ISO, of in de digitiale techniek beter gezegd: signaal/ruis verhouding, heeft betrekking op de lichtgevoeligheid van de sensor. Het zelfde principe als bij de film, maar daar groei jij nu niet meer mee op.

Hieronder wat over de ISO:
ISO100: Op de meeste camera's de fijnste instelling, praktisch geen ruis, maar vooral voor buitenopnames geschikt omdat het op binnenfeesten vaak de donker is. Het signaal is dus hoog t.o.v. het ruis. Bijvoorbeeld 90%/10%
ISO200: Door je ISO te verhogen, veranderd de verhouding. Ruisverhouding gaat omhoog, bijvoorbeeld 75%/25%. Hierdoor kan hij met minder licht de foto maken met dezelfde belichting, maar komt er meer ruispartij in beeld. ISO200 is nog steeds niet echt geschikt voor binnenfeestjes.
ISO400: Weer hetzelfde verhaal als hierboven, maar nu een verhouding van bijvoorbeeld 60%/40%. Iedere keer verhoog je de ruistoevoeging, waardoor je dus met een steeds zwakker signaal werken kan. Vanaf ISO400 kun je wel werken in binnenlocaties.
ISO800: (als je dat instellen kan) gebruik ik het meest, omdat ik veel met het aanwezige licht werk, en daar dus een best gevoelige sensor hebben moet. Daar komt ook bij dat mijn lens niet zo heel sterk is (dit heeft te maken met o.a. je diafragma.) Met een snellere, lichtsterktere lens kun je met hogere snelheden maken op de gelijke ISO, of zelfs een ISO lager nemen, afhankelijk van de stopwinst die het je opleverd.
Ook heb je nog ISO1600 en met ISO-expansie ISO3200, maar die vermijd ik liever omdat hierbij zoveel ruis in beeld komt, en op een gegeven moment dus meer ruis dan signaal. Ook heb je door expansie op de pro-camera's ISO50: Hiervoor moet het heel licht zijn, maar heb je heel erg fijne foto's.
Misschien al teveel informatie dit, maar k denk al wel dat je meer van ISO's weet enzo
