wat we sloegen wisten we eigenlijk niet. Hierna verzamelden we samen met Feyenoord en Den Haag in het stadion. Dat ging onderling allemaal goed, totdat ik even ging plassen. Met een paar jongens ga ik verderop na de wc, maar plotseling krijg ik een pistool op mijn kop van diezelfde Rotterdammers en Hagenezen. Ik dacht: “Tering, wat is er aan de hand man?” Wij hebben toen met een paar man ons een weg moeten banen door die hele groep om onze eigen Utrecht groep te bereiken. Onze jongens hadden niets door en zagen mij later kort geslagen op het veld liggen. Ik had mijn neus gebroken, een scheurtje in mijn strottenhoofd en noem allemaal maar op. Na de wedstrijd is onze groep nog helemaal los gegaan, maar daar heb ik verder weinig van meegekregen.
Toch ging we met een kleine groep naar zo’n wedstrijd toe. We waren zo’n hechte vriendengroep dat we elkaar blindelings vertrouwden. Wij gingen ook rustig met vijftig man naar een uitwedstrijd tegen Feyenoord. Een avond voor de wedstrijd hadden we een vuilniszak vol met vleeshaken bij de Kuip verstopt. Op de wedstrijddag komen we met ons groepje aan en werden we voor de Kuip opgewacht door duizend man. Je moest jezelf dan een weg door die menigte zien te vechten, want in die tijd had je nog geen ME of honden die je beschermenden.
Die Rotterdammers lieten ons er natuurlijk niet door, dus daar stonden we dan. Tot dat ééntje van ons zegt: “Dan moet de zak van Max er maar bij komen!”In die zak zaten ploertendoders, vleeshaken en een goedendag. Die goedendag hadden we zelf gemaakt, want je had handenarbeid op de lts. Dan was je de hele week ervoor druk bezig met spijkertjes in een bal te slaan. Alleen, ter plekke vloog bij de eerste klap die bal honderd meter de lucht in. Maar desondanks zij we gewapend met de inhoud van die zak het plein voor de Kuip overgegaan. Je zag dan wel een Feyenoorder met een vleeshaak in zijn rug zag rondlopen, maar wij hadden netjes ons eigen vak gehaald. We staan nu nog steeds voor elkaar klaar.Tegenwoordig vind ik het leuk om gewoon relaxed voetbal te kijken. Het laatste half jaar was er een beetje een crisis ontstaan bij de supportersvereniging. Samen met wat andere oudere jongens heb ik toch weer het initiatief genomen om de problemen op te lossen.
Soms gebeurd er nog wel eens iets, maar het gaat nu vooral om de vriendschap. Niet alleen tijdens het voetbal, maar ook in de privé-sfeer. We gaan vaak bij elkaar op visite met de vrouwtjes erbij.
Nu nog steeds weet ik dat ik altijd op de jongens kan vertrouwen.Een paar weken geleden vond er een akkefietje plaats. Eén van mijn kinderen werd in mijn woonplaats bedreigd door supporters van Ajax. Bleken er een paar jongens van hun harde kern en zelfs ook volwassenen het op hem gemunt te hebben. Ik wist dat niet, maar toen ik thuis kwam van mijn werk hoorde ik het van mijn vrouw. Ik pak de telefoon, draai wat nummers en binnen een mum van tijd staan de jongens er. Daar waren ook jongens van de tweede generatie bij, daar heb ik respect voor. Kijk, die vriendschap is ontstaan uit de harde kern van vroeger. We staan nu nog steeds voor elkaar klaar.
We hoeven voor onze vrouwen niets te verbergen, die weten wat de oorsprong van onze vriendschap is. Mijn vrouw weet hoe ik altijd geleefd heb en hoe ik nu nog kan zijn als er iets gebeurd.
Twee jaar geleden lig ik half dronken in bed, komt mijn vrouw me vertellen dat ik een smsje heb gekregen. Ik lees dat smsje waarin stond dat ik naar de Toys ‘R Us moest komen., want Ajax zou daar zijn. Ik had zo iets van: “De Toys ‘R Us? ,wat moet ik daar? Het is toch helemaal geen sinterklaas?”
Maar ik werd wel door mijn vrouw het nest uitgestuurd, want ik moest mijn stad verdedigen. Gelukkig bleek het achteraf allemaal wel mee te vallen, ik was namelijk verkeerd gereden en stond bij de Bart Smit te wachten. Maar het geeft wel aan, dat je het altijd in je blijft hebben om de naam Utrecht hoog te houden
Leeftijd: 44 jaar
Club: FC Utrecht
De jaren zeventig.
Omdat veel huizen in Sterrewijk en Oudwijk plat gingen, kregen veel mensen een wisselwoning in de chiquere Dichterswijk. Voorheen was dat een dokterswijk bij het oude AZU. De arbeiders gingen eigenlijk naar een hogere stand, zo ook mijn ouders. Uiteindelijk ben ik net als heel veel Bunnikzijders van de eerste generatie in deze wijk geboren.
In die jaren zeventig had je in Utrecht heel veel wijken die met elkaar ruzie hadden. Je zwierf soms wel eens door een andere wijk, maar je durfde niet in hun clubhuis te komen. Toen we iets ouder waren, reden we altijd met opgevoerde brommers door de stad. Omdat iemand uit onze wijk met een meisje uit een ander wijk had, kon het voorkomen dat we dan toch naar een ander clubhuis gingen. In het begin was het nog wel gemoedelijk, maar vaak ging het uiteindelijk fout. Dan was het echt knokken!Die verschillende wijken gingen op zondag ook allemaal naar het voetbal. Maar iedereen bleef wel apart staan. Je keek elkaar aan van: “Jij bent mijn wijk niet!”
Door de rellen bij het voetbal kreeg je met sommige wijken toch wel een band. Het was leuk om elkaar op de bek te slaan, maar in plaats daar van kon je op zondag ook samen lekker los gaan. Dit was nog veel leuker, omdat de groepen veel groter waren. In de begintijd gebeurde het nog wel eens dat de wijken bij het voetbal samen waren, maar een week later in de stad tegen elkaar vochten.
In het stadion kwamen die wijken altijd samen op de Bunnikzijde. Die bestond toen uit twee gedeeltes, de Betonnenbak en het Houtenvlonder. Ik zeg altijd: “Het Houtenvlonder, dat is de echte Bunnikzijde”Mijn vader stond bijvoorbeeld op de Betonnenbak. Wij waren dan altijd kattekwaad aan het uithalen op het Houtenvlonder. Je kon bijvoorbeeld met een stok de keeper van de tegenpartij in de kont prikken. Als je goed je best deed, dan kon je Eddie Treijtel zelfs in de billen knijpen. Ook provoceerde we door bierblikjes op het veld te gooien. Nu wordt er bij één blikje de wedstrijd gestaakt. In die tijd vlogen er honderden tegelijk het veld op.
Iets later werd de bekende betonschaar, waar half Utrecht fietsen mee pikte, door ons gebruikt om de hekken door te knippen. We verstopten die de avond voor de wedstrijd onder de tribune. Als we de hekken dan open hadden, konden we het veld op om handtekeningen te vragen. Trouwens daar kwam je dan ook nog wel eens de fanfare tegen. Wat was er dan mooier om een pet of een triangel te stelen. In die tijd was dat al vandalisme.
Je had ook al wat oudere jongens die zich wat fanatieker met het randgebeuren bezig hielden. Die jongens waren vijf jaar ouder, hadden een sjaaltje om de nek en vloekte al. Daar keek je huizenhoog tegen op, dat waren al hele meneren. Die oudere jongens gingen ook al met bussen naar uitwedstrijden. Ik wilde dat ook wel, maar mocht dat niet van mijn vader. Met de smoes: ‘Ik ga even naar de film in de bioscoop”, ging ik dan ook mee. De eerste film begon om elf uur, de tweede om twee uur en de laatste om vier uur. Ik ging dan zogenaamd naar alle drie de films. Als ik dan thuis kwam kreeg ik te horen: “Wat ben je laat thuis!” Mijn antwoord was dan: “Ja, sorry… We gingen nog even keten op het oude station” Mijn vader die mij allang door had, gaf me dan straf.Later gingen we met de trein naar uitwedstrijden. Niet de spoorwegpolitie, maar wij bepaalden wanneer de trein vertok. In die tijd legde je gewoon nog een klaverjasje met de spoorwegpolitie, zo ging dat toen nog.
Als jongens geen geld hadden om de trein te betalen, dan werd er gelapt. Niet omdat we die jongens zo aardig vonden, maar omdat we ze nodig hadden om de naam van onze stad te verdedigen. Je wilde altijd met een zo’n gevaarlijk mogelijke groep op pad. Wij hadden ook vier junks van Hoge Catharijne in onze groep. Dat waren de eerste junks van Utrecht.
Twee zijn er nu dood, die andere zijn er weer bovenop gekrabbeld. Maar die twee die het niet gehaald hebben, waren echt gek. Die gooiden zo iemand voor de trein. Die wilde ik er juist graag bij hebben om de naam van Utrecht hoog te houden. Dat vond ik het belangrijkste. Het voetbal vond ik toen minder belangrijk, dat kwam pas later.
Word ik de volgende morgen wakker, staat er ineens een geit op mijn kamerTijdens die uitwedstrijden leerde je de jongens kennen die je kon vertrouwen. Het kon voorkomen dat je met tien man tegen tachtig man kwam te staan. Dan moest je toch samen die stad weer zien uit te komen. Als er iets gebeurde, keek je altijd om je heen om te zien wie er bleef staan en wie er wegrende. Diegene die wegrende en toch de volgende keer bij het voetbal kwamen waren dan de klos. Kijk: “Het maakt niet uit wie je bent, hoe groot je bent of hoe je eruit ziet. Als je blijft staan, dan ben je oke!”Om het uit te leggen is misschien die Europacup wedstrijd in Frankfurt wel een mooi voorbeeld.
Omdat we een restaurant langs de snelweg hadden verbouwd, had ik voor de wedstrijd al even vast gezeten. Ik kom dus later in Frankfurt aan en zie een vriend tussen een soort motorbende staan. Ik vraag: “Wat doe jij daar nou?” Nadat ik nog eens goed kijk, zie ik dat die Duitsers, gehuld in spijkerjackjes en lerenjassen, hem bedreigen met messen.Die vriend ziet mij en zegt: “Kom me helpen, kom op!” Ik vlieg er heen om hem er tussen uit te trekken. Staat er ook ineens tien man met messen om mij heen. Maar toch doe je dat op zo’n moment. Het zijn je vrienden en die laat je niet barstten!
Met de jongens die ik echt vertrouwde voerde ik ook wel eens acties op kleine schaal uit. Ajax speelde eens een wedstrijd tegen PSV. Het leek ons wel een leuk idee om de Ajax trein in Eindhoven te bekogelen. Het toeval wilde die dag, dat een vriend van ons zijn rijbewijs had gehaald. Met de geleende auto van zijn vader vetrokken we vier man sterk richting het zuiden. Onderweg kwamen we erachter dat die dag de bestuurder ook zijn bril had ingeruild voor contactlenzen. Omdat wij zijn zicht met deze nieuwe kijkers toch niet helemaal vertrouwden, moest hij in Eindhoven bij de auto blijven. De afspraak was dat hij met de lichten zou seinen als de trein zou arriveren. Wij konden deze dan vanuit een bos bekogelen.
