Nustyle en Rawstyle. Mainstream en Industrial. De euforische melodieën en de rauwe beukende geluiden. De ellenlange breaks en de harde bassen. De muziek waar we met z’n allen zo van houden.
Steeds vaker merk ik echter dat er mensen binnen beide scenes, hardstyle en hardcore, heel erg naar één kant neigen. En steeds vaker is er de discussie waarom de ene kant beter zou zijn. En in mijn sociale omgeving wordt er vanuit de Industrial Hardcore en Crossbreed liefhebbers dan altijd geroepen dat de Mainstream Hardcore totaal stilstaat en dat de Industrial en Crossbreed zich tenminste ontwikkelen. In mijn ogen totale onzin. The Outside Agency wordt volgens mij gezien als de (mede-)grondlegger van de Crossbreed. Eigenlijk is dit ook een vrij logische vooruitgang. Eye-D & Hidden, samen The Outside Agency, maken onder die aliassen Drum and Bass. Het is dus eigenlijk niet zo gek dat er dan een mengvorm tussen de industriële hardcore en DnB als volgende stap ontstaat; Crossbreed.
Wat ik me dan afvraag is waarom de Mainstream stil zou staan, als daar precies hetzelfde gebeurt. Het schoolvoorbeeld van de Mainstream is op dit moment natuurlijk Evil Activities. Dezelfde Evil Activities die onder Max Enforcer Hardstyle produceert en draait. Zo gek is het dan ook niet dat “Extreme Audio†bijna als een hardstyle album geclassificeerd kan worden, waar veel crossbreed en industrial hardcore releases (neem maar weer even TOA als voorbeeld) veel weghebben van DnB.
Wat dat betreft denk ik dat Evil Activities heel goed kan worden gezien als een (mede-)grondlegger van een nieuwe stijl, een nieuw soort Mainstream Hardcore. Revolutionair en nooit vertoond. Met nog langere breaks, Hardstyle-achtige melodielijnen en nog zachtere kicks. Met nog vaker dezelfde tracks (Broken vliegt me tegemoet als ik het filmpje van Q-Base bekijk, ik heb deze vernieuwer toch maar even overgeslagen om te eindigen bij AmaDrokz), en nog vaker dezelfde trucjes.
Ik zou hier uitlichten waarom het hele Extreme Audio album veel wegheeft van deze nieuwe, revolutionaire stijl, maar er staat al een recensie van dit album op Partyflock. Maar ik vind dat degenen die over de Mainstream Hardcore, en Evil Activities in het bijzonder, klagen dat het niet vernieuwend genoeg is hun oren moeten openen. De man is een revolutionist die, zoals zoveel andere artiesten in zoveel andere (sub)genres, het beste van zijn twee aliassen combineert. De Mainstream Hardcore staat allerminst stil, en Evil Activities is een van de mensen die deze nieuwe vorm op sleeptouw neemt.
Dat gezegd hebbende zet ik als hardcore liefhebber toch snel maar weer de nieuwe Genosha 175 op. Al die melodietjes en ellenlange breaks lijken me toch wat te veel op elkaar, dan kan ik net zo goed Nustyle gaan luisteren met de pitch op +25%.
340 opmerkingen
Live a new today
Like never done before
Don't need to run
Don't need this anymore
* Endymion & Art of Fighters feat Lilly Julian - A New Today
One is the loneliest number that you'll ever do
Two can be as bad as one
It's the loneliest number since the number one
* Kutski vs Bioweapon - One (Endymion Remix)
Like never done before
Don't need to run
Don't need this anymore
* Endymion & Art of Fighters feat Lilly Julian - A New Today
One is the loneliest number that you'll ever do
Two can be as bad as one
It's the loneliest number since the number one
* Kutski vs Bioweapon - One (Endymion Remix)
Hmmm, was dat ten tijde van de happy hardcore, mid jaren 90, dan niet zo?
Snap dat gedoe over 'soft' ook nooit zo goed. In bijvoorbeeld een Energiehal hoorde je ook "Soushkin", "Loops & Tings", "Mayday Dream", "The First Rebirth", "Outside World" et cetera. Nou niet echt bepaald raszuivere hardcore als je het mij vraagt, maar niemand die klaagde...
