Hou je niet van lezen? Bespaar jezelf de moeite. Replies als "teveel tekst" kun je vast ook ergens anders kwijt. 
De meeste mensen die me hier kennen weten dat ik graag schrijf. Het was een collega-PF'er die me het duwtje in de rug gaf om wat vaker dingen te gaan publiceren en het was de val van het kabinet dat maakte dat het volgende verhaal uit mijn toetsenbord stroomde.
Het is een VERHAAL, geen biografie
Autobiografisch, dat wel want ik word af en toe ook gek van mijn gedachten. Ben wel eens benieuwd wat jullie van mn schrijven vinden en uiteraard hoop ik ook dat er een discussie over het onderwerp van verhaal zal ontstaan.
Kort verhaal door Jacqueline Sinke:
De wereld is ziek.
Kabinetscrisis. Crisis in mijn hoofd. Balkenende valt. En ik moet me vastgrijpen aan een stoel om niet achterover te klappen. Frisse lucht, ja even naar buiten, frisse lucht. Mijn hersenen draaien overuren. Zelfs op mijn balkonnetje vind ik de rust niet. Want wat adem ik nou in voor lucht? Vol uitlaatgassen en gifstoffen. Geproduceerd door auto’s en fabrieken. De auto, de melkkoe van de Nederlandse staat. En fabrieken? Die maken spullen. Die we kunnen kopen. Zodat de economie blijft draaien. Terug naar binnen trek ik ook niet. De computer, de tv, alle informatie die er daar weer op me afkomt... En wat er nu van waar is en wat niet? Verdomme ik leef in een wereld waar een compleet land op z’n kop staat omdat er een poema in de bossen rondloopt die een kat blijkt te zijn. Hoe kan ik nog iets geloven? Alhoewel, lang niet iedereen gelooft alles. De conspiracy theories die er omtrent allerlei zaken de ronde doen maken ook dat mijn hoofd soms over lijkt te koken.
Ik kijk naar de schutting die me afscheidt van de buurvrouw en het voelt alsof een onzichtbare hand me bij m’n strot grijpt. Ik voel me ineens opgesloten. Mijn ademhaling versnelt en ik probeer niet in paniek te raken. Ontspannen Jacqueline, kom op, concentreer je op je voeten, voel jezelf één met de aarde… Het lukt me niet, mijn gedachten vliegen als een rollercoaster van links naar rechts door m'n kop. Wat nou ontspanningsoefeningen, waar zijn die nou helemaal voor bedoeld? Om mij ontspannen te krijgen. Zodat ik beter met stress om kan gaan. Zodat ik weer beter functioneer. Voor de economie. Want dat is waar het allemaal om draait: geld. En wat is geld nou helemaal? Fucking papier! Waar bomen voor worden omgehakt. Papier met een getalletje erop. Een getalletje, liefst zo groot mogelijk, dat iets waardeloos, waardevol maakt. Die hele oorlog in Irak, alsof dat ook maar iets te maken heeft met terrorisme bestrijden en de mensheid er weer bovenop helpen. Misschien dat de militairen dat geloven, maar al die hoge piefen weten wel beter. War on terrorism…yeah right. En een supermacht als Amerika moet eerst een heel land plat bombarderen voor ze Sadam dan kunnen meenemen. Om over die baardmans in de bergen nog maar even te zwijgen.
Zo gek is het niet eigenlijk, dat mensen een hekel krijgen aan het rijke Westen. Dat ze in staat zijn zichzelf op te blazen. Dat er zoveel haat ontstaat. Maar goed, indirect komt daar ook weer een beloning om de hoek kijken. Want als men nou eens niet de gedachte zou hebben dat er boven een hemel en een God op ze zou wachten, maar hel en verdoemenis, zou men zich dan nog opofferen?
