Om er achter zien te komen of je gevoel juist is moet je toch echt eerst kiezen of je het uit gaat maken ja of nee! En dat is nou juist het hele punt van deze topic, je kan wel op jezelf vertrouwen en de juiste keuzes maken maar als een ander het voor je verneukt heb je geen ene zak aan je juiste keuzes.
Ik ben de openmindedheid zelve. Ik ben een zwaar gevoelsmens en ben zelf ook wel eens verliefd geweest op een ander toen ik een relatie had.
Ik begrijp als geen ander dat zulke dingen kunnen gebeuren en dat je daar ook gewoon over moet kunnen praten.
Ik ging met hem naar Eindhoven Culinair (en hoe toevallig...ook deze week is het weer Eindhoven Culinair....het kon dus niet beter geplanned zijn!) en we kregen ruzie. om niks. Ik had me supermooi opgemaakt en hij was chaggerijnig omdat 'ie in slaap gevallen was en kraamde alleen maar uit dat ik er veel te overdreven uitzag. Echt vet denigrerend deed hij.
Daar ben ik ook weggelopen omdat 'ie me echt zat te vernederen. Fuck off zeg, ik ben weggelopen en hij maar brullen "stel je niet aan, kom terug"....iedereen kon het horen man, ik schaamde me echt helemaal kapot. "Dan donder je ook maar op" en hij hgeeft me een rotdouw waarbij ik midden op Eindhoven Culinair op de grond flikker. Handen kapot, broek kapot, knieen lagen open...Toen was het voor mij afgelopen. Ik wilde mn sleutels terug, heb die van zn bos gerukt. Hij heeft beneden in mn flat nog de algemene deur ingetrapt en maar janken en zeggen "het spijt me schatje".
Ik heb gezegd "donder maar op naar je moeder".
Dat was al tot daar aan toe...maar wat gebeurt er? Dat hoertje belt 'm (terwijl ze me kende hoor en wist dat ik een relatie had, maar ze belde wel vaker. Dan was het "He ik wil je neuken, kom langs en ik neuk je".)
Dus nadat hij mij gewoon op de grond had gesmeten en ik me thuis kapot zat te janken is 'ie naar haar gegaan en heeft d'r uren liggen doppen. Zonder dat ik van iets wist.
Natuurlijk kwam 'ie weer terug en natuurlijk hield 'ie zn smoel. Natuurlijk wilde hij met me verder en had 'ie spijt en weet ik veel wat.
Ik kwam er pas veel later achter omdat ik aanvoelde dat er iets niet klopte.
Dan kan het allemaal wel wezen dat ik ook de makkelijkste niet was, dat ik me ook heb laten kennen, maar DAT, sorry, zoiets flik je gewoon niet.
En vervolgens tegen haar direct allerlei verhalen over me vertellen. Over mn therapieverleden, over mn ouders, over zwaar intieme dingen...
Ik heb 'm 2 dagen gegeven om zn spullen te pakken en kwam terug in een halfleeg huis. Ik ging kapot en hij? Ik kwam 'm na een week al met haar tegen. Innig omarmd. En zij maar vuil kijken.
Ik heb altijd al gezegd dat zij daarop kickte en dat heeft ze gisteren wel weer bewezen.
Kijk, dit is nog maar een tipje van het verhaal, er is gewoon zoveel gebeurd, zoveel pijn geweest, ik heb me echt zo kut gevoeld. En natuurlijk WIST ik al dat ik degene was die hem nog recht in zn ogen zou kunnen kijken en dat ik degene zou zijn die hier beter uit zou komen.
Het VOELDE alleen nog lang niet zo.
En dat gevoel, dat heb ik nu ook. Ik hoef nooit meer om te kijken of bang te zijn of me kut te voelen. Hij heeft alle kansen gehad die hij wilde. Hij had me kunnen bellen met mn verjaardag, succes kunnen wensen met mn tentamens, hij had van alles kunnen doen.
Maar hij deed niks. Dus ik ben het al af gaan sluiten.
Hij mag nog duizend keer beweren dat het zo geweldig met hem gaat, ik zie en voel aan alles dat 'ie t toch erg vindt dat 'ie me kwijt is. Dat 'ie zich echt nog wel afvraagt hoe het met me gaat. Terwijl het mij echt geen drol meer kan roesten. Of ie nou gaat trouwen of kinderen krijgt, of in de goot beland. Ik hoef 't niet te weten en ik lig er niet van wakker!
Nogmaals, je kan met mij alle kanten op, ik ben zeer vergevingsgezind, ik schrijf mensne niet snel af en ik begrijp heel veel dingen. Als iemand gewoon open en eerlijk is en me met respect behandeld dan is er niets aan de hand.