Vanuit de verte zien we de autolichten opflitsen en een trein naderen. Wij pakken stenen en beginnen te gooien. Het mooie was dat die trein ook nog langzamer begon te rijden, zodat we een heel stuk konden meelopen. De trein komt uiteindelijk tot stilstand, waarop wij er heen lopen om de aangerichte schade te bekijken. Ter plaatse aangekomen, zien we dat er in plaats van geschrokken Amsterdammers allemaal bejaarden de trein uitstappen. Bleek onze seiner het toch niet helemaal goed gezien te hebben. Inmiddels kwam de politie eraan en moesten wij de benen nemen. Wij rennen naar de auto, springen erin en zeggen: “Kom op rijden! Doe je lichten uit, want dan zien ze ons niet”Dat had hij achteraf beter niet kunnen doen, want een paar meter verder rijden we met de geleende auto zo tegen een muur aan.
Toen baalde je daar natuurlijk echt van. Nu kun je er om lachen. Net zoals als die keer dat ik ’s ochtends wakker werd met een geit in mijn bed.We speelden tegen MVV en waren met vijftien man al vroeg in Maastricht. We hadden echt zin om los te gaan en wilde graag iemand van hun Angel-side ontmoeten. Elke MVV supporter die we zagen pakten we. Ik heb die dag drie of vier keer vastgezeten. Maar je werd gewoon weer vrijgelaten. Na drie keer zegt een politieagent tegen me: “Jongen, nu wil ik je vanavond niet meer zien!”Na de laatste keer het politiebureau verlaten te hebben, gingen we naar het station om daar onze supporterstrein op te wachten. Komt er ineens een jongen aangelopen die niet Utrechts praatte. Hij was een beetje aan het uitdagen en we hebben hem toen aangepakt. Tot onze eigen verbazing hebben we hem door een etalageruit van de schoenenwinkel Van Haren gegooid. Daar zijn toen twee jongens voor opgepakt en die hebben daar vier weken voor gezeten. De politie zocht mij, maar ze hebben me niet verlinkt. Dat kostte me later in de kroeg wel twee vaatjes bier, maar ik ben ze er nog steeds dankbaar voor.
Bij het stadion aangekomen hebben we nog hun vak bestormd en links en rechts wat klappen uitgedeeld.Na de wedstrijd lopen we naar het station om naar huis te gaan. Maar ineens komt er een parade van zo’n boerenkapel voorbij. Ze heetten de Schuttersverenging en hadden als mascotte een geit. Die gasten liepen daar met hun Schotse kilten door de stad gevolgd door een geit. Wij vonden dat wel raar die geit, maar dachten:”Ja, die zal er wel bij horen”. Dat blaaskapel gaat de hoek om en wij pakken ineens hun mascotte. Aangezien ik zo dronken was heb ik dat beest mee naar huis genomen. Word ik de volgende morgen wakker, staat er ineens een geit op mijn kamer. Ik was de avond ervoor zo dronken dat ik me niet kon herinneren hoe dat beest daar gekomen was.Kijk, dat was een mooie dag! Je hebt lekker gereld en ook plezier gehad.
De zak van Max
Natuurlijk zijn het niet alleen maar grappige dingen die je meemaakte. Ik ben zelf wel eens helemaal kort geslagen bij een wedstrijd van het Nederlands Elftal in Rotterdam. Die speelden toen tegen Duitsland en wij hadden samen met Rotterdammers en Hagenezen afgesproken om Duitsers en Ajaxieden te pakken. We komen met een groepje van een man of veertig aan in Rotterdam en sloegen meteen het hele plein voor de Kuip leeg. Wie of wat we sloegen wisten we eigenlijk niet. Hierna verzamelden we samen met Feyenoord en Den Haag in het stadion. Dat ging onderling allemaal goed, totdat ik even ging plassen. Met een paar jongens ga ik verderop na de wc, maar plotseling krijg ik een pistool op mijn kop van diezelfde Rotterdammers en Hagenezen. Ik dacht: “Tering, wat is er aan de hand man?” Wij hebben toen met een paar man ons een weg moeten banen door die hele groep om onze eigen Utrecht groep te bereiken. Onze jongens hadden niets door en zagen mij later kort geslagen op het veld liggen. Ik had mijn neus gebroken, een scheurtje in mijn strottenhoofd en noem allemaal maar op. Na de wedstrijd is onze groep nog helemaal los gegaan, maar daar heb ik verder weinig van meegekregen.
Toch ging we met een kleine groep naar zo’n wedstrijd toe. We waren zo’n hechte vriendengroep dat we elkaar blindelings vertrouwden. Wij gingen ook rustig met vijftig man naar een uitwedstrijd tegen Feyenoord. Een avond voor de wedstrijd hadden we een vuilniszak vol met vleeshaken bij de Kuip verstopt. Op de wedstrijddag komen we met ons groepje aan en werden we voor de Kuip opgewacht door duizend man. Je moest jezelf dan een weg door die menigte zien te vechten, want in die tijd had je nog geen ME of honden die je beschermenden.
Die Rotterdammers lieten ons er natuurlijk niet door, dus daar stonden we dan. Tot dat ééntje van ons zegt: “Dan moet de zak van Max er maar bij komen!”In die zak zaten ploertendoders, vleeshaken en een goedendag. Die goedendag hadden we zelf gemaakt, want je had handenarbeid op de lts. Dan was je de hele week ervoor druk bezig met spijkertjes in een bal te slaan. Alleen, ter plekke vloog bij de eerste klap die bal honderd meter de lucht in. Maar desondanks zij we gewapend met de inhoud van die zak het plein voor de Kuip overgegaan. Je zag dan wel een Feyenoorder met een vleeshaak in zijn rug zag rondlopen, maar wij hadden netjes ons eigen vak gehaald. We staan nu nog steeds voor elkaar klaar.Tegenwoordig vind ik het leuk om gewoon relaxed voetbal te kijken. Het laatste half jaar was er een beetje een crisis ontstaan bij de supportersvereniging. Samen met wat andere oudere jongens heb ik toch weer het initiatief genomen om de problemen op te lossen.
Soms gebeurd er nog wel eens iets, maar het gaat nu vooral om de vriendschap. Niet alleen tijdens het voetbal, maar ook in de privé-sfeer. We gaan vaak bij elkaar op visite met de vrouwtjes erbij.
Nu nog steeds weet ik dat ik altijd op de jongens kan vertrouwen.Een paar weken geleden vond er een akkefietje plaats. Eén van mijn kinderen werd in mijn woonplaats bedreigd door supporters van Ajax. Bleken er een paar jongens van hun harde kern en zelfs ook volwassenen het op hem gemunt te hebben. Ik wist dat niet, maar toen ik thuis kwam van mijn werk hoorde ik het van mijn vrouw. Ik pak de telefoon, draai wat nummers en binnen een mum van tijd staan de jongens er. Daar waren ook jongens van de tweede generatie bij, daar heb ik respect voor. Kijk, die vriendschap is ontstaan uit de harde kern van vroeger. We staan nu nog steeds voor elkaar klaar.
We hoeven voor onze vrouwen niets te verbergen, die weten wat de oorsprong van onze vriendschap is. Mijn vrouw weet hoe ik altijd geleefd heb en hoe ik nu nog kan zijn als er iets gebeurd.
Twee jaar geleden lig ik half dronken in bed, komt mijn vrouw me vertellen dat ik een smsje heb gekregen. Ik lees dat smsje waarin stond dat ik naar de Toys ‘R Us moest komen., want Ajax zou daar zijn. Ik had zo iets van: “De Toys ‘R Us? ,wat moet ik daar? Het is toch helemaal geen sinterklaas?”
Maar ik werd wel door mijn vrouw het nest uitgestuurd, want ik moest mijn stad verdedigen. Gelukkig bleek het achteraf allemaal wel mee te vallen, ik was namelijk verkeerd gereden en stond bij de Bart Smit te wachten. Maar het geeft wel aan, dat je het altijd in je blijft hebben om de naam Utrecht hoog te houden
Naam: Witte
Leeftijd: 46 jaar
Club: FC Utrecht
Hij komt de stad niet uit!Opgroeiend in de Utrechtse wijk Zuilen, was het logisch dat ik bij de lokale voetbalclub Elinkwijk ging voetballen. Ze speelden betaald voetbal en mijn vader was fanatiek supporter. In 1970 fuseerde Elinkwijk,Velox en DOS tot FC Utrecht, maar dat lag heel gevoelig in Utrecht. Mijn vader is in het begin wel naar ze gaan kijken, maar toen er steeds minder Elinkwijkers in het team stonden, hield hij het na een seizoen voor gezien.Daarentegen vond ik het prachtig. Ik weet nog goed dat hij mij als klein jochie meenam naar de eerste wedstrijd van FC Utrecht. Dat was tegen Go Ahead Eagles, er zaten twintig duizend mensen op de tribune en we wonnen met 4-1.
Ik stond toevallig met mijn vader op de BunnikSide en was onder de indruk van het spektakel, iedereen stond heel dicht op elkaar en er werd met grote vlaggen gezwaaid.In vergelijking met Elinkwijk, waar maar achtduizend man kwamen, was de sfeer zo geweldig dat ik dacht: “Hier ga ik nooit meer weg, dit is mijn club!” Vanaf toen ging ik met jongens uit Zuilen elke wedstrijd naar FC Utrecht. We gingen met de fiets naar het stadion en zwaaiden onderweg met grote vlaggen.. De hele week waren we bezig met het maken van vlaggen, we wilden natuurlijk de grootste op de BunnikSide hebben. Met dat soort onschuldige dingen hielden de jongens op de BunnikSide zich toen bezig. We waren meer onderling aan het dollen, dan naar het voetbal aan het kijken. Er gebeurde altijd wel iets, het was echt een ongeorganiseerd zooitje.
Maar geleidelijk aan kwam daar verandering in….jongens en bendes vanuit heel de stad en omgeving vonden de BunnikSide en wilden er bij zijn en horen. We merkten dat tegenstanders en scheidrechters ons erg intimiderend vonden. Om de wedstrijd in Utrechts voordeel te beïnvloeden, gingen wij daar misbruik van maken. We zorgden ervoor dat de tegenstander echt bang werd, dat de Galgenwaard een hel voor ze werd. We hingen in de hekken, gooide dingen op het veld en zongen heel fanatiek liederen. Als de keeper van de tegenpartij voor ons vak stond, dan was het kaassie. We deden alles om er maar voor te zorgen dat hij bang werd. Ook konden we door ons fanatieke gedrag de scheidsrechter en dus ook de wedstrijd beïnvloeden.
