Jong overleven

Ik loop op straat met mijn drie kinderen dicht bij mij. 22 jaar oud en na een tijdje voel ik priemende ogen. Het gefluister start zachtjes. Een hand voor de mond om het te dempen, alsof het een schande is. Ik weet dat ik er jonger uitzie dan ik ben. Ik loop door en trek me er niets van aan.

Ik stap een winkel binnen en begin aan mijn boodschappen. Een oudere vrouw stopt voor onze neus en kijkt me glimlachend aan. Ik zeg beleefd goedendag. Ze went zich tot mijn oudste en vraagt: Goh wat leuk! Ben je met je zus op stap? Ik ben te verbijsterd om antwoord te geven. Mijn oudste verschuilt zich achter mijn benen en vraagt: Mama, wie is dat? Weer een verbijsterde blik, dit keer van de vrouw voor mij. Ik weiger haar een antwoord te geven. Ongevraagd komt de opmerking: Wat jammer, het waren zeker ongelukjes. Vind je het niet zonde dat je je school niet kan afmaken? Ik vertel de vrouw dat ik toch echt mijn diploma heb en ik word voor leugenaar uitgemaakt. Ik draai me om en schenk er geen aandacht meer aan.

Als mijn vriend in de avond thuis komt, vertel ik hem het verhaal. Ik ben nog steeds verbijsterd. Hij snapt mijn gevoel, geeft mij een knuffel en zegt dat ik een goede moeder ben. Ik was 19 toen ik mijn oudste kreeg, 2 jaar later volgde zijn broertje en onlangs ben ik voor de derde keer moeder geworden. Bewuste keuzes, gebasseerd op liefde. Gebasseerd op een drang naar nageslacht om mijn normen en waarden mee te geven in de maatschappij voordat ik straks te oud ben en niet meer mee tel. Plots klapt er iets in mijn gezicht; ik besef me ineens dat ik nu als te jong word beschouwd. Te jong om dingen te kunnen hebben meegemaakt, te jong om te functioneren. Te jong om een eigen mening te hebben en die op mijn kinderen over te brengen, laat staan om er zelfstandige individuen van te maken.

Het maakt men niet uit dat je al genoeg levenservaring hebt, want het past niet in het beeld wat ze hebben van een 22-jarige. Het maakt de mensen niet uit dat ik een leuk huis heb en een stabiele relatie en dat wij ook werken aan de toekomst. Het maakt de mensen niet uit dat je een diploma hebt. Het maakt ze evenmin uit dat je als moeder aan het bed van je kind staat die dood en doodziek is. Meer dood dan levend, dat je als moeder beslissingen moet nemen over operaties en medicijnen. Je krijgt de beschuldigende vinger dat je niet weet hoe je met je kind moet omgaan en dat je moet knokken om de verklaring. Uiteindelijk bleek het te gaan om een verkeerde diagnose waar ze naar gehandeld hebben. Meer dan een sorry kan er niet vanaf. Ondertussen sta je als moeder aan de kant, te huilen omdat je niet als vol wordt aangezien, tenzij er iets mis gaat.

Mijn oudste kwam erbovenop. We kregen onze gerechtigheid, maar de vooroordelen blijven. Ik ben geen standaard jonge moeder. Mijn kinderen hebben structuur, gaan naar school, krijgen liefde en aandacht en bespreken alles met ons, omdat ze ons vertrouwen. Moe word ik van die vooroordelen. Maar verhalen die je hoort over vaders die hun gezin uitmoorden, een moeder van in de 30 die haar pasgeboren kindje dood, die worden afgedaan en in de doofpot gestopt. Want men denkt nog steeds dat een mens van in de 30 dat niet doet. Je hoort zelden een verhaal van een tiener die haar kind dat zou aandoen en waarom? Een tiener is fitter, is energieker, heeft de drang om te overleven, dingen te leren en die op haar kinderen over te brengen. Een tiener wordt in de avond niet zo snel moe en is ook overdag alerter naar haar kind toe, kortom heeft minder stress. Een tiener mist alleen soms de dingen die ze deed toen ze nog uitging, maar ziet dan een lachend kindersmoeltje en heeft er geen behoefte meer aan. Pronkt met haar kind tegenover haar vriendinnen, ook al hebben die nog geen kinderen en ziet vaak de positieve kanten erin, ondanks dat het zwaar is. Een ouder persoon denkt het vaak allemaal net iets beter te weten dan de jongere generatie, en is gefrustreerd als iets niet lukt, omdat hun beeld naar de maatschappij toe niet meer te veranderen is, ook al hebben ze ongelijk. Maar uiteindelijk lieve mensen, op het moment als er een kind word geboren, wordt er ook een moeder geboren en dan maakt het niet uit of je nu 19, 29 of 39 bent. Je leert elke dag een beetje meer moeder zijn.