Wat?

Amsterdam, 04h00, een feestje in een bekende club: oogcontact met twee mooie en zichtbaar flirtende lichtblauwe ogen. Het lijkt eeuwen te duren. Ik kan het niet langer aan. Schaamrood op mijn kaken, dit is echt lastig. Begrijp ik dit signaal goed? Ligt het balletje op mijn helft? Waarom zou ze me anders zo aanstaren?

Er lopen en staan wel wat mensen achter me. Zo ook een gozer die innig tegen de speaker aan staat te housen. Hij zal echt niet veel indruk maken op haar en hij heeft zijn aandacht duidelijk ook niet bij haar. Het zweet gutst uit iedere porie en zijn ogen lijken op de dolle balletjes in een flipperkast. De ene sigaret na de andere sigaret wordt opgestoken terwijl zijn kaak in de 6de versnelling staat. Ik draai me weer om, die leuke blondine heeft mijn interesse en ik weet nu echt dat ik haar focuspuntje ben.

Spelend met haar rietje kijkt ze me doordringend aan. This is it! Ik stap er op af! "Hey, ik ben Tom". Ze kijkt me aan en zwijgt. Ik zie haar denken. "Wat?" Ik ga iets dichterbij staan en probeer nogmaals mijn naam in haar oor te lanceren. Ze pakt haar gsm en begint een berichtje te typen. Hmmm, dit is een ongemakkelijk situatie geworden. Ik krijg haar gsm-display met een tekst erop in mijn gezicht geduwd. "Ik versta je niet en jij mij vast ook niet, maar zullen we wat drinken in een stil gedeelte?". Waarop ik dus ook mijn gsm tevoorschijn haal en haar laat lezen dat ik haar op een drankje trakteer.

Een dag later word ik wakker met een kater. Ik schakel mijn korte termijngeheugen in en krijg een systeem error terug. Geheugen kan niet geraadpleegd worden. Ik kijk om mee heen. Mijn bed, zonder wulpse blondine. De alcoholwalm in mijn kamer zegt me genoeg. Het was er weer eentje voor in de boeken.

Het enige dat ik nog heb van deze avond is een piep in mijn oor. Een harde piep die me de hele dag achtervolgd. Dat gaat helaas nooit meer over. Het is al de zoveelste keer dat ik zo wakker word en ik voel me toch wel hard genaaid. Letterlijk en figuurlijk. Want ik dacht dat er toch wel bepaalde geluidsnormen gehanteerd worden in houseland. Schijnbaar heeft het jarenlange feesten WEL een flinke impact op mijn dierbare trommelvliesjes. Ik ben niet van de mp3speler generatie die zo zijn oren naar de klote helpt. Ik ben "gewoon" vaak naar feesten geweest. En nu? Ik heb een gehoorsbeschadiging. In de USA zou ik nu gewoon iemand aan kunnen klagen.

Ik ben geen speakerknuffelaar die stomweg in de speaker kruipt en het opzoekt. Wel ben ik een danceliefhebber en heb ik 250+ feesten bezocht. Geef ik dan de organisatoren daarvan de schuld? Die zien me al aankomen...

Het is immers niet aan te tonen dat een overdosis harde muziek me op de uitgestrekte velden van de eeuwige ruis en permanente piep hebben gebracht. En dat de feesten mij, als ik mezelf niet bescherm, nog verder op weg helpen naar het land der doven. Zal ik dan hierdoor op mijn 50ste aan een mooi stukje doventechniek moeten geloven? Ik vrees het ergste.

Is deze terugval in stilte mijn schuld? Had ik gewoon altijd oordoppen moeten dragen? Ik ben verantwoordelijk voor mijn wel en wee. Ik had moeten weten dat het te hard stond? Ik weet dat ik voortaan dus mijn oordoppen in mijn oren stop. Het is wennen, maar die piep na een feest is sowieso niet goed! Beperken, meer kan ik niet meer doen... En dat meisje.. die is met de noorderzon vertrokken, net als mijn feilloze gehoor!