Als de scheidsrechter in onze ogen een verkeerde beslissing had genomen, zongen we: “Hij komt de stad niet uit!” Hij wist dan dat hij ook echt de stad niet uitkwam. Na de wedstrijd werd hij bedreigt of werd hij achterna gezeten. Er zijn scheidsrechters die uren na de wedstrijd politiebegeleiding tot op de snelweg kregen. Als hij dan de volgende keer tweeduizend gekken achter de goal hoorde zingen”Hij komt de stad niet uit!”, dan kan ik me voorstellen dat hij dacht:”Dan heeft de tegenstander maar pech, maar ik wil wel veilig thuiskomen!”
Het was op een gegeven moment zo erg, dat als de BunnikSide schreeuwde om een penalty, er een paar minuten later alsnog een penalty gegeven werd. We hebben in die tijd echt heel veel thuiswedstrijden gewonnen puur door intimidatie van onze kant maar ook natuurlijk door de wisselwerking met de spelers. De spelers werden gedragen door onze aanmoedigingen en konden altijd wat meer geven en brengen. Daarom worden wij ook vaak met Engelse clubs vergeleken. De sfeer is en was uniek!
Uitwedstrijden was trouwens een heel ander verhaal, die wonnen we bijna nooit. Door deze frustratie gebeurde er ook altijd veel rondom uitwedstrijden. Het was eigenlijk altijd slopen en vechten. Uitwedstrijden tegen bijvoorbeeld Ajax verloren we standaard met 4-0. Maar toch gingen we er altijd heen, al was het alleen maar voor de sensatie en om ons te laten zien. Begin jaren tachtig gingen we een keer met negentig man zonder kaartjes naar Amsterdam. Nadat we met de trein waren aangekomen, zijn we op de Zeedijk in een kroegje gaan zitten. Omdat daar geen Ajax supporters waren, zijn we richting stadion De Meer gegaan. Elke Ajaxied die we onderweg zagen, gaven we klappen. dat was natuurlijk kicken…niemand maakte ons wat. Ondanks dat we verloren, was het een geslaagde dag, we hadden namelijk vrij op hun terrein gelopen en waren niet echt in de problemen gekomen! Rond eind 70 en jaren 80 was eigenlijk de ergste periode met het hooliganisme, politie en justitie zaten met de handen in het haar en straffen zoals nu bestonden nog niet. Dan is het wel zo makkelijk dat je bij een club hoort die tot de beruchtste werd gerekend! Toen kon je ook nog 3x opgepakt worden op een dag en ’s avonds gewoon Studio Sport kijken. Nu krijg je voor een futuliteit al een stadionverbod van minimaal een jaar en een cel of geldstraf. Ik ga nog altijd uit en thuis, want het rood-wit loopt door mijn bloed en ik ben gek van mijn club en voetbal. Maar de tijden van vroeger komen niet meer terug, dat is zeker.
Het “Verbroederings”toernooi
Met Ajax hebben we eigenlijk heel vaak vechtpartijen gehad, dat is altijd haat en nijd geweest. Het ging er niet eens om dat ze veel prijzen wonnen, maar meer om hun arrogantie en het feit dat bijna heel media Nederland op hun hand was, dat zette veel kwaad bloed, vraag het iedere andere club in Nederland en ze zeggen hetzelfde. Daarom vonden we het ook zo raar, dat we werden uitgenodigd voor een zaalvoetbaltoernooi bij hun in Amsterdam.We kregen te horen dat ze het leuk zouden vinden als we kwamen, maar dat we maar maximaal vijfentwintig jongens mochten meenemen. Wij hadden natuurlijk zoiets van: “Ja, met vijfentwintig man naar 020 wie garandeert ons dat wij daar levend wegkomen?”
We hebben toen toch het risico en de gok genomen, vooral ook omdat Carlos Picornie en nog wat andere belangrijke jongens van Ajax zeiden: “Jullie veiligheid, die regelen wij wel!” vertrouw op ons… echt vertrouwen deden we Amsterdammers niet, maar we wilden ons ook niet laten kennen en zijn met een leuk groepje naar 020 gegaan.
Op de bewuste dag komen we met vijfentwintig man die sporthal binnenlopen en zien dat deze helemaal vol zit met Amsterdammers. Nog geen voet binnengezet begonnen ze massaal te roepen: “Kanker Utrecht, we pakken jullie vanavond!”Dat vonden we met ons kleine groepje natuurlijk geen lekker idee. Gelukkig hadden Carlos en zijn jongens voldoende overwicht en er gebeurde verder die avond niet veel bijzonders…een man een man een woord een woord! We zijn toen gaan voetballen en wonnen dat toernooi ook nog. Na de toernooiwinst op zak te hebben, leek het ons wel leuk om nog een biertje te gaan drinken in de kantine…moet kunnen toch…haha.. In het begin ging het er allemaal gemoedelijk aan toe, maar na een tijdje merkte je wel dat er steeds meer een gespannen sfeer hing….teveel tegenstellingen en haat naar elkaar toe.
Een paar Utrechters werden door de drank baldadig en over en weer werd gescholden. Toen kwam Carlos naar ons toe en zei: “Volgens mij kun jullie beter weggaan nu, anders loopt het helemaal uit de klauwen!”Dat leek ons inderdaad ook het verstandigste en we zijn toen met de beker onder de arm glimlachend naar Utrecht gegaan. Carlos en de rest van de F-siders hadden respect voor ons dat we toch maar geweest waren en wij voor hem omdat hij zijn woord had gehouden. Iets waar ze tegenwoordig nog wat van kunnen leren!
Een tijdje later werden we uitgenodigd voor een zaalvoetbaltoernooi in Eindhoven. In al hun wijsheid leek het de PSV supporters leuk om te voetballen tegen supporters van verschillende rivaliserende clubs. De bedoeling was dat het een verbroederingstoernooi tussen Nac,PSV, Utrecht en Ajax supporters zou worden. Na de vorige ervaring hadden we zoiets van: “Als we er heen gaan, dan nemen we alleen maar goede jongens mee, want dit kan natuurlijk niet goed gaan de hele avond!”
We hebben toen een bus geregeld waar ruim vijftig man in konden. Toevallig zaten er zeven zaalvoetballers in, maar de rest van het gezelschap bestond uit de kopstukken van de BunnikSide.Zoals te verwachten was, kwam er tijdens een wedstrijd bonje. Een Utrechter kreeg ruzie met de halfbroer van Carlos Picornie en dat liep al bijna uit de hand. De rel in wording werd gesust door Carlos en een leider van ons. Wat meewerkte was, dat zij elkaar kenden van het kickboxen en menigmaal tegen elkaar in de ring hadden gestaan.Maar na een tijdje was er geen houden meer aan. De meeste waren stoned, dronken en baldadig. Utrechters gingen een verpleeghuis achter de sporthal in en kwamen terug met gloednieuwe messen en keukengerei. Voordat het echt escaleerde, kwam de sporthalbeheerder eraan en werd het hele toernooi afgeblazen.
Maar wij hadden ons verheugd op een avondje Eindhoven en besloten om toch maar even in de stad een biertje te gaan drinken. Net voordat we allemaal de bus in willen stappen, komt ineens de politie eraan. Helemaal in paniek zeiden ze: “Niets geen biertje drinken, alle clubs gaan de stad uit!”Terwijl we, rijdend richting Utrecht, in de bus zitten dachten we: “Het is veel te gezellig. Weet je wat we doen? Schijt aan… we gaan toch het centrum van Eindhoven in, om een biertje te pakken”
Komen we aan in het centrum, blijkt Ajax hetzelfde idee te hebben opgevat. Die waren ook nog even teruggegaan om gezellig iets te drinken.Omdat we het van beiden partijen wel grappig vonden, lieten we elkaar met rust en werd het zowaar nog even gezellig. Uiteraard kan zoiets maar een half uurtje duren, want er werd door iemand traangas gespoten en daarna ging het helemaal los. Het was echt overal vechten, totdat de politie kwam en het hele centrum afzette.
Utrecht en Ajax werden beiden hun eigen bus ingestuurd en vriendelijk verzocht Eindhoven te verlaten. We rijden nog maar net en komen, na het tellen van de koppen, erachter dat we niet compleet zijn. We bevelen de chauffeur te stoppen, maar omdat hij blij was eindelijk naar huis te kunnen, weigerde hij dat.
Iemand haalt de sleutels uit het contact en zegt tegen zowel chauffeur als politie: “Luister goed. Wij vetrekken niet eerder uit Eindhoven, voordat we compleet zijn!”Nadat er links en rechts wat verdwaalde Utrechters werden gevonden, kon de reis hervat worden. Toch wel enigszins vermoeid geraakt, wilden we snel naar Utrecht toe. Omdat veel jongens inmiddels moesten plassen werd net buiten Eindhoven nog één keer de bus stilgezet op een parkeerplaats. De jongens wilden snel plassen, de bus weer in en naar Utrecht toe. De politie die ons nog steeds achtervolgde, dacht dat wij hele andere plannen hadden en weer terug naar Eindhoven wilde. De auto’s met blauwe zwaailichten werden gestopt, agenten stappen uit en van hun hoofd was af te lezen, dat ze nu korte meteen met ons wilden maken. Maar nog voor dat een agent iets kon zeggen, werd er vanuit de bus een asbak gegooid. Ongelukkig genoeg kwam deze op het hoofd van een agent en naar verluidt bleek later dat hij daardoor waarschijnlijk invalide is geworden. De agent werd afgevoerd en wij werden door een kwade menigte van agenten omsingeld. Een paar jongens zagen nog kans om via struiken te vluchtten. Eén van deze jongens is later door de politie op de snelweg aangehouden. Ze vroegen hem:”Wat doe jij hier?” Enigszins zenuwachtig antwoordde hij:”Allez, ik kom uit België en ik ga naar mijn vriendin” Niet wetende wat ze met dit vreemde antwoord aanmoesten, heeft de politie hem maar laten lopen….lache…De rest werd meegenomen naar Eindhoven. Daar aangekomen bleek dat Ajax ook al vast zat. Nadat veel jongens een weekend hadden vastgezeten, heeft deze dag nog dagen lang de media beheerst. Kranten kopten: “Verbroederingstoernooi in Eindhoven loopt helemaal uit de hand!”Opvallend is, dat we daarna bijna nooit meer zijn uitgenodigd voor een voetbaltoernooi in een andere stad…haha… Dat was wel jammer natuurlijk, maar deze dag zal me altijd bijblijven.
“Fucking Wankers!”