Ik moet terug naar binnen, moet water over m'n gezicht want ik zweet me de tering. Ik loop de badkamer in en kijk in de spiegel. M'n pupillen zijn groot als schoteltjes. Een psychiater zou zeggen dat het tijd is voor m'n pilletjes, maar ik vertik het. Want waar slaan die pilletjes allemaal op? Die hele farmaceutische industrie draait om geld. In deze wereld wordt roken gestimuleerd want daar verdient de overheid geld aan. En mensen worden er ziek aan, waar de overheid ook weer geld aan verdient. Want dan kunnen er weer medicijnen verkocht worden. Er sterven miljoenen mensen in landen waar de overheid corrupt is als de tering en er zijn ziektes waar volgens mij allang remedies voor zijn, alleen die worden niet benut. En de psycholoog die me die pilletjes niet zou geven zou me wel in therapie stoppen. Omdat ik "abnormale denkpatronen" heb. Omdat het schijnbaar maar als normaal gezien wordt dat je streeft naar een diploma, een goede baan, een mooi huis, een leuke relatie en een potje spaargeld. Want dat is hoe je hoort te zijn. Ik loop er zelf in mijn studie Psychologie helemaal op vast. Want wil de geestelijke gezondheidszorg nou echt het beste voor de "zieke" mensen? Of wil ze het beste voor de maatschappij?
Ik denk even aan Mel Gibson. Nee, zo erg ben ik er nog niet aan toe. Toch? Ik zie niet overal samenzweringen. Ben ik denk ik toch op tijd voor gestopt met blowen. Maar helder zie ik het niet meer.
Het kabinet is gevallen. Alweer. Het betrof zogenaamd een afgebrand cellencomplex, een meisje dat hier geen eindexamen mocht doen, een uitgezette politicus en nog wat meer ellende. Er zijn dingen fout gegaan, zoals ze altijd fout gaan daar in Den Haag. Iedereen is maar overtuigd van z'n eigen gelijk en deze gelegenheid wordt direct weer aangegrepen door mensen die er hun voordeel mee willen doen. Nog even en de strijd om de macht en het geld barst weer los. Langs alle kanten krijgen mensen straks informatie en worden ze gemanipuleerd. En dan krijgen we weer de eeuwige strijd tussen links en rechts. Het zijn verdomme geen Ghandi's of Moeder Theresa's daar in Den Haag, het zijn aasgieren!
Mijn hart bonkt bijna uit mijn keel en de tranen staan in mijn ogen. Macht en geld. Ik loop me al jarenlang wanhopig te voelen vanwege mijn schulden en dat stelt nog niets voor in vergelijking met de mensen die in een ver land moeten leven op een kommetje rijst per dag. Macht en geld. Waar draait het nou eigenlijk nog om op de wereld? Het liefst zou ik nu al m’n schepen achter me verbranden. M'n spullen verkopen, van de opbrengst een busje kopen en gaan rijden. Weg, weg van alles. De bossen in. M'n eigen eten verbouwen, de hele dag in m’n blote kont rondlopen en genieten van de natuur. Lekker schrijven de hele dag, alleen maar dingen doen die goed voelen. Echt leven. Voelen.
Ik pak de aangebroken fles rosé uit de koelkast en drink achter elkaar de halve fles leeg. Alcohol. Ook al zoiets. Al decennia lang grijpen mensen naar de fles of de dope om deze wereld maar wat leefbaarder te maken. Naar het "waarom" wordt niet gekeken, nee, laat ze maar kapot gaan, alcohol levert geld op.
Ik ga niet in m'n blote kont rondrennen. Want ik wil m'n MP3-speler en m'n mooie kleren niet kwijt. Ik zit erin, ben opgezogen door deze wereld. De angst voor het onbekende is altijd het grootst, toch? Ik ga niet in mijn blote kont rondrennen. Nee, als een voorgeprogrammeerde robot onderga ik alle verhalen over oplichting in de voetbalwereld, over doping, over de AEX en het jongetje van zestien dat zijn twee broertjes neerstak. En dat kabinet? Net als de rest van het land ga ik weer volgzaam naar het stembureau. Om een bolletje in te kleuren. Zodat weer een nietszeggende partij de macht in handen krijgt en beslissingen maakt die toch nooit voor iedereen goed zullen zijn. Dat is wat ik zal doen, lafbek als ik ben. Slaaf van het systeem.
De wereld is ziek.
Mijn gedachten hebben te hard rondjes gedraaid. Ik ben misselijk van het nadenken. Misselijk van mezelf. Misselijk van de wereld waarin ik leef. Ik kan nog net op tijd naar de badkamer rennen en kots alle rosé in de wasbak. Rood als bloed verdwijnt de troep langzaam in putje.
