Vooroordelen & Gevavi-klompen

De deurbel gaat en ik sta op van de bureaustoel in het kantoortje. Voordat ik de winkel in loop, kijk ik even op de beveiligingscamera om te zien wie er binnenkomt. Ah, een meneer. Het ouderwetse boerentype: een man van middelbare leeftijd, ribfluwelen pantalon, overhemd dat toch nét een knoopje te ver open staat (dat grijze borsthaar is niet bepaald smakelijk) en een paar afschuwelijke Gevavi-klompen: bijna net zo lelijk al dan niet lelijker dan Uggs (kan dat wel?). Zijn grijze haar is als een harde glibberige plak naar de andere kant van zijn hoofd gekamd, precies over de kale zone (een toupetje was ook een optie geweest). Bovendien pronkt er een bril op zijn neus met jampotglazen en een hoornen montuur waar je U tegen zegt. Ik ken dit soort al langer en begin eigenlijk al met enige tegenzin aan het verkoopproces. Als een boer met kiespijn glimlach ik naar de man en pers de woorden ‘Goedemorgen, kan ik u ergens mee helpen?’ over mijn lippen. Meneer kijkt me vervolgens aan alsof ik hem zojuist om zijn pincode gevraagd heb, observeert me enkele ogenblikken en glimlacht wat minachtend. Zonder ook maar de moeite te nemen antwoord te geven op mijn vraag, gooit meneer het over een andere boeg: ‘Zeg meisje, is één van de jongens er ook? Ik denk dat die mij beter kunnen helpen.’

Vooroordelen. Discriminatie. Het is maar net welke naam je het beestje geeft. Het gaat er in ieder geval om dat de meneer Gevavi van de situatie hierboven beschreven duidelijk weinig vertrouwen had in de combinatie vrouw – verkoop van televisies en andere huishoudelijke apparaten. En dan kom je er achteraf ook nog achter dat meneer enkel op zoek was naar een scartkabel, alsof mijn baas debiel is en iemand aanneemt zonder enig verstand van techniek en apparaten. Zoekt u coaxkabel met een paar F-connectoren? Geen probleem, ik haal ze voor u. Scartkabels, HDMI kabels, no big deal. Zelfs met vragen over televisies, scheerapparaten, radio’s, DVD spelers, strijkijzers, stofzuigers et cetera kun je bij mij terecht. Zie ik er dan zo dom uit of is die man nog steeds niet bereid de vrouwenemancipatie te accepteren? Waar wringt de schoen, of beter gezegd de Gevavi-klomp?

Deze situaties kom ik overigens meestal alleen tegen bij mensen vanaf ongeveer rond de 50. Een aantal uitschieters omlaag even daar gelaten. Deze groep is toch wel ‘van de oude stempel’ te noemen en dat merk je dan ook meteen. Al helemaal bij ons in het dorp; de burgemeester rijdt hier nog nét niet op een varken, verder mankeert er weinig aan. Dat zijn precies die mannen met de opvatting ‘Vrouwen hebben maar één recht, het aanrecht’. Blabla. Helaas voor de mannen zijn wij ook geëmancipeerd en elektronica is niet langer een mannenvak. Net zo goed dat we tegenwoordig naast huisvrouwen ook huismannen hebben (al zullen de mannen van de genoemde groep deze mannen ook niet accepteren, maar daar gaat het nu even niet over).

Misschien moet ik er wel tegenin gaan, even knipperen met die oogjes en poeslief zeggen ‘Ja maar ik kan best proberen of ik u kan helpen’ maar ik heb geen zin in die eindeloze strijd. Plus dat de kans groot is dat je alsnog de deksel op je neus krijgt. De klant is koning, jij de voetveeg. Tja, de waarheid is hard. Je hebt het maar te accepteren vrees ik. Misschien de volgende keer ook maar op Gevavi-klompen naar het werk, houthakkersbloes aan en mijn haren kort knippen. ‘Masculine in person’. Zou het helpen? Weet je, ik ga er ook gewoon geen energie in stoppen. Ik ga lekker SAD’en. Geen SAS, Schijt Aan Sonja, maar SAD: Schijt Aan Discriminatie. Ik heb schijt aan meneer Gevavi.