Een andere wedstrijd die ik niet snel vergeten zal, is de oefeninterland Engeland - Nederland in Londen. In 1988 speelde beide teams tegen elkaar ter voorbereiding van het naderende Europees Kampioenschap in Duitsland. Om ons eens te kunnen meten met de beruchte Engelse hooligans, was het de bedoeling dat supporters van Ajax, Feyenoord, Den Haag en Utrecht zouden gaan samenwerken mede met het oog op het naderende EK . Een paar weken voor de wedstrijd was er in Utrecht een vergadering, waar de leiders van deze vier clubs het één ander zouden gaan overleggen. Die Amsterdammers waren binnen tien minuten weer weg. Begrijpelijk ook wel, want één van hun kreeg een gun op zijn kop en ze voelden zich duidelijk niet op hun gemak. Er werden door de overgebleven drie clubs afspraken gemaakt over kaarten, de te nemen route,aantal supporters en het tijdstip van vertrekken. Kaarten werden geregeld buiten de officiële kanalen om ( via de toenmalige veiligheidsman Rob den Bakker…jaja) , zodat we in een vak zouden zitten, bedoelt voor Engelse supporters.Vlak voor de wedstrijd bleek Feyenoord niet meer te durven wegens onenigheid met Den Haag, dus toen hebben alleen Den Haag en Utrecht de reis gemaakt.
Vanuit Utrecht vertrokken zo’n zestig kopstukken van ons met de bus naar Engeland. Iedereen moest aan de chauffeur 50 gulden busgeld betalen, maar in die tijd circuleerden vele valse honderdjes en veel van ons hadden die op zak. Je kan wel nagaan wat er gebeurde, de chauffeur kreeg alleen maar honderdjes en het wisselgeld liet iedereen zitten. We konden dus niet meer kapot bij die man. Onderweg kwamen we zoals afgesproken Den Haag tegen, die met zo’n zeventig a tachtig man waren komen opdagen. Ondanks dat we in België al werden aangehouden en gefouilleerd, zijn we toch op de boot naar Engeland gekomen. Op wat kleine onderlinge incidenten na met Den Haag, verliep de reis over zee zonder al te veel problemen, wel was er constant politiebegeleiding. In Engeland aangekomen, was het de bedoeling dat we met de trein naar Londen zouden reizen. Maar plotseling zien we een Utrechter in een auto met Engels kenteken voorbij rijden. Hij had geen zin in een lange treinreis, is in een auto op die boot gaan zitten en is in keer naar Londen gereden. Nadat we onder politiebegeleiding met de trein in Londen aankwamen, gingen we met de metro verder richting het Liverpool Street station. Wat schets onze verbazing komt dood leuk diezelfde jongen weer aanlopen. In dronken toestand klaagde hij: “Dat links rijden is veel te moeilijk, ik ga weer met jullie mee!” Vanaf Liverpool Street moesten we van de politie de metro uit en werden we in dubbeldekkers gezet. Het was daar zo druk, dat we stapvoets moesten rijden, was er net een schietpartij geweest, iedereen stond strak. Het viel ons ook op dat we bijna geen normale supporters zagen, maar alleen maar getatoeëerde Engelse hooligans die hun agressie op onze twee bussen wilde afregeren. “veilig” achter de ramen van onze bussen, beantwoordden we het: “Fucking Wankers!” met lacherig gezwaai. We konden het stadion al zien en het zou niet lang meer duren, voordat we veilig met deze bussen bij ons vak zouden worden afgezet. Maar opeens stoppen de bussen en moesten we het laatste stukje verder lopen. We stappen uit en zien daar een mensenmassa ons opwachten, echt niet normaal meer!Het waren echt alleen maar hooligans die ons wilden aanvallen, je zag er geen gewone supporter tussen. Wat wij toen nog niet wisten, was dat een Utrechter de weken voorafgaand aan deze wedstrijd verschillende Engelse kranten had aangeschreven. Middels een brief had hij laten weten dat: “Nederlandse hooligans korte metten zouden maken met hun Engelse collega’s!”
Dat hebben we geweten, toen we de bussen uitstapten. Alles wat zich ook maar een beetje een Engelse hooligan voelde, stond ons met een glimlach op het gezicht op te wachten.De eerste groep begint aan de wandeling en wij zien dat ze helemaal worden ingesloten. Wij dachten: “Nou, die worden echt helemaal de tering geslagen”.
Maar met veel moeite weet de politie die Engelsen op afstand te houden. Dat was fijn voor die jongens, maar wij dachten: “Ja, nu moeten wij nog. Dat redden we nooit!” We hadden veel goede jongens bij ons, maar dit was vechten tegen de bierkaai. We wilden ons niet laten kennen en zijn toen maar blind gaan lopen. Overal om ons heen waren Engelsen aan het uitdagen. We werden maar begeleid door zo’n twintig agenten, maar die Engelsen hebben/hadden daar zo’n respect voor, dat ze niet doorbraken. Iets wat in Nederland zeker wel was gebeurd. We hebben uiteindelijk ongedeerd het stadion weten te bereiken,maar het leek uren te duren voordat we er waren. Onder de wedstrijd kregen we contact met een Engelsman, die ons vertelde dat in de kranten had gestaan dat wij zouden komen. Alle grote harde kernen van Engeland waren op deze wedstrijd afgekomen, om die Nederlanders eens aan het werk te zien.. In het stadion zaten er veel crews van de bekende clubs, maar buiten stonden er nog duizenden te wachten. Tijdens de wedstrijd konden ze net niet bij ons komen maar na de wedstrijd hebben we twee uur in ons vak moeten wachten, voordat de politie ons een veilige terugreis kon garanderen. Door het lange wachten hebben we de Ferry gemist. De politie heeft ons vervolgens naar een andere haven gebracht, waar we de volgende ochtend met de boot terug konden naar Nederland. Pas in Nederland hoorden we dat die brief door een Utrechter was geschreven. We waren natuurlijk hartstikke kwaad op hem, maar later hebben we er wel om kunnen lachen.
Mede doordat Feyenoord en Ajax het niet aan durfden om wat voor reden ook, kregen Den Haag en Utrecht toch wel respect voor elkaar. Je hebt samen dit avontuur beleefd en dat schept toch een band met die jongens. Als we elkaar nu nog tegenkomen , dan maken we even een praatje en laten we elkaar verder met rust. Ik kan me voorstellen dat het voor mensen die niet mee zijn geweest, het moeilijk te accepteren is dat je met de vijand praat. Maar ik denk dat je het beleefd en gevoeld moet hebben, om het te kunnen begrijpen. Dat was en is voor ons een erecode!
Leeftijd: 46 jaar
Club: FC Utrecht
Hij komt de stad niet uit!Opgroeiend in de Utrechtse wijk Zuilen, was het logisch dat ik bij de lokale voetbalclub Elinkwijk ging voetballen. Ze speelden betaald voetbal en mijn vader was fanatiek supporter. In 1970 fuseerde Elinkwijk,Velox en DOS tot FC Utrecht, maar dat lag heel gevoelig in Utrecht. Mijn vader is in het begin wel naar ze gaan kijken, maar toen er steeds minder Elinkwijkers in het team stonden, hield hij het na een seizoen voor gezien.Daarentegen vond ik het prachtig. Ik weet nog goed dat hij mij als klein jochie meenam naar de eerste wedstrijd van FC Utrecht. Dat was tegen Go Ahead Eagles, er zaten twintig duizend mensen op de tribune en we wonnen met 4-1.
Ik stond toevallig met mijn vader op de BunnikSide en was onder de indruk van het spektakel, iedereen stond heel dicht op elkaar en er werd met grote vlaggen gezwaaid.In vergelijking met Elinkwijk, waar maar achtduizend man kwamen, was de sfeer zo geweldig dat ik dacht: “Hier ga ik nooit meer weg, dit is mijn club!” Vanaf toen ging ik met jongens uit Zuilen elke wedstrijd naar FC Utrecht. We gingen met de fiets naar het stadion en zwaaiden onderweg met grote vlaggen.. De hele week waren we bezig met het maken van vlaggen, we wilden natuurlijk de grootste op de BunnikSide hebben. Met dat soort onschuldige dingen hielden de jongens op de BunnikSide zich toen bezig. We waren meer onderling aan het dollen, dan naar het voetbal aan het kijken. Er gebeurde altijd wel iets, het was echt een ongeorganiseerd zooitje.
Maar geleidelijk aan kwam daar verandering in….jongens en bendes vanuit heel de stad en omgeving vonden de BunnikSide en wilden er bij zijn en horen. We merkten dat tegenstanders en scheidrechters ons erg intimiderend vonden. Om de wedstrijd in Utrechts voordeel te beïnvloeden, gingen wij daar misbruik van maken. We zorgden ervoor dat de tegenstander echt bang werd, dat de Galgenwaard een hel voor ze werd. We hingen in de hekken, gooide dingen op het veld en zongen heel fanatiek liederen. Als de keeper van de tegenpartij voor ons vak stond, dan was het kaassie. We deden alles om er maar voor te zorgen dat hij bang werd. Ook konden we door ons fanatieke gedrag de scheidsrechter en dus ook de wedstrijd beïnvloeden.
Als de scheidsrechter in onze ogen een verkeerde beslissing had genomen, zongen we: “Hij komt de stad niet uit!” Hij wist dan dat hij ook echt de stad niet uitkwam. Na de wedstrijd werd hij bedreigt of werd hij achterna gezeten. Er zijn scheidsrechters die uren na de wedstrijd politiebegeleiding tot op de snelweg kregen. Als hij dan de volgende keer tweeduizend gekken achter de goal hoorde zingen”Hij komt de stad niet uit!”, dan kan ik me voorstellen dat hij dacht:”Dan heeft de tegenstander maar pech, maar ik wil wel veilig thuiskomen!”
Het was op een gegeven moment zo erg, dat als de BunnikSide schreeuwde om een penalty, er een paar minuten later alsnog een penalty gegeven werd. We hebben in die tijd echt heel veel thuiswedstrijden gewonnen puur door intimidatie van onze kant maar ook natuurlijk door de wisselwerking met de spelers. De spelers werden gedragen door onze aanmoedigingen en konden altijd wat meer geven en brengen. Daarom worden wij ook vaak met Engelse clubs vergeleken. De sfeer is en was uniek!
Uitwedstrijden was trouwens een heel ander verhaal, die wonnen we bijna nooit. Door deze frustratie gebeurde er ook altijd veel rondom uitwedstrijden. Het was eigenlijk altijd slopen en vechten. Uitwedstrijden tegen bijvoorbeeld Ajax verloren we standaard met 4-0. Maar toch gingen we er altijd heen, al was het alleen maar voor de sensatie en om ons te laten zien. Begin jaren tachtig gingen we een keer met negentig man zonder kaartjes naar Amsterdam. Nadat we met de trein waren aangekomen, zijn we op de Zeedijk in een kroegje gaan zitten. Omdat daar geen Ajax supporters waren, zijn we richting stadion De Meer gegaan. Elke Ajaxied die we onderweg zagen, gaven we klappen. dat was natuurlijk kicken…niemand maakte ons wat. Ondanks dat we verloren, was het een geslaagde dag, we hadden namelijk vrij op hun terrein gelopen en waren niet echt in de problemen gekomen! Rond eind 70 en jaren 80 was eigenlijk de ergste periode met het hooliganisme, politie en justitie zaten met de handen in het haar en straffen zoals nu bestonden nog niet. Dan is het wel zo makkelijk dat je bij een club hoort die tot de beruchtste werd gerekend! Toen kon je ook nog 3x opgepakt worden op een dag en ’s avonds gewoon Studio Sport kijken. Nu krijg je voor een futuliteit al een stadionverbod van minimaal een jaar en een cel of geldstraf. Ik ga nog altijd uit en thuis, want het rood-wit loopt door mijn bloed en ik ben gek van mijn club en voetbal. Maar de tijden van vroeger komen niet meer terug, dat is zeker.