De wereld is ziek. Ik ook.
De meeste mensen die me hier kennen weten dat ik graag schrijf. Het was een collega-PF'er die me het duwtje in de rug gaf om wat vaker dingen te gaan publiceren en het was de val van het kabinet dat maakte dat het volgende verhaal uit mijn toetsenbord stroomde.
Het is een VERHAAL, geen biografie
Autobiografisch, dat wel want ik word af en toe ook gek van mijn gedachten. Ben wel eens benieuwd wat jullie van mn schrijven vinden en uiteraard hoop ik ook dat er een discussie over het onderwerp van verhaal zal ontstaan.Kort verhaal door Jacqueline Sinke:
De wereld is ziek.
Kabinetscrisis. Crisis in mijn hoofd. Balkenende valt. En ik moet me vastgrijpen aan een stoel om niet achterover te klappen. Frisse lucht, ja even naar buiten, frisse lucht. Mijn hersenen draaien overuren. Zelfs op mijn balkonnetje vind ik de rust niet. Want wat adem ik nou in voor lucht? Vol uitlaatgassen en gifstoffen. Geproduceerd door auto’s en fabrieken. De auto, de melkkoe van de Nederlandse staat. En fabrieken? Die maken spullen. Die we kunnen kopen. Zodat de economie blijft draaien. Terug naar binnen trek ik ook niet. De computer, de tv, alle informatie die er daar weer op me afkomt... En wat er nu van waar is en wat niet? Verdomme ik leef in een wereld waar een compleet land op z’n kop staat omdat er een poema in de bossen rondloopt die een kat blijkt te zijn. Hoe kan ik nog iets geloven? Alhoewel, lang niet iedereen gelooft alles. De conspiracy theories die er omtrent allerlei zaken de ronde doen maken ook dat mijn hoofd soms over lijkt te koken.
Ik kijk naar de schutting die me afscheidt van de buurvrouw en het voelt alsof een onzichtbare hand me bij m’n strot grijpt. Ik voel me ineens opgesloten. Mijn ademhaling versnelt en ik probeer niet in paniek te raken. Ontspannen Jacqueline, kom op, concentreer je op je voeten, voel jezelf één met de aarde… Het lukt me niet, mijn gedachten vliegen als een rollercoaster van links naar rechts door m'n kop. Wat nou ontspanningsoefeningen, waar zijn die nou helemaal voor bedoeld? Om mij ontspannen te krijgen. Zodat ik beter met stress om kan gaan. Zodat ik weer beter functioneer. Voor de economie. Want dat is waar het allemaal om draait: geld. En wat is geld nou helemaal? Fucking papier! Waar bomen voor worden omgehakt. Papier met een getalletje erop. Een getalletje, liefst zo groot mogelijk, dat iets waardeloos, waardevol maakt. Die hele oorlog in Irak, alsof dat ook maar iets te maken heeft met terrorisme bestrijden en de mensheid er weer bovenop helpen. Misschien dat de militairen dat geloven, maar al die hoge piefen weten wel beter. War on terrorism…yeah right. En een supermacht als Amerika moet eerst een heel land plat bombarderen voor ze Sadam dan kunnen meenemen. Om over die baardmans in de bergen nog maar even te zwijgen.
Zo gek is het niet eigenlijk, dat mensen een hekel krijgen aan het rijke Westen. Dat ze in staat zijn zichzelf op te blazen. Dat er zoveel haat ontstaat. Maar goed, indirect komt daar ook weer een beloning om de hoek kijken. Want als men nou eens niet de gedachte zou hebben dat er boven een hemel en een God op ze zou wachten, maar hel en verdoemenis, zou men zich dan nog opofferen?
