Ik sta er wat verstomd bij. Hoe kan ik dat nou gezegd hebben? Heb ik deze meid, wat iets wegheeft van een jongere Heleen van Royen, voor wat anders aangezien op die zaterdagavond? Heb ik in die hangende jetsers, wat iets van borsten moet voorstellen, toch een voluptueuze boezem gezien? Hadden ze die vorige avond iets in mijn drinken gedaan, of watskeburt? Ik leg de gedachten naast me neer: het is tenslotte zaterdagavond, dus ik pak weer een biertje van het dienblad en ga verder tot de late uurtjes.
Zondagmorgen, half 10: De wekker lijkt loeihard af te gaan en de radio draait een lekker rustig nummer van the Moody Blues. Echter alles wat op dit moment tot me komt bevalt me niet echt. Mijn hoofd voelt aan alsof er iemand de hele nacht op heeft liggen drummen, en bovendien ruikt mijn kamer naar een Marokkaanse shoarmabar waar de smaakpolitie al jaren niet is geweest. Damn, het is weer zo ver. Ik heb een kater en ik heb nu al spijt. Spijt dat ik zoveel gedronken heb vannacht, en dan is ’t dus pas half 10.
Half 11. Ik ben, lichtelijk zwalkend, op weg naar de voetbalkantine, en ik voel me alsmaar beroerder. Het lijkt wel of mijn hersencellen wél nog slapen en ik dwaal maar een beetje richting het sportpark. Daar aangekomen zie ik de teamgenoten wachten op mij. ‘Wat zie jij eruit’, zegt iemand. ‘Hiep hoi’, denk ik, en de dag wordt alsmaar beter. ‘Ja, was wel redelijk laat gister’ antwoord ik. Wat grinnikende gezichten kijken me aan, en er volgen nog wat vragen, maar wanneer we in de auto zitten dwalen er steeds meer vragen door mÃjn hoofd. Vooral de vragen ‘Waarom voetbal ik eigenlijk ook op zondagmorgen?’ en ‘Heb ik wel al mijn spullen ingepakt?’ spoken door mijn hoofd.
Deze zondag, wat natuurlijk eigenlijk een rustdag is (!), neemt nog ergere wendingen aan als ik vervolgens voor de wedstrijd besluit om mijn telefoon aan te zetten. Ik krijg binnen een kwartier vier sms’jes binnen van nummers die mijn telefoon niet herkend. De inhoud ervan varieert van ‘Ey, leef je nog?’ tot aan ‘Ha! (..) Wanneer zie ik jou weer..
Kus’. Nu komt het wel eens óóit voor dat ik een telefoonnummer overhoudt aan een avondje stappen, maar meestal is dat dan ook de bedoeling. Nu dus niet. Tevens zijn er meestal ook wel herinneringen aan de avond. Nu ook niet. Het was een heftig avondje.Die sms-reeks was de druppel: ik geef op deze zondag alle beleidsmakers en Tweede Kamer-leden gelijk die stellen dat de jeugd teveel drinkt (stel je voor dat je op zondagmorgen moest stemmen..). Ik lach geen enkele alcoholist meer uit, want zij voelen zich vaker zo brak én hebben dat iedere dag opnieuw, Ik haat op dit moment echt alle bieren, wijnen en andere alcoholische versnaperingen, Ook ga ik voortaan geld doneren aan de Leverstichting. En om vervolgens al deze gedachtegangen nóg meer inhoud te geven, zeg ik vastberaden tegen mijn vrienden: ‘Ik drink noooooit meer !!’
Ze kijken me even aan, en gaan dan weer verder