Het “Verbroederings”toernooi
Met Ajax hebben we eigenlijk heel vaak vechtpartijen gehad, dat is altijd haat en nijd geweest. Het ging er niet eens om dat ze veel prijzen wonnen, maar meer om hun arrogantie en het feit dat bijna heel media Nederland op hun hand was, dat zette veel kwaad bloed, vraag het iedere andere club in Nederland en ze zeggen hetzelfde. Daarom vonden we het ook zo raar, dat we werden uitgenodigd voor een zaalvoetbaltoernooi bij hun in Amsterdam.We kregen te horen dat ze het leuk zouden vinden als we kwamen, maar dat we maar maximaal vijfentwintig jongens mochten meenemen. Wij hadden natuurlijk zoiets van: “Ja, met vijfentwintig man naar 020 wie garandeert ons dat wij daar levend wegkomen?”
We hebben toen toch het risico en de gok genomen, vooral ook omdat Carlos Picornie en nog wat andere belangrijke jongens van Ajax zeiden: “Jullie veiligheid, die regelen wij wel!” vertrouw op ons… echt vertrouwen deden we Amsterdammers niet, maar we wilden ons ook niet laten kennen en zijn met een leuk groepje naar 020 gegaan.
Op de bewuste dag komen we met vijfentwintig man die sporthal binnenlopen en zien dat deze helemaal vol zit met Amsterdammers. Nog geen voet binnengezet begonnen ze massaal te roepen: “Kanker Utrecht, we pakken jullie vanavond!”Dat vonden we met ons kleine groepje natuurlijk geen lekker idee. Gelukkig hadden Carlos en zijn jongens voldoende overwicht en er gebeurde verder die avond niet veel bijzonders…een man een man een woord een woord! We zijn toen gaan voetballen en wonnen dat toernooi ook nog. Na de toernooiwinst op zak te hebben, leek het ons wel leuk om nog een biertje te gaan drinken in de kantine…moet kunnen toch…haha.. In het begin ging het er allemaal gemoedelijk aan toe, maar na een tijdje merkte je wel dat er steeds meer een gespannen sfeer hing….teveel tegenstellingen en haat naar elkaar toe.
Een paar Utrechters werden door de drank baldadig en over en weer werd gescholden. Toen kwam Carlos naar ons toe en zei: “Volgens mij kun jullie beter weggaan nu, anders loopt het helemaal uit de klauwen!”Dat leek ons inderdaad ook het verstandigste en we zijn toen met de beker onder de arm glimlachend naar Utrecht gegaan. Carlos en de rest van de F-siders hadden respect voor ons dat we toch maar geweest waren en wij voor hem omdat hij zijn woord had gehouden. Iets waar ze tegenwoordig nog wat van kunnen leren!
Een tijdje later werden we uitgenodigd voor een zaalvoetbaltoernooi in Eindhoven. In al hun wijsheid leek het de PSV supporters leuk om te voetballen tegen supporters van verschillende rivaliserende clubs. De bedoeling was dat het een verbroederingstoernooi tussen Nac,PSV, Utrecht en Ajax supporters zou worden. Na de vorige ervaring hadden we zoiets van: “Als we er heen gaan, dan nemen we alleen maar goede jongens mee, want dit kan natuurlijk niet goed gaan de hele avond!”
We hebben toen een bus geregeld waar ruim vijftig man in konden. Toevallig zaten er zeven zaalvoetballers in, maar de rest van het gezelschap bestond uit de kopstukken van de BunnikSide.Zoals te verwachten was, kwam er tijdens een wedstrijd bonje. Een Utrechter kreeg ruzie met de halfbroer van Carlos Picornie en dat liep al bijna uit de hand. De rel in wording werd gesust door Carlos en een leider van ons. Wat meewerkte was, dat zij elkaar kenden van het kickboxen en menigmaal tegen elkaar in de ring hadden gestaan.Maar na een tijdje was er geen houden meer aan. De meeste waren stoned, dronken en baldadig. Utrechters gingen een verpleeghuis achter de sporthal in en kwamen terug met gloednieuwe messen en keukengerei. Voordat het echt escaleerde, kwam de sporthalbeheerder eraan en werd het hele toernooi afgeblazen.
Maar wij hadden ons verheugd op een avondje Eindhoven en besloten om toch maar even in de stad een biertje te gaan drinken. Net voordat we allemaal de bus in willen stappen, komt ineens de politie eraan. Helemaal in paniek zeiden ze: “Niets geen biertje drinken, alle clubs gaan de stad uit!”Terwijl we, rijdend richting Utrecht, in de bus zitten dachten we: “Het is veel te gezellig. Weet je wat we doen? Schijt aan… we gaan toch het centrum van Eindhoven in, om een biertje te pakken”
Komen we aan in het centrum, blijkt Ajax hetzelfde idee te hebben opgevat. Die waren ook nog even teruggegaan om gezellig iets te drinken.Omdat we het van beiden partijen wel grappig vonden, lieten we elkaar met rust en werd het zowaar nog even gezellig. Uiteraard kan zoiets maar een half uurtje duren, want er werd door iemand traangas gespoten en daarna ging het helemaal los. Het was echt overal vechten, totdat de politie kwam en het hele centrum afzette.
Utrecht en Ajax werden beiden hun eigen bus ingestuurd en vriendelijk verzocht Eindhoven te verlaten. We rijden nog maar net en komen, na het tellen van de koppen, erachter dat we niet compleet zijn. We bevelen de chauffeur te stoppen, maar omdat hij blij was eindelijk naar huis te kunnen, weigerde hij dat.
Iemand haalt de sleutels uit het contact en zegt tegen zowel chauffeur als politie: “Luister goed. Wij vetrekken niet eerder uit Eindhoven, voordat we compleet zijn!”Nadat er links en rechts wat verdwaalde Utrechters werden gevonden, kon de reis hervat worden. Toch wel enigszins vermoeid geraakt, wilden we snel naar Utrecht toe. Omdat veel jongens inmiddels moesten plassen werd net buiten Eindhoven nog één keer de bus stilgezet op een parkeerplaats. De jongens wilden snel plassen, de bus weer in en naar Utrecht toe. De politie die ons nog steeds achtervolgde, dacht dat wij hele andere plannen hadden en weer terug naar Eindhoven wilde. De auto’s met blauwe zwaailichten werden gestopt, agenten stappen uit en van hun hoofd was af te lezen, dat ze nu korte meteen met ons wilden maken. Maar nog voor dat een agent iets kon zeggen, werd er vanuit de bus een asbak gegooid. Ongelukkig genoeg kwam deze op het hoofd van een agent en naar verluidt bleek later dat hij daardoor waarschijnlijk invalide is geworden. De agent werd afgevoerd en wij werden door een kwade menigte van agenten omsingeld. Een paar jongens zagen nog kans om via struiken te vluchtten. Eén van deze jongens is later door de politie op de snelweg aangehouden. Ze vroegen hem:”Wat doe jij hier?” Enigszins zenuwachtig antwoordde hij:”Allez, ik kom uit België en ik ga naar mijn vriendin” Niet wetende wat ze met dit vreemde antwoord aanmoesten, heeft de politie hem maar laten lopen….lache…De rest werd meegenomen naar Eindhoven. Daar aangekomen bleek dat Ajax ook al vast zat. Nadat veel jongens een weekend hadden vastgezeten, heeft deze dag nog dagen lang de media beheerst. Kranten kopten: “Verbroederingstoernooi in Eindhoven loopt helemaal uit de hand!”Opvallend is, dat we daarna bijna nooit meer zijn uitgenodigd voor een voetbaltoernooi in een andere stad…haha… Dat was wel jammer natuurlijk, maar deze dag zal me altijd bijblijven.
“Fucking Wankers!”
Een andere wedstrijd die ik niet snel vergeten zal, is de oefeninterland Engeland - Nederland in Londen. In 1988 speelde beide teams tegen elkaar ter voorbereiding van het naderende Europees Kampioenschap in Duitsland. Om ons eens te kunnen meten met de beruchte Engelse hooligans, was het de bedoeling dat supporters van Ajax, Feyenoord, Den Haag en Utrecht zouden gaan samenwerken mede met het oog op het naderende EK . Een paar weken voor de wedstrijd was er in Utrecht een vergadering, waar de leiders van deze vier clubs het één ander zouden gaan overleggen. Die Amsterdammers waren binnen tien minuten weer weg. Begrijpelijk ook wel, want één van hun kreeg een gun op zijn kop en ze voelden zich duidelijk niet op hun gemak. Er werden door de overgebleven drie clubs afspraken gemaakt over kaarten, de te nemen route,aantal supporters en het tijdstip van vertrekken. Kaarten werden geregeld buiten de officiële kanalen om ( via de toenmalige veiligheidsman Rob den Bakker…jaja) , zodat we in een vak zouden zitten, bedoelt voor Engelse supporters.Vlak voor de wedstrijd bleek Feyenoord niet meer te durven wegens onenigheid met Den Haag, dus toen hebben alleen Den Haag en Utrecht de reis gemaakt.
Vanuit Utrecht vertrokken zo’n zestig kopstukken van ons met de bus naar Engeland. Iedereen moest aan de chauffeur 50 gulden busgeld betalen, maar in die tijd circuleerden vele valse honderdjes en veel van ons hadden die op zak. Je kan wel nagaan wat er gebeurde, de chauffeur kreeg alleen maar honderdjes en het wisselgeld liet iedereen zitten. We konden dus niet meer kapot bij die man. Onderweg kwamen we zoals afgesproken Den Haag tegen, die met zo’n zeventig a tachtig man waren komen opdagen. Ondanks dat we in België al werden aangehouden en gefouilleerd, zijn we toch op de boot naar Engeland gekomen. Op wat kleine onderlinge incidenten na met Den Haag, verliep de reis over zee zonder al te veel problemen, wel was er constant politiebegeleiding. In Engeland aangekomen, was het de bedoeling dat we met de trein naar Londen zouden reizen. Maar plotseling zien we een Utrechter in een auto met Engels kenteken voorbij rijden. Hij had geen zin in een lange treinreis, is in een auto op die boot gaan zitten en is in keer naar Londen gereden. Nadat we onder politiebegeleiding met de trein in Londen aankwamen, gingen we met de metro verder richting het Liverpool Street station. Wat schets onze verbazing komt dood leuk diezelfde jongen weer aanlopen. In dronken toestand klaagde hij: “Dat links rijden is veel te moeilijk, ik ga weer met jullie mee!” Vanaf Liverpool Street moesten we van de politie de metro uit en werden we in dubbeldekkers gezet. Het was daar zo druk, dat we stapvoets moesten rijden, was er net een schietpartij geweest, iedereen stond strak. Het viel ons ook op dat we bijna geen normale supporters zagen, maar alleen maar getatoeëerde Engelse hooligans die hun agressie op onze twee bussen wilde afregeren. “veilig” achter de ramen van onze bussen, beantwoordden we het: “Fucking Wankers!” met lacherig gezwaai. We konden het stadion al zien en het zou niet lang meer duren, voordat we veilig met deze bussen bij ons vak zouden worden afgezet. Maar opeens stoppen de bussen en moesten we het laatste stukje verder lopen. We stappen uit en zien daar een mensenmassa ons opwachten, echt niet normaal meer!Het waren echt alleen maar hooligans die ons wilden aanvallen, je zag er geen gewone supporter tussen. Wat wij toen nog niet wisten, was dat een Utrechter de weken voorafgaand aan deze wedstrijd verschillende Engelse kranten had aangeschreven. Middels een brief had hij laten weten dat: “Nederlandse hooligans korte metten zouden maken met hun Engelse collega’s!”
