Mmm, okee
De zondvloed
Door wetenschappelijke observaties was het voor de Annunkai al geruime tijd bekend dat de ijskap die zich op het Antarctische continent opbouwde onstabiel aan het worden was. De eerstvolgende keer dat Nibiru de Aarde zou passeren tussen Mars en Jupiter zou zijn graviteit waarschijnlijk het wegslippen van een enorme ijsmassa betekenen. Dit zou een wereldswijde vloedgolf te weeg brengen die alle oceanen en de Aardtempratuur abrubt zou veranderen en allerlei tyfonen en orkanen zou veroorzaken. In overleg met Anu gaf Enlil d opdracht alle ruimteschepen klaar te maken voor een totale evacuatie van de Aarde. “Maar wat moeten we dan met de mensen doen?” vroegen Enki en Ninharsag zich af. “Laat de mens maar omkomen!” zei Enlil. Hij liet alle Annunaki zweren dit geheim te houden zodat de mensen niet in paniek hun evacuatieplannen zouden belemmeren. Enki legde de eed af met tegenzin, maar zocht toch naar een andere oplossing. Terwijl hij net deed of hij tegen een muur praatte gaf hij zijn trouwe volger Ziusudra instructies om een Tibatu of Sulili te bouwen. Dit was een rond soort schip wat zowel boven als onder water kon varen. Hij vertelde Ziusudra hier met zijn hele familie in te gaan en genoeg verschillende beesten mee te nemen om een lange tocht te kunnen overleven. Hij gaf hem navigatiegereedschap en droeg hem op het schip naar de opvallende tweepuntige berg ‘Ararat” in het Oosten te varen. Zo hoopte Enki dat het Aardse leven toch niet helemaal zou uitsterven. Tegen de tijd dat deze ramp plaats vond waren er niet alleen halfgoden op Aarde. Sommige Annunaki hadden op Aarde kinderen gebaard die in zekere zin ook een soort “Aardlingen” waren. Sommige gingen meet terug naar Nibiru, maar andere bleven samen met de overige Annunaki in een baan om de Aarde draaien. Zo werkten zij de suggestie dat zij niet voorgoed vertrokken, maar vanaf boven de situatie in de gaten bleven houden. En dat deden ze inderdaad. Nadat een immense vloedgolf over de Aarde was gestroomd en alle regenbuien weer gestopt waren, verschenen de hoogste bergtoppen weer in de eerste zonnestralen die, door de vele regenwolken, overal regenbogen veroorzaakten.
Enlil is dus God, en Enki is dus de slang die de verboden vrucht gaf en het mens maakte.
Toen Enlil hoorde dat de mens de ramp had overleeft
Was hij eerst woedend en vermoedend, maar wat later overbleef
Was de gedachte dat ze toch nog hun vrachten konden brengen
Maar eerst moest de mens zich weer volop gaan vermengen
En vermenigvuldigen en weer hun steden opbouwen
Zodat zij weer snel op volle kracht naar goud konden houwen
En sinds de mens zelfstandig nu zijn pad had bewandeld
Werden zij niet meer als slaven, maar als partner behandeld
Voor de zondvloed was de ruimtehaven van de Annunaki’s
In Mesopotamië, maar tussen de Euphraat en de Tigris
Lagen nou biljoenen tonnen modder, dus als landingsbaken
Was er nou alleen nog Ararat, een nieuwe moesten ze maken
En wel, op de dertigste parallel richtten zij snel
Twee kunstmatige bergen op, met hun koppen zo fel
Daar op de Nijbanken, op het schiereinalnd van Sinaï was
Nu een ruimtehaven, ons bekend als de piramides
Van Gizeh, dicht bij de Afrikaanse goudbron
Zoals een vorige station in Mesopotamië ooit begon
De Annunaki gaf de mens dus weer een nieuwe kans
Om in drie staten een beschaving op te bouwen, althans
Zolang de mensen nuttig waren konden zij weer volop baren
Leven om te overleven en om goud te vergaren
Zaden voor vitale gewassen werden overgebracht
dieren gedomesticeerd en de mens kreeg de macht
Over vele technieken als metaal- en kleibewerking
En simpele fabrieken voor gereedschap als versterking
De Annunaki gaf de mensheid zeer veel informatie,
Inspiratie, maar vooral uit eigenbelang en voor hun natie
Dit stukje is een quote uit The 12th Planet van Secharia Sitchin.