Ik begin er voorlopig niet meer aan
Vooral als je denkt dat het goed zit en je er voor open gaat stellen(vanaf dat moment, ben je erg kwetsbaar)ik ben iemand die zelden verliefd is, maar als ik eenmaal verliefd ben, dan wil ik die persoon helemaal voor mezelf hebben en haar alles geven/bieden wat in mijn vermogen ligt incl mijn hart. Ik heb het met een goede vriendin gehad, na 3 jaar bouwde we echt een fantastische vriendschap op, na een half jaar buitenland werd het contact intensiever en kwam het gemis van allebei kanten..na terugkomst in Nederland gingen we met elkaar en heb echt (achteraf gezien) een super tijd met haar gehad! Maar na 2,5 maand kwamen de donkere wolken alweer aan..mevrouw begon te twijfelen en ondertussen groeide mijn verliefdheid. En ja toen kwam het exitgesprek, ze wilde niet meer, als reden gaf ze op vertwijfeling (weet niet goed wat ze nu precies voor me voelde) en angst (bang dat de vriendschap stukgaat)het laatste is inmiddels gebeurd..
Ik heb na deze periode 2 weken ware hel gekend vooral s'nachts gevoelens van verwarring, wanhoop, hopeloosheid, ontreddering..het gegil en gekrijs in je hoofd..de drukkende zware hoofdpijn,haar naam 1000x malen in je hoofd, om de 2 uur wakker worden, zweten echt helemaal in de war. na 6 weken ging het beter ..kwam mede door de afstand..
Wat ook erg is dat je vaak de schuld bij jezelf zoekt..vragen als: wat mankeert er aan mij, wat heb ik fout gedaan, hoe had ik het anders kunnen doen dwarrelen nachtelang door je hoofd.
Ik gun werkelijk niemand liefdesverdriet toe, echt meest verrotte wat er bestaat.
Dus nooit jezelf 100% geven voordat die andere persoon dat bij jou heeft gedaan, want wanneer je dat wel doet ben je het meest kwetsbaar en een gebroken hart ligt dan al snel op de loer