Dat hebben we geweten, toen we de bussen uitstapten. Alles wat zich ook maar een beetje een Engelse hooligan voelde, stond ons met een glimlach op het gezicht op te wachten.De eerste groep begint aan de wandeling en wij zien dat ze helemaal worden ingesloten. Wij dachten: “Nou, die worden echt helemaal de tering geslagen”.
Maar met veel moeite weet de politie die Engelsen op afstand te houden. Dat was fijn voor die jongens, maar wij dachten: “Ja, nu moeten wij nog. Dat redden we nooit!” We hadden veel goede jongens bij ons, maar dit was vechten tegen de bierkaai. We wilden ons niet laten kennen en zijn toen maar blind gaan lopen. Overal om ons heen waren Engelsen aan het uitdagen. We werden maar begeleid door zo’n twintig agenten, maar die Engelsen hebben/hadden daar zo’n respect voor, dat ze niet doorbraken. Iets wat in Nederland zeker wel was gebeurd. We hebben uiteindelijk ongedeerd het stadion weten te bereiken,maar het leek uren te duren voordat we er waren. Onder de wedstrijd kregen we contact met een Engelsman, die ons vertelde dat in de kranten had gestaan dat wij zouden komen. Alle grote harde kernen van Engeland waren op deze wedstrijd afgekomen, om die Nederlanders eens aan het werk te zien.. In het stadion zaten er veel crews van de bekende clubs, maar buiten stonden er nog duizenden te wachten. Tijdens de wedstrijd konden ze net niet bij ons komen maar na de wedstrijd hebben we twee uur in ons vak moeten wachten, voordat de politie ons een veilige terugreis kon garanderen. Door het lange wachten hebben we de Ferry gemist. De politie heeft ons vervolgens naar een andere haven gebracht, waar we de volgende ochtend met de boot terug konden naar Nederland. Pas in Nederland hoorden we dat die brief door een Utrechter was geschreven. We waren natuurlijk hartstikke kwaad op hem, maar later hebben we er wel om kunnen lachen.
Mede doordat Feyenoord en Ajax het niet aan durfden om wat voor reden ook, kregen Den Haag en Utrecht toch wel respect voor elkaar. Je hebt samen dit avontuur beleefd en dat schept toch een band met die jongens. Als we elkaar nu nog tegenkomen , dan maken we even een praatje en laten we elkaar verder met rust. Ik kan me voorstellen dat het voor mensen die niet mee zijn geweest, het moeilijk te accepteren is dat je met de vijand praat. Maar ik denk dat je het beleefd en gevoeld moet hebben, om het te kunnen begrijpen. Dat was en is voor ons een erecode!
Pollie” 46 jaar FC Utrecht
Vechten in plaats van handtekeningen
Door een schop van Johan Cruyff ben ik voetbalvandaal geworden. Voor die tijd hield ik me meer bezig met het na afloop van de wedstrijd ophalen van handtekeningen. In een boek had ik plaatjes geplakt en na de wedstrijd liet je de spelers daar dan hun handtekening onder zetten. Maar op een gegeven moment klom ik tien seconden voor de aftrap over het hek om Johan Cruyff een handtekening te vragen. Die handtekening kreeg ik niet, wel een harde schop. Nadat ik een paar weken later buiten het stadion er ook nog eentje kreeg van Ove Kindvall, vond ik het toch te gevaarlijk worden. Vanaf dat moment ben ik gaan rellen schoppen, dat leek me heel wat rustiger.
In die tijd was het allemaal heel vrijblijvend, ik liep alleen een beetje mee. Maar op een gegeven moment komt vanzelf de situatie dat je ook een klap uitdeelt. Op straat had je geleerd: “Wat er ook gebeurd, niet weglopen!” En ik vond het eigenlijk best leuk. Je was een half uur aan het vechten en daarna ging je gewoon naar huis. Nu moeten er echt, en dat heeft ook te maken met het huidige politie optreden, acties gepland worden. Het zijn nu echt complete leger uitvoeringen geworden. Vroeger was het van “Hee, Arnhemmers, kom we gaan erheen” Dan liep je gewoon over het veld naar hun vak toe en dan schopte je er een paar de trap af. Doordat er steeds vaker vechtpartijen waren kreeg de Bunnikszijde echt een slechte naam.
In 1976 had je nog wel supporters die naar Utrecht kwamen, maar geen sjaals en vlaggen meer durfden te dragen. Eind jaren zeventig kondigde PSV zelfs af dat ze geen supportersreizen meer naar de Galgenwaard wilden organiseren. Die vonden het risico voor hun eigen supporters te groot. Ik moet eerlijk toegeven dat ik er dan wel trots op was dat ze dat niet durfden. Omdat ik te horen kreeg dat uitwedstrijden nog veel leuker waren, ben ik ’s avonds gaan werken Naar uitwedstrijden gingen helemaal geen normale supporters mee. De supporterstrein was gewoon het terrein van vandalen. De sfeer tijdens de uitwedstrijden was ook heel leuk, ik vond het altijd berengezellig.
Toch was ik wel wat anders dan de meeste jongens. Als iedereen alcohol aan het drinken was, las ik een boek. Ik zat bijvoorbeeld, wat voor de meeste jongens heel vreemd was, op mijn zeventiende nog op school. In de trein was ik dan huiswerk aan het maken. Ik was ook heel anders gekleed als de rest van de groep. Het was de Soul-tijd en de anderen waren echte Disco’s. Ze droegen broeken met wijde pijpen, blouses met grote revers en hadden lang haar. Daar zat ik dan met mijn korte haar en een oud spijkerpak met nauwe pijpen tussen.
In tegenstelling tot de rest had ik ook linkse ideeën. In 1977 ben ik helemaal Punk geworden, toen was ik echt anders dan de rest. Nog steeds ben ik politiek bewust en stem nog braaf elke keer, ik vind dat toch een voorrecht. Als Punker bezocht ik ook feesten in kraakpanden. Daar moest ik me dan vaak verdedigen als ik zei dat ik voetbalsupporter was. Ten eerste voetbal was natuurlijk een proletensport. Maar als ze hoorde dat je op de Bunnikzijde stond, was je gelijk onderdeel van een extreemrechtse knokploeg. Er was ook wel wrijving tussen de krakers en de Bunnikzijde. Ik kan me herinneren dat er een nationale krakersdag was. De linkse sector in Utrecht ging vol goede moed allerlei panden kraken. Maar het probleem in die tijd was dat Bunnikszijders nogal eigenwijs waren. Of de krakers nu gelijk hadden of niet, ieder pand werd binnen tien minuten door ons leeg geveegd. Het lullige was dat ik een paar van die krakers kende. Maar ja, aan die krakers had ik in principe niets en met die jongens van de Bunnikzijde moest ik zondag toch weer door één deur”.
Als er gereld moet worden, dan rellen wij!
Het moment dat het helemaal uit de hand gelopen is met die krakers was de dag dat de Paus een bezoek bracht aan Utrecht.Al maanden voor dat de Paus kwam had iedereen het erover. Hij kwam naar het protestantse Nederland en alle linkse knakkers riepen: ” Dat mag niet en dat kan niet!”. Daarnaast bereikten ons ook signalen uit Amsterdam. Daar was een knokploeg van krakers, autonoom noemden die zich, die hier wel eens even de boel op stelten zouden komen zetten. Kijk, in Utrecht zijn we best wel rellenbewust, maar dan willen we het zelf doen. Dus als het nou de Paus is of Adolf Hitler , als er gereld wordt, dan rellen wij. De avond voordat de Paus kwam ging ik met een paar jongens naar een kraakpand waar een feest gegeven werd. Er was goede muziek en ik was zo stoned als het maar kan, van die perfecte Thaisticks had je toen nog.
Het was er best gezellig, maar het enige nadeel was dat het er stierf van de Amsterdammers. Het waren er echt tientallen, ik denk zelfs eerder honderden dan tientallen.Later op de avond raak ik met zo’n Amsterdammer in gesprek en hij zegt:
“Ja, ik ben heel berucht en ik maak bommen”
“ Er liggen bommen klaar en autonomen zijn niet makkelijk.
” Ik zeg nog: “Ja maar dit is Utrecht!”
“In Amsterdam relt de F-side mee om te stelen, maar hier niet.”
“Hier zijn ze wat dat betreft heel burgerlijk, dat pikken ze niet!”
Nou zegt hij:“Daar komen ze dan wel achter”
“Ik zit op taekwondo en we zijn heel link”
Na een tijdje het verhaal over bommen hier en bommen daar aangehoord te hebben, dacht ik bij mezelf: “Nou het is goed joh, maar ik ga lekker naar huis.”
De volgende dag ga ik de stad in en ik kom een aantal vrienden tegen, in totaal een man of negen. In de stad ging het al aardig los. Een linie ME wordt helemaal in elkaar gegooid door die autonomen. Wij staan dat vanaf een bruggetje eens te bekijken en zien dat een agent een steen recht op zijn hoofd krijgt en gestrekt gaat. Terwijl die autonomen allemaal staan te juichen loop ik er heen en zeg: “Hé luister eens, er zit wel een mens achter hoor!” Komt er een man of acht van hun om me heen staan die zeggen: “Wat moet jij nou?” Ik pak mijn mes en ja…..toen ging het los. Die vrienden die achter me stonden kwamen er aan en we sloegen dat groepje letterlijk de gracht in. Daarna doken we meteen op de rest van de tweehonderd man tellende groep, maar tot mijn stomme verbazing roepen die: “Nee, nee”
Maar ja, dan heb ik zoiets van : “Ja, fuck off, dan ben je los en dan ga je!! “Verderop stonden nog meer Bunnikzijders, die zagen het gebeuren en kwamen er ook meteen aan. We hebben die groep toen geslagen, geschopt,gestoken en uiteindelijk de stad uit getrapt. De rest van de dag hebben we overal rondgelopen en als we dan een groep zagen hebben we ons echt liederlijk misdragen. Het mooie is dat ik die knakker nog ben tegen gekomen die de avond ervoor een hele grote mond had. Ik heb hem niet gestoken of gesneden, maar wel bedreigd met een mes. Ik zeg tegen hem: “Jij bent toch zo link, doe dan eens iets!”Maar wat denk je? Ging hij huilen. “Ja, dan heb ik zoiets van…...”