Klopt
het is, om het zo te zeggen, het gemiddelde van de complete sound die op zo'n avond als jij noemt gedraaid werd of het mainstreamgenre zoals hier van toepassing is, was toch hard! Ja natuurlijk een uitstapje hier en daar, die variatie is ook nodig om daarna weer te kunnen knallen 
En nu vreest men dat dat verloren gaat.Ik vond laatst nog m'n Dune - Hardcore Vibe singletje van back in the day. Die wordt de laatste jaren grijs gedraaid en geloof mij dat ik back in the day tegen niemand kon zeggen dat ik dat cool vond want dan vond men mij niet meer cool
en die werd toen echt niet gedraaid 
Weinig hardcore aan een draaiorgel wat mij betreft...
Dat deed me gelijk weer terugdenken aan die goeie ouwe tijd dat we nog gezellig op het Masters Of Hardcore-forum zaten. Draaiorgelcore, rititiiteeeeuuw, pizzacore, handje klap, de MOH-sound... met regelmaat van de klok vielen deze termen. Men was daar meer into darkcore, industrial, oude hardcore (Ruffneck/artcore, Cenobite etc).. dus niet de sound waar MOH toen voor stond. Outblast (meen ik) heeft toen maar de stekker eruit getrokken... (Hoi KraakPiep)
*zet tafels en stoelen aan de kant*
donateur
oldschool heet sowiets. is geen hardcore
Ook niet helemaal vind ik. Outside World, Loops & Things, First Rebirth etc zijn in mijn ogen weer Hardtrance / Rave
Hokjes
meezing hc en popmuziek
Ja maar, ja maar... is dat niet al heel lang een succesformule voor op de feessies, pop/r&b-gezang verwerkt in hardcore? Lekker meeblèren.
Sowieso in de happy hardcore, maar later kreeg je ook al die speciale labeltjes zoals XXX Rated. Of toen bijvoorbeeld deze cd uitkwam, viel mij vooral de hoeveelheid zang op --> http://www.discogs.com/Various-Masters-Of-Hardcore-Thetruededicationtotheunderground/release/147876
Deze blijft trouwens vet
:
+1
Wat vinden de mensen hier trouwens dan van de 'klassieker' Muil Houwe? 
donateur
de 'klassieker' Muil Houwe?
Heb toch liever alles kapot
Lastig, kiezen tussen 2 toppers
Precies. En zodra er breaks van +1 minuut voorbij komen waarin een gozer quasi-emotioneel begint te zingen en de aanstekers omhoog gaan ben ik er ook he-le-maal klaar mee. Da's per definitie geen hardcore! Wat dat betreft pruim ik de mainstream van de Italianen een stuk beter.
Italiaanse hardcore is anders ook al sinds de heropleving van mainstream hardcore in 2001 kermiscore, net als in Nederland en de VS.
Italiaanse hardcore anno 1996:
Italiaanse hardcore anno 2001:
Italiaanse hardcore anno 2005:
Niet persé beroerde muziek, maar de hele avond dit soort werk is mij een tikje te wild; graag ook nog échte hardcore.
laatste aanpassing
Italiaanse hardcore is anders ook al sinds de heropleving van mainstream hardcore in 2001 kermiscore, net als in Nederland en de VS.
Ja oke, die 4 clipjes van na 2000 die je plaatste zeker. En vooral die 2001 meuk trek ik heel slecht. Helaas is er toen maar al te veel van die orgelhouse uitgebracht, zowel ita spul als nl spul, vreselijk
Ik doelde zelf meer op de huidige mainstream NL vs ITA. Bij ons vind ik het veel te veel hardstyle-ish, te veel breaks/zang en te veel orgeldeuntjes, ik vind de mainstream van de italianen net iets beter klinken.dat 1e nummer van 2001 is wel vet. doet me denken aan de tijd dat ik hardcore ontdekte
Ik doelde zelf meer op de huidige mainstream NL vs ITA. Bij ons vind ik het veel te veel hardstyle-ish, te veel breaks/zang en te veel orgeldeuntjes, ik vind de mainstream van de italianen net iets beter klinken.
Agree, daar heb je tenminste gelukkig geen italiaans zingende gasten
Al is zoiets als die Mad Dog - Nothing else matters wel best slecht, maar ten opzichte van de rest van zijn album (Who's the best, Night of madness, Dreams, Game over, Lost) kan ik het hem wel vergeven dat 1e nummer van 2001 is wel vet. doet me denken aan de tijd dat ik hardcore ontdekte
Ook echt een slecht nummer, maar wel te begrijpen dat er een nostalgisch randje aan zit, vond die toen ook über
Veel van de hardcore waar ik mee ben 'opgegroeid' vind ik eigenlijk ook alleen nog maar vet vanwege de nostalgie, als dat soort platen vandaag de dag uitgebracht zouden worden zou ik ze helemaal niks meer vinden...haha tuurlijk. al verlang ik wel naar een gigantisch millenium hc feest. er zijn teveel geweldige millenium platen.
+1
er zijn teveel geweldige millenium platen.
Klopt: Supreme Intelligence, Gangsta Audiovisuals, Fix Records, Refuse (Don Diablo), Black Monolith Records, Promo Files, Catscan zijn oude werk, EBE Company, The Third Movement (tot 2003).
Of bedoelde je dat niet?
yep enz.
donateur
Hokjes
Hokjes4Life
Er is in z'n algemeenheid niets mis met een "open mind", een brede smaak en ruimdenkendheid binnen de muziek, maar er mag te veel onder de noemer hardcore worden geplaatst. Ik had dat, net als velen hier, liever anders gezien.
Ik blijf het als een soort identiteitscrisis zien waar de scene in zit, die hoe je het ook wend of keert voor een enorme verdeeldheid zorgt. Iets wat niet bij een hardcore society past. Juist in zo'n scene zou eensgezindheid de rode draad moeten zijn. Alleen is het niet iets van de laatste jaren, want midden jaren '90 was er met de Happy Hardcore ook al een meerderheid aan muziek waarvan de kern niet hard was. Tenminste, op de feesten. De hardere kant werd volop geproduceerd, maar kreeg nauwelijks toegang tot de feesten.
Die mechanismen zijn vreselijk interessant (om het toch maar een beetje positief te benaderen), en ook goed te verklaren. Maar wat voor mij duidelijk is, is dat een heleboel mensen zichzelf en/of anderen behoorlijk in de maling aan het nemen zijn.
De "Army of Hardcore" is bedroevend klein...
Absoluut met je eens Niek, maar je bent het toch wel met mij eens dat je op bepaalde soorten publiek ook helemaal niet zit te wachten in de underground? Opgefokte typetjes met grote smoelen, onverantwoord drugsgebruik en weinig echte liefde voor de muziek en de scene nemen alleen maar weg aan de sfeer op feesten.
Toch is niet alle hardcore van vandaag te dag te classificeren als "popcore", denk Evil Activities en Endymion eventjes weg en je ziet dat er best nog leuke platen uitkomen ook
Vind dat het Enzyme label het nog altijd goed blijft doen, Traxtorm is lekker bezig en Thrid Movement blijft zoals altijd fris en vernieuwend
Vind dat het Enzyme label het nog altijd goed blijft doen, Traxtorm is lekker bezig en Thrid Movement blijft zoals altijd fris en vernieuwend
donateur
maar je bent het toch wel met mij eens dat je op bepaalde soorten publiek ook helemaal niet zit te wachten in de underground? Opgefokte typetjes met grote smoelen, onverantwoord drugsgebruik en weinig echte liefde voor de muziek en de scene nemen alleen maar weg aan de sfeer op feesten.
Ik denk dat als de muziek weer wat puurder word, dat het publiek dat ook weer (wat) word. De mate waarin is interessant. Excessen hou je altijd.
Er is een gezonde balans tussen de zogenaamde underground en mainstream, waar beiden niet zonder elkaar kunnen. De mainstream wordt gevoed door de geluiden van de underground en past deze aan tot hapklare en massaal te Consumeren brokken. Vervolgens zetten de undergroundartiesten zich weer af tegen dit nieuwe mainstream-geluid en evolueren vervolgens verder. Zo blijven muziekgenres zichzelf ontwikkelen. Kijk bijvoorbeeld naar Madonna, wier imago en muziek niets meer is dan een uiterst vakkundig samengesmeed geheel van muziektrends, kledinghypes en dansstijlen uit hiphop, elektronica, rock, latin, dans, poëzie en ga zo maar verder. Een ander goed voorbeeld is Lady Gaga's 'Bad Romance', waarin Human Resource's 'Dominator' letterlijk wordt hergebruikt. De lijst van muziek- en sampledieven is bijna net zo lang als de lijst artiesten. Maar dit is nu eenmaal de wijze waarop onze cultuur werkt en ook altijd zal blijven werken. Cultuur kan enkel evolueren als ze telkens wordt hergebruikt en relevant kan worden gemaakt binnen recente ontwikkelingen.