Ik moet terug naar binnen, moet water over m'n gezicht want ik zweet me de tering. Ik loop de badkamer in en kijk in de spiegel. M'n pupillen zijn groot als schoteltjes. Een psychiater zou zeggen dat het tijd is voor m'n pilletjes, maar ik vertik het. Want waar slaan die pilletjes allemaal op? Die hele farmaceutische industrie draait om geld. In deze wereld wordt roken gestimuleerd want daar verdient de overheid geld aan. En mensen worden er ziek aan, waar de overheid ook weer geld aan verdient. Want dan kunnen er weer medicijnen verkocht worden. Er sterven miljoenen mensen in landen waar de overheid corrupt is als de tering en er zijn ziektes waar volgens mij allang remedies voor zijn, alleen die worden niet benut. En de psycholoog die me die pilletjes niet zou geven zou me wel in therapie stoppen. Omdat ik "abnormale denkpatronen" heb. Omdat het schijnbaar maar als normaal gezien wordt dat je streeft naar een diploma, een goede baan, een mooi huis, een leuke relatie en een potje spaargeld. Want dat is hoe je hoort te zijn. Ik loop er zelf in mijn studie Psychologie helemaal op vast. Want wil de geestelijke gezondheidszorg nou echt het beste voor de "zieke" mensen? Of wil ze het beste voor de maatschappij?
Ik denk even aan Mel Gibson. Nee, zo erg ben ik er nog niet aan toe. Toch? Ik zie niet overal samenzweringen. Ben ik denk ik toch op tijd voor gestopt met blowen. Maar helder zie ik het niet meer.
Het kabinet is gevallen. Alweer. Het betrof zogenaamd een afgebrand cellencomplex, een meisje dat hier geen eindexamen mocht doen, een uitgezette politicus en nog wat meer ellende. Er zijn dingen fout gegaan, zoals ze altijd fout gaan daar in Den Haag. Iedereen is maar overtuigd van z'n eigen gelijk en deze gelegenheid wordt direct weer aangegrepen door mensen die er hun voordeel mee willen doen. Nog even en de strijd om de macht en het geld barst weer los. Langs alle kanten krijgen mensen straks informatie en worden ze gemanipuleerd. En dan krijgen we weer de eeuwige strijd tussen links en rechts. Het zijn verdomme geen Ghandi's of Moeder Theresa's daar in Den Haag, het zijn aasgieren!
Mijn hart bonkt bijna uit mijn keel en de tranen staan in mijn ogen. Macht en geld. Ik loop me al jarenlang wanhopig te voelen vanwege mijn schulden en dat stelt nog niets voor in vergelijking met de mensen die in een ver land moeten leven op een kommetje rijst per dag. Macht en geld. Waar draait het nou eigenlijk nog om op de wereld? Het liefst zou ik nu al m’n schepen achter me verbranden. M'n spullen verkopen, van de opbrengst een busje kopen en gaan rijden. Weg, weg van alles. De bossen in. M'n eigen eten verbouwen, de hele dag in m’n blote kont rondlopen en genieten van de natuur. Lekker schrijven de hele dag, alleen maar dingen doen die goed voelen. Echt leven. Voelen.
Ik pak de aangebroken fles rosé uit de koelkast en drink achter elkaar de halve fles leeg. Alcohol. Ook al zoiets. Al decennia lang grijpen mensen naar de fles of de dope om deze wereld maar wat leefbaarder te maken. Naar het "waarom" wordt niet gekeken, nee, laat ze maar kapot gaan, alcohol levert geld op.
Ik ga niet in m'n blote kont rondrennen. Want ik wil m'n MP3-speler en m'n mooie kleren niet kwijt. Ik zit erin, ben opgezogen door deze wereld. De angst voor het onbekende is altijd het grootst, toch? Ik ga niet in mijn blote kont rondrennen. Nee, als een voorgeprogrammeerde robot onderga ik alle verhalen over oplichting in de voetbalwereld, over doping, over de AEX en het jongetje van zestien dat zijn twee broertjes neerstak. En dat kabinet? Net als de rest van het land ga ik weer volgzaam naar het stembureau. Om een bolletje in te kleuren. Zodat weer een nietszeggende partij de macht in handen krijgt en beslissingen maakt die toch nooit voor iedereen goed zullen zijn. Dat is wat ik zal doen, lafbek als ik ben. Slaaf van het systeem.
De wereld is ziek.
Mijn gedachten hebben te hard rondjes gedraaid. Ik ben misselijk van het nadenken. Misselijk van mezelf. Misselijk van de wereld waarin ik leef. Ik kan nog net op tijd naar de badkamer rennen en kots alle rosé in de wasbak. Rood als bloed verdwijnt de troep langzaam in putje.
De wereld is ziek. Ik ook.
laatste aanpassing