Later stond er in de Nieuwe Revue dat er de hele dag rellen waren in Utrecht. De politie had het niet in de hand, totdat bepaalde voetbalsupporters zich er mee gingen bemoeien. Vanaf toen was het in een mum van tijd rustig. In die tijd was ik heel erg onderzoekend. Of het nu extreem links of extreem rechts was die zeiden dat ze link waren, ik wilde dat dan wel eens met eigen ogen zien. Bij extreem rechts moest ik dan wel smoesjes verzinnen om jongens mee te krijgen, het merendeel had namelijk zelf extreem rechtse sympathieën. Er werd bijvoorbeeld op tweede kerstavond eens een Oi-festival in Utrecht georganiseerd. Ik ging naar de jongens toe en zei: “Jongens er komen skinheads!”
“Nou, en? “ was hun antwoord.“Maar ze hebben hakenkruizen getatoeëerd!”
“Ja, en?”“Maar ze komen uit Rotterdam!”
“Dus?”
“Maar ze hebben ook tatoeages van Vak-S!”“Wanneer komen die klerelijers?”
Met zes man sloegen we die avond veertig skinheads naar het centraal station. Met extreem rechts had ik dus ook mijn ervaring opgedaan.Maar voetbal en met name de Bunnikzijde bleef toch het belangrijkste. Eén van mijn mooiste herinneringen is toch wel de uitwedstrijd tegen Ajax halverwege de jaren zeventig.
Vanaf Hoog Catherijnen stapten we met maximaal tachtig man in de intercity naar Amsterdam. De reis verliep zonder incidenten, maar op het Amstelstation aangekomen kijk ik naar beneden en zie dat het er vol staat met neuzen.Ik zit met een gozer in de treincoupe en hij vraagt mij: “Wat doe jij?”Ik antwoord: “De tering… ik blijf mooi zitten tot het Centraal Station en neem de volgende trein terug” Maar op dat moment komt één van de toenmalige leiders van Utrecht met zijn kop de trein in, en schreeuwt: “Die trein uit of ik kom erin!”Ik stap snel die trein uit, waarop die andere gozer zegt: “Wat doe jij nou?”“Nou die Ajax supporters slaan je vierkant, maar hij maakt je dood!”De hele groep gaat die trein uit en dacht: “Oooohh, Wat nu?”Maar ja, dan heb je dus de leiders. Die staan alleen op als het echt nodig is.Hij beveelt ons: “Die trap af, naar beneden nu!”. “Niet naast elkaar, maar achter elkaar lopen en veel schreeuwen.” Het schreeuwen was geen probleem, dat deden we wel van angst, maar die trap af zag ik echt niet zitten.
Achteraf bleek hij gewoon gelijk te hebben, want wat blijkt nu? Als je daar naar beneden gaat loop je langs allemaal glazen wanden. Van buitenaf gezien reflecteert dat en de herrie wordt weerkaatst. Dus die feestneuzen dachten dat er een hele grote groep met veel kabaal naar buiten kwam rennen. Wij komen doodsbang dat station uitlopen, maar zien tot onze stomme verbazing hele groepen F-siders weg vluchtten.Ik dacht nog: “Ben ik daar bang voor geweest?” Dus wij er achter aan, we sloegen ze echt de vinkentering! Het was de hele dag Amsterdammers slaan. Heerlijk vond ik het, vooral omdat ik van ten voren dacht dat het wel eens heftig kon worden.En het was ook gewoon leuk geweld, lekker slaan met fietskettingen enzo.“Kijk als je zelf geen klappen krijgt en je deelt ze wel uit, dan kan ik dat tot einde der tijd volhouden.”Dan komt denk ik toch mijn linkse instelling om de hoek kijken: “Ik geef liever dan dat ik neem”.
De maatschappelijke evolutie
Begin jaren tachtig hebben we de supportersvereniging opgericht. Ik zat in het bestuur en in 1985 ben ik een jaar voorzitter geweest. Ondanks dat je wel de andere kant van het voetbal zag, was dit voor mij niet de reden om rustiger te worden. Ik denk eerder dat het gewoon maatschappelijke evolutie is geweest. In de jaren tachtig was geen baan te vinden. Wanneer je dan als zeventienjarige wordt opgepakt en een nachtje wordt vastgehouden denk je: “Tja, veel plezier” Maar op het moment dat je een baan hebt en in mijn geval een eigen huis, wordt je gewoon een verantwoordelijker mens. In plaats van dat ik nog bij mijn ouders woonde,moet nu wel iedere maand die hypotheek betaald worden. Daarnaast werden de straffen ook steeds strenger, tot draconisch zoals het nu is. Toch ga ik nog steeds naar het voetbal. Ik vind het bijvoorbeeld nog steeds leuk om met een bus vol “bejaarde” Oud Bunniksiders naar RKC te gaan, of zoals 2 jaar geleden mee vooruit te gaan voor de JC schaal in amsterdam. Het zijn nog steeds goede vrienden van me, het voelt gewoon vertrouwd. Kijk vroeger ging ik elke wedstrijd. Je zag ze dan zesendertig keer per jaar, dat is vaker dan ik mijn familie zag.Je leert elkaar kennen en op elkaar bouwen, dat is voor mij vriendschap. Als je jong bent wil je jezelf afzetten, je hebt overal hormonen. In iedere cultuur heb je dan jongemannen die zich eigen te buiten gaan aan geweld. Alleen het voetbal heeft iets toegevoegd, zodat het bijna verslavend geworden is. Ik durf rustig te zeggen dat ik al heel lang een vrij normale voetbalsupporter ben, maar toch gaat het soms fout. Dit jaar zit ik op de tribune in Breda in het verkeerde vak. Toen we met twaalf man het vak inkwamen zag je ze al kijken en hoorde we dingen als: “Kanker Utrecht!” Als we verstandige burgers waren geweest had je gezegd: “Nou, ik ga toch maar naar het uitvak toe”. Maar ik denk dan: “Fuck, wat er ook gebeurd, weggaan doe ik niet” Het duurde nog zeker vijfentwintig minuten totdat die gasten iets durfden te doen en al die tijd dacht ik alleen maar: “Kan ik het nog?” Ik weet nog goed dat ik echt een gevoel van opluchting had toen het begon. Ik vond het echt leuk, dat verbaasd me nog steeds. Ik kreeg wat klappen en goed ook, maar deelde ook uit, ik heb me eigen geamuseerd. Nog steeds komen jongens naar me toe die wraak willen. Maar waarom? Het was toch leuk, ik heb echt lol gehad. Ik ben een vrij normale burger die geen gekke dingen doet, maar op dat gebied spoor ik niet. Als je achttien bent is dit misschien normaal gedrag, maar ik ben nu zesenveertig en vind het nog steeds prachtig.
Vechten in plaats van handtekeningen
Door een schop van Johan Cruyff ben ik voetbalvandaal geworden. Voor die tijd hield ik me meer bezig met het na afloop van de wedstrijd ophalen van handtekeningen. In een boek had ik plaatjes geplakt en na de wedstrijd liet je de spelers daar dan hun handtekening onder zetten. Maar op een gegeven moment klom ik tien seconden voor de aftrap over het hek om Johan Cruyff een handtekening te vragen. Die handtekening kreeg ik niet, wel een harde schop. Nadat ik een paar weken later buiten het stadion er ook nog eentje kreeg van Ove Kindvall, vond ik het toch te gevaarlijk worden. Vanaf dat moment ben ik gaan rellen schoppen, dat leek me heel wat rustiger.
In die tijd was het allemaal heel vrijblijvend, ik liep alleen een beetje mee. Maar op een gegeven moment komt vanzelf de situatie dat je ook een klap uitdeelt. Op straat had je geleerd: “Wat er ook gebeurd, niet weglopen!” En ik vond het eigenlijk best leuk. Je was een half uur aan het vechten en daarna ging je gewoon naar huis. Nu moeten er echt, en dat heeft ook te maken met het huidige politie optreden, acties gepland worden. Het zijn nu echt complete leger uitvoeringen geworden. Vroeger was het van “Hee, Arnhemmers, kom we gaan erheen” Dan liep je gewoon over het veld naar hun vak toe en dan schopte je er een paar de trap af. Doordat er steeds vaker vechtpartijen waren kreeg de Bunnikszijde echt een slechte naam.
In 1976 had je nog wel supporters die naar Utrecht kwamen, maar geen sjaals en vlaggen meer durfden te dragen. Eind jaren zeventig kondigde PSV zelfs af dat ze geen supportersreizen meer naar de Galgenwaard wilden organiseren. Die vonden het risico voor hun eigen supporters te groot. Ik moet eerlijk toegeven dat ik er dan wel trots op was dat ze dat niet durfden. Omdat ik te horen kreeg dat uitwedstrijden nog veel leuker waren, ben ik ’s avonds gaan werken Naar uitwedstrijden gingen helemaal geen normale supporters mee. De supporterstrein was gewoon het terrein van vandalen. De sfeer tijdens de uitwedstrijden was ook heel leuk, ik vond het altijd berengezellig.
Toch was ik wel wat anders dan de meeste jongens. Als iedereen alcohol aan het drinken was, las ik een boek. Ik zat bijvoorbeeld, wat voor de meeste jongens heel vreemd was, op mijn zeventiende nog op school. In de trein was ik dan huiswerk aan het maken. Ik was ook heel anders gekleed als de rest van de groep. Het was de Soul-tijd en de anderen waren echte Disco’s. Ze droegen broeken met wijde pijpen, blouses met grote revers en hadden lang haar. Daar zat ik dan met mijn korte haar en een oud spijkerpak met nauwe pijpen tussen.
In tegenstelling tot de rest had ik ook linkse ideeën. In 1977 ben ik helemaal Punk geworden, toen was ik echt anders dan de rest. Nog steeds ben ik politiek bewust en stem nog braaf elke keer, ik vind dat toch een voorrecht. Als Punker bezocht ik ook feesten in kraakpanden. Daar moest ik me dan vaak verdedigen als ik zei dat ik voetbalsupporter was. Ten eerste voetbal was natuurlijk een proletensport. Maar als ze hoorde dat je op de Bunnikzijde stond, was je gelijk onderdeel van een extreemrechtse knokploeg. Er was ook wel wrijving tussen de krakers en de Bunnikzijde. Ik kan me herinneren dat er een nationale krakersdag was. De linkse sector in Utrecht ging vol goede moed allerlei panden kraken. Maar het probleem in die tijd was dat Bunnikszijders nogal eigenwijs waren. Of de krakers nu gelijk hadden of niet, ieder pand werd binnen tien minuten door ons leeg geveegd. Het lullige was dat ik een paar van die krakers kende. Maar ja, aan die krakers had ik in principe niets en met die jongens van de Bunnikzijde moest ik zondag toch weer door één deur”.
Als er gereld moet worden, dan rellen wij!