Op zich kan ik me ook wel een beetje vinden in dit verhaal (vooral het begin), maar Hardcore heeft nou eenmaal twee termen in z'n naam die onmogelijk maken om met andere muziek vergeleken te worden. Dus een tegenhanger van Underground Hardcore is zeker nodig, maar naar mijn mening niet onder dezelfde naam. En ook niet met de toevoeging "mainstream".
Hetzelfde heb ik met Happy Hardcore. Voor mij bestaat dat niet. Er bestaat voor mij hooguit Hardcore met Happy invloeden. De rest is Rave.
laatste aanpassing
+1
Dit was hardcore:
Heel wat beter ragwerk dan die huidige puinzooi........love the '90s
Heel wat beter ragwerk dan die huidige puinzooi........love the '90s
Ik houd zelf veel van raw hardstyle, maar zonder de melodielijnen (die ook in de raw hardstyle volle bak aanwezig zijn, zij het niet in iedere plaat) zou ik het geen heel feest uithouden. Neem bijvoorbeeld een plaat als D10 - 2012, of Noel vs. Ramp - Revolution Is On (D10 remix) - raw hardstyle maar wel super melodieus, op een twisted en duistere manier.
Maar goed, da's niet meer dan logisch gezien het feit dat ik van huis uit klassieke muziek gewend ben en dus nogal melodiegericht ben. Ben wat dat aan gaat ook echt superkritisch, een melodie moet echt een verhaal vertellen en niet simpelweg een leuk deuntje zijn, daarom luister ik ook geen house of electro oid.
In de hardcore is het andersom, daarin geef ik juist de voorkeur aan de mainstream. Want hoe knap allemaal die crossbreed- en industrial-platen ook gemaakt mogen zijn, het raakt me niet, het doet echt niks met me. Zit dan zo te luisteren van 'ja, hoe zieke geluiden maken ze' en dan denk ik meteen 'hoe ziekelijk goed het ook gemaakt is, ik mis alles eraan dat voor mij een reden kan zijn om muziek te luisteren'. Simpel samengevat: zonder vette climax-melodie geeft een plaat me geen beloning voor het luisteren ervan. Een Amnesys of DJ D of Noise Suppressor daarentegen maakt platen met een melodieuze climax waar naartoe gewerkt wordt, en dat is de reden dat ik altijd de voorkeur zal geven aan mainstream boven industrial.
Maar goed, da's niet meer dan logisch gezien het feit dat ik van huis uit klassieke muziek gewend ben en dus nogal melodiegericht ben. Ben wat dat aan gaat ook echt superkritisch, een melodie moet echt een verhaal vertellen en niet simpelweg een leuk deuntje zijn, daarom luister ik ook geen house of electro oid.
In de hardcore is het andersom, daarin geef ik juist de voorkeur aan de mainstream. Want hoe knap allemaal die crossbreed- en industrial-platen ook gemaakt mogen zijn, het raakt me niet, het doet echt niks met me. Zit dan zo te luisteren van 'ja, hoe zieke geluiden maken ze' en dan denk ik meteen 'hoe ziekelijk goed het ook gemaakt is, ik mis alles eraan dat voor mij een reden kan zijn om muziek te luisteren'. Simpel samengevat: zonder vette climax-melodie geeft een plaat me geen beloning voor het luisteren ervan. Een Amnesys of DJ D of Noise Suppressor daarentegen maakt platen met een melodieuze climax waar naartoe gewerkt wordt, en dat is de reden dat ik altijd de voorkeur zal geven aan mainstream boven industrial.
laatste aanpassing
want midden jaren '90 was er met de Happy Hardcore ook al een meerderheid aan muziek waarvan de kern niet hard was. Tenminste, op de feesten.
Goed dat je dat laatste erbij zegt, want qua aantallen verschillende releases heeft reguliere hardcore een veelvoud aan titels voortgebracht tov happy spul.
donateur
qua aantallen verschillende releases heeft reguliere hardcore een veelvoud aan titels voortgebracht tov happy spul.
Maar in mijn ogen weer met net zo'n beperkte mate van variatie. Het blijft een zeer krampachtige formule, deze vormen van dance. Met toegankelijkheid als rode draad.
Met 'reguliere' hardcore bedoel ik gewoon het normale hakwerk. dus zeg maar alles dat geen happy HC, of juist veel extremer zoals terror enzo, is, niet per se van die 'standaard' mainstream van tegenwoordig