Een sociopaat?
Integendeel zelfs.
verliefdheid is niet meer dan een zooitje chemische stoffen die vrij komen in je hoofd. In principe ben je gewoon een junk als je verliefd bent. Het duurt maximaal twee jaar en dan worden die stoffen langzaam aan steeds minder uitgescheiden. Daarom lopen zoveel relaties ook kapot na een jaartje of wat.
Het is eigenlijk te bizar voor woorden dat complete wereldbevolkingen hun relaties baseren op iets als verliefd zijn. Want het stelt geen donder voor. Het is iets chemicsh. Niks meer dan dat.
Sommige mensen zoeken steeds die thrills. Alsof ze voortdurend adrenaline nodig hebben ofzo. Het ene moment zijn ze hevig verliefd en het volgende moment is dat gevoel 180 graden gedraaid.
Beter zou je een relatie baseren op gelijkheid, verwantschap, vertrouwen, weten wat je aan elkaar hebt. Zonder een emotie als verliefdheid. Zonder altijd maar die spanning te zoeken. Pas iets beginnen met iemand als je zeker bent van elkaar en van wat je nu eigenlijk wilt. Want hoe vaak worden mensen niet verliefd en zeggen ze een jaar later "Christ, what was I thinking?" Oh bene there done that hoor. Als 16-jarige was ik voortdurend verliefd. En het ging net zo snel weer over.
Ik denk dat veel mensen verliefd zijn op het verliefd zijn!!!!
Je moet op Google maar eens zoeken naar het werk van Vingerhoets. Dat is een docent van me op de Uni en heb me altijd al in zijn werk kunnen vinden. Hij ziet verliefde mensen eerder als sociopaten

je denkt niet helder, bent als het ware verslaafd aan dde stoffen die vrijkomen.
En troost jezelf, je bent niet de enige die nooit verliefd is. Ik ken genoeg mensen hoor en ben er zelf ook wel een beetje klaar mee. Doe mij maar iets structureels en iemand die ook echt weet wat 'ie wil ipv iemand die op hol geslagen is door een bergje neurotransmitters en net zo hard weer voor een ander valt.