Het moment dat het helemaal uit de hand gelopen is met die krakers was de dag dat de Paus een bezoek bracht aan Utrecht.Al maanden voor dat de Paus kwam had iedereen het erover. Hij kwam naar het protestantse Nederland en alle linkse knakkers riepen: ” Dat mag niet en dat kan niet!”. Daarnaast bereikten ons ook signalen uit Amsterdam. Daar was een knokploeg van krakers, autonoom noemden die zich, die hier wel eens even de boel op stelten zouden komen zetten. Kijk, in Utrecht zijn we best wel rellenbewust, maar dan willen we het zelf doen. Dus als het nou de Paus is of Adolf Hitler , als er gereld wordt, dan rellen wij. De avond voordat de Paus kwam ging ik met een paar jongens naar een kraakpand waar een feest gegeven werd. Er was goede muziek en ik was zo stoned als het maar kan, van die perfecte Thaisticks had je toen nog.
Het was er best gezellig, maar het enige nadeel was dat het er stierf van de Amsterdammers. Het waren er echt tientallen, ik denk zelfs eerder honderden dan tientallen.Later op de avond raak ik met zo’n Amsterdammer in gesprek en hij zegt:
“Ja, ik ben heel berucht en ik maak bommen”
“ Er liggen bommen klaar en autonomen zijn niet makkelijk.
” Ik zeg nog: “Ja maar dit is Utrecht!”
“In Amsterdam relt de F-side mee om te stelen, maar hier niet.”
“Hier zijn ze wat dat betreft heel burgerlijk, dat pikken ze niet!”
Nou zegt hij:“Daar komen ze dan wel achter”
“Ik zit op taekwondo en we zijn heel link”
Na een tijdje het verhaal over bommen hier en bommen daar aangehoord te hebben, dacht ik bij mezelf: “Nou het is goed joh, maar ik ga lekker naar huis.”
De volgende dag ga ik de stad in en ik kom een aantal vrienden tegen, in totaal een man of negen. In de stad ging het al aardig los. Een linie ME wordt helemaal in elkaar gegooid door die autonomen. Wij staan dat vanaf een bruggetje eens te bekijken en zien dat een agent een steen recht op zijn hoofd krijgt en gestrekt gaat. Terwijl die autonomen allemaal staan te juichen loop ik er heen en zeg: “Hé luister eens, er zit wel een mens achter hoor!” Komt er een man of acht van hun om me heen staan die zeggen: “Wat moet jij nou?” Ik pak mijn mes en ja…..toen ging het los. Die vrienden die achter me stonden kwamen er aan en we sloegen dat groepje letterlijk de gracht in. Daarna doken we meteen op de rest van de tweehonderd man tellende groep, maar tot mijn stomme verbazing roepen die: “Nee, nee”
Maar ja, dan heb ik zoiets van : “Ja, fuck off, dan ben je los en dan ga je!! “Verderop stonden nog meer Bunnikzijders, die zagen het gebeuren en kwamen er ook meteen aan. We hebben die groep toen geslagen, geschopt,gestoken en uiteindelijk de stad uit getrapt. De rest van de dag hebben we overal rondgelopen en als we dan een groep zagen hebben we ons echt liederlijk misdragen. Het mooie is dat ik die knakker nog ben tegen gekomen die de avond ervoor een hele grote mond had. Ik heb hem niet gestoken of gesneden, maar wel bedreigd met een mes. Ik zeg tegen hem: “Jij bent toch zo link, doe dan eens iets!”Maar wat denk je? Ging hij huilen. “Ja, dan heb ik zoiets van…...”
Later stond er in de Nieuwe Revue dat er de hele dag rellen waren in Utrecht. De politie had het niet in de hand, totdat bepaalde voetbalsupporters zich er mee gingen bemoeien. Vanaf toen was het in een mum van tijd rustig. In die tijd was ik heel erg onderzoekend. Of het nu extreem links of extreem rechts was die zeiden dat ze link waren, ik wilde dat dan wel eens met eigen ogen zien. Bij extreem rechts moest ik dan wel smoesjes verzinnen om jongens mee te krijgen, het merendeel had namelijk zelf extreem rechtse sympathieën. Er werd bijvoorbeeld op tweede kerstavond eens een Oi-festival in Utrecht georganiseerd. Ik ging naar de jongens toe en zei: “Jongens er komen skinheads!”
“Nou, en? “ was hun antwoord.“Maar ze hebben hakenkruizen getatoeëerd!”
“Ja, en?”“Maar ze komen uit Rotterdam!”
“Dus?”
“Maar ze hebben ook tatoeages van Vak-S!”“Wanneer komen die klerelijers?”
Met zes man sloegen we die avond veertig skinheads naar het centraal station. Met extreem rechts had ik dus ook mijn ervaring opgedaan.Maar voetbal en met name de Bunnikzijde bleef toch het belangrijkste. Eén van mijn mooiste herinneringen is toch wel de uitwedstrijd tegen Ajax halverwege de jaren zeventig.
Vanaf Hoog Catherijnen stapten we met maximaal tachtig man in de intercity naar Amsterdam. De reis verliep zonder incidenten, maar op het Amstelstation aangekomen kijk ik naar beneden en zie dat het er vol staat met neuzen.Ik zit met een gozer in de treincoupe en hij vraagt mij: “Wat doe jij?”Ik antwoord: “De tering… ik blijf mooi zitten tot het Centraal Station en neem de volgende trein terug” Maar op dat moment komt één van de toenmalige leiders van Utrecht met zijn kop de trein in, en schreeuwt: “Die trein uit of ik kom erin!”Ik stap snel die trein uit, waarop die andere gozer zegt: “Wat doe jij nou?”“Nou die Ajax supporters slaan je vierkant, maar hij maakt je dood!”De hele groep gaat die trein uit en dacht: “Oooohh, Wat nu?”Maar ja, dan heb je dus de leiders. Die staan alleen op als het echt nodig is.Hij beveelt ons: “Die trap af, naar beneden nu!”. “Niet naast elkaar, maar achter elkaar lopen en veel schreeuwen.” Het schreeuwen was geen probleem, dat deden we wel van angst, maar die trap af zag ik echt niet zitten.
Achteraf bleek hij gewoon gelijk te hebben, want wat blijkt nu? Als je daar naar beneden gaat loop je langs allemaal glazen wanden. Van buitenaf gezien reflecteert dat en de herrie wordt weerkaatst. Dus die feestneuzen dachten dat er een hele grote groep met veel kabaal naar buiten kwam rennen. Wij komen doodsbang dat station uitlopen, maar zien tot onze stomme verbazing hele groepen F-siders weg vluchtten.Ik dacht nog: “Ben ik daar bang voor geweest?” Dus wij er achter aan, we sloegen ze echt de vinkentering! Het was de hele dag Amsterdammers slaan. Heerlijk vond ik het, vooral omdat ik van ten voren dacht dat het wel eens heftig kon worden.En het was ook gewoon leuk geweld, lekker slaan met fietskettingen enzo.“Kijk als je zelf geen klappen krijgt en je deelt ze wel uit, dan kan ik dat tot einde der tijd volhouden.”Dan komt denk ik toch mijn linkse instelling om de hoek kijken: “Ik geef liever dan dat ik neem”.
De maatschappelijke evolutie
Begin jaren tachtig hebben we de supportersvereniging opgericht. Ik zat in het bestuur en in 1985 ben ik een jaar voorzitter geweest. Ondanks dat je wel de andere kant van het voetbal zag, was dit voor mij niet de reden om rustiger te worden. Ik denk eerder dat het gewoon maatschappelijke evolutie is geweest. In de jaren tachtig was geen baan te vinden. Wanneer je dan als zeventienjarige wordt opgepakt en een nachtje wordt vastgehouden denk je: “Tja, veel plezier” Maar op het moment dat je een baan hebt en in mijn geval een eigen huis, wordt je gewoon een verantwoordelijker mens. In plaats van dat ik nog bij mijn ouders woonde,moet nu wel iedere maand die hypotheek betaald worden. Daarnaast werden de straffen ook steeds strenger, tot draconisch zoals het nu is. Toch ga ik nog steeds naar het voetbal. Ik vind het bijvoorbeeld nog steeds leuk om met een bus vol “bejaarde” Oud Bunniksiders naar RKC te gaan, of zoals 2 jaar geleden mee vooruit te gaan voor de JC schaal in amsterdam. Het zijn nog steeds goede vrienden van me, het voelt gewoon vertrouwd. Kijk vroeger ging ik elke wedstrijd. Je zag ze dan zesendertig keer per jaar, dat is vaker dan ik mijn familie zag.Je leert elkaar kennen en op elkaar bouwen, dat is voor mij vriendschap. Als je jong bent wil je jezelf afzetten, je hebt overal hormonen. In iedere cultuur heb je dan jongemannen die zich eigen te buiten gaan aan geweld. Alleen het voetbal heeft iets toegevoegd, zodat het bijna verslavend geworden is. Ik durf rustig te zeggen dat ik al heel lang een vrij normale voetbalsupporter ben, maar toch gaat het soms fout. Dit jaar zit ik op de tribune in Breda in het verkeerde vak. Toen we met twaalf man het vak inkwamen zag je ze al kijken en hoorde we dingen als: “Kanker Utrecht!” Als we verstandige burgers waren geweest had je gezegd: “Nou, ik ga toch maar naar het uitvak toe”. Maar ik denk dan: “Fuck, wat er ook gebeurd, weggaan doe ik niet” Het duurde nog zeker vijfentwintig minuten totdat die gasten iets durfden te doen en al die tijd dacht ik alleen maar: “Kan ik het nog?” Ik weet nog goed dat ik echt een gevoel van opluchting had toen het begon. Ik vond het echt leuk, dat verbaasd me nog steeds. Ik kreeg wat klappen en goed ook, maar deelde ook uit, ik heb me eigen geamuseerd. Nog steeds komen jongens naar me toe die wraak willen. Maar waarom? Het was toch leuk, ik heb echt lol gehad. Ik ben een vrij normale burger die geen gekke dingen doet, maar op dat gebied spoor ik niet. Als je achttien bent is dit misschien normaal gedrag, maar ik ben nu zesenveertig en vind het nog steeds prachtig.
jaja hij was leuk hoor
oke dan 
laatste aanpassing
trusten banaantjes
donateur
ik ben nu zesenveertig en vind het nog steeds prachtig
Toen we met twaalf man het vak inkwamen zag je ze al kijken en hoorde we dingen als: “Kanker Utrecht
donateur
vandalen
hele groepen F-siders weg vluchtten.Ik dacht nog: “Ben ik daar bang voor geweest?” Dus wij er achter aan, we sloegen ze echt de vinkentering! Het was de hele dag Amsterdammers slaan
“Fuck, wat er ook gebeurd, weggaan doe ik niet”
Hij was een beetje aan het uitdagen en we hebben hem toen aangepakt
Hij was een beetje aan het uitdagen
hele groepen
sloegen ze echt de vinkentering!
Met de jongens die ik echt vertrouwde
ging het uiteindelijk fout
maar ik
Was
wel veilig thuiskomen!”