15-03-2006: "Over Anouk, Cor, David en Michel"
[Auteur: Ingezonden door Bertje]
Afgelopen zondag. Een schitterende actie voor een klein meisje met een donker vooruitzicht, alles en iedereen voelt mee met Alfred en geeft een kaartje, knuffel of wat dan ook af. Ik niet, en toch voel ik me verbonden met Alfred en niet omdat hij nu voor mijn club speelt, ik kon het niet. Niet omdat ik een lafaard ben ofzo en ook niet omdat ik niet voor Feyenoord ben, maar omdat ik zijn pijn begrijp. Alle steun en alle knuffels ten spijt, het helpt niet. Niet bij deze ziekte wat toch een vorm is van het meest Rotterdamse stop/scheldwoord. Ook ik gooi het er nog door ondanks dat ik reeds 7 jaar in het buitenland verblijf, dus daar wil ik het niet over hebben. Helaas alle goede bedoelingen en liefde en steun ten spijt het heeft niet mogen helpen. Anouk is gisteren overleden, rust zacht lieve Anouk.
Als ik erover na denk schieten mij drie andere namen te binnen, in willekeurig volgorde Cor (1939-2005 (66 jr), David (1979-2005(26 jr) en Michel (1994-1997 (3 jr), van de eerste twee zal iedereen de link kunnen leggen. De laatste niet, maar dat wordt vanzelf wel duidelijk. Cor kreeg ook in De Kuip een minuut stilte en Feyenoord speelde met rouwband, perfect, 66 jr jong, te jong om heen te gaan maar toch een leven achter zich. David kreeg in heel Nederland een minuut stilte en een rouwband en in de Galgenwaard kwam bijna iedereen in het zwart, logisch want 26 jr is veel te jong.
Degenen die dit lezen en kinderen hebben begrijpen wat ik nu probeer te schrijven (ik ben slecht in dingen op papier te zetten). Iedere ouder hoopt het beste voor zijn kind, ze kunnen niet allemaal profvoetballer worden of hoogleraar of ga maar door. Het is jouw kind, dat mag niks overkomen. Als het aan jou ligt vecht je daarvoor tot je erbij neervalt en verder. Je kind wordt groter en de angsten ook. Het ontwikkelt zich en als alles goed is gaat het naar school, voetbal, Feyenoord, discotheek, etc etc en alles brengt nieuwe angsten mee maar ook nieuw geluk (denk ik). Maar wat als je als je kind anderhalf is te horen krijgt meneer hij is ongeneeslijk ziek?? Hij heeft leukemie (of kanker of wat dan ook) en er is GEEN medicijn. Ik kan niet omschrijven wat er dan door je heen gaat: waarom hij, waarom niet ik, ik heb tenminste al 25 jaar mogen leven. Mijn leven voor het zijne, nu onmiddellijk! Ik kan het niet omschrijven, nog steeds niet. Ik denk dat Alfred (als ik zijn voornaam mag gebruiken) het ook niet kan. Mijn Michel heeft met alle kracht die hij had nog anderhalf jaar gevochten en toen was het afgelopen. Over en uit. 3 jaar oud. Hij heeft nooit gefietst nooit op voetbal gezeten nooit een vriendinnetje gehad en ga maar door.
Anouk, 6 jaar jong, 60 minder dan Cor, 20 minder dan David. Feyenoord en de KNVB hebben besloten dat Feyenoord met rouwbanden om mag spelen en dat er 1 minuut stilte wordt gehouden. Prima, goede zaak, maar Anouk heeft ook zoveel nog niet gedaan. Ik persoonlijk vind dat Feyenoord de KNVB en het legioen MEER moeten en kunnen doen. Laat nu eens zien dat voetbal in plaats van negatief in het nieuws nu ook eens positief kan zijn en dat menselijke belangen voor de commercie gaat.
Een rouwband is niet genoeg. Als je rouwt hoor je in het zwart gekleed te zijn, dus Feyenoord: vraag dispensatie aan bel Kappa en bestel speciaal voor zondag 22 zwarte shirts met “ANOUK 1999-2006”. Aan het Legioen vraag ik: kom in het zwart naar de Alkmaarderhout en eventueel naar de Kuip de week erop, en een minuut?? Ik mag het niet vragen maar 90 minuten stilte en na het affluiten een: “you’ll never walk alone” zoals in Nederland alleen het Legioen het kan. Een kolkende Kuip is eng voor een tegenstander, maar een doodstille???
Alfred, ik weet wat je doormaakt en ik heb geen troostende woorden voor je, want (bij mij in ieder geval) ze helpen niet, nu nog niet in ieder geval. Het enige wat nog een beetje helpt is dat je weet dat de mensen je willen steunen maar ook dat besef je pas na verloop van tijd.
Ik dank jullie voor het lezen en de eventuele reactie,
Bertje
Barcelona
