De teloorgang van Sensation

‘Be part of the night, dress in white’. Kennelijk is er toch meer nodig om je onderdeel te voelen van de nacht die Sensation White heet. De witte variant, die ooit begon ter nagedachtenis aan een overleden dierbare is verworden tot een individualistisch, hedonistisch paradepaardje van een organisatie, waarvan verhalen de ronde gaan dat ze zich in zwaar weer bevindt.

Miles Stutterheim overleed aan een auto-ongeval en als eerbetoon vond er in de Amsterdam Arena een feest plaats waarbij iedereen in het wit verscheen. Heerlijke trance, een massa mensen met hetzelfde gevoel en dezelfde instelling: samen ‘part of the night’ zijn en met zijn allen een feestje bouwen waar je een jaar op kunt teren. Kippenvelmomenten tijdens het feest en bij het herbeleven, waardoor je het jaar erop met zenuwen in je buik thuiszit, omdat het weer zover is. Na de editie van afgelopen juli zeg ik: als ik nog een keer heenmoet heb ik een knoop in mijn buik omdat ik er tegenop zie. Zelden heb ik me in een zaal vol mensen zo alleen gevoeld.

‘Dream as if you'll live forever; live as if you'll die tomorrow’. Ik geef het ID&T na: ze probeerden het wel. Het was een mooi thema en de gebruikte uitspraak van James Dean deed me hopen op een heerlijke nacht, waarbij de dromen en voorpret voor Sensation werkelijkheid zouden worden. Ik kwam van een koude kermis thuis. Welke droom? Hebben ‘we’ nog wel dromen? Of zijn deze dromen en idealen verworden tot individuele ambities die niet verder rijken dan het ‘ik’? Als iets voor mijn gevoel ontbrak aan Sensation was het een groepsgevoel. Iedereen in dezelfde kleur gekleed zou een gevoel van eenheid en samensmelting van mensen, gedachten en gevoelens makkelijk moeten maken. Maar het werd niet begrepen. Het publiek luisterde niet, het publiek voelde niet. Maar ze kunnen voortaan wel zeggen ‘ik was bij Sensation white’. En de meesten zullen volhouden dat het fantastisch was. Want toegeven dat het haar glans, haar charme en haar eigenlijke bedoeling totaal vergeten en commercieel voorbijgestreefd is, zou betekenen dat die €60 het niet waard was. Misschien kan dit schoolvoorbeeld van cognitieve dissonantie opgenomen worden in de theorieboeken voor psychologiestudies. ID&T verdient het!

De organisatie bood, de door haar tot grote hoogte gehypte, Tiësto een podium voor zijn droom: een wereld zonder aids. Hij heeft zich als ambassadeur verbonden aan Dance 4 Life, maar de enige persoon die empathie toonde aan dit doel was de MC die ons de boodschap gaf om aids te stoppen door te dansen. Geen reactie, een dooie zaal met mensen die slechts ongeduldig kunnen fluiten omdat er een stilte valt in de muziek. Pas als Tiësto zijn uitgemolken duet met Kane op de draaitafels legt, gaat men los.

Misschien ben ik cynisch, misschien had ik toch een snoepje moeten nemen, maar wat mij betreft had de MC gelijk met zijn vraag: 'Why are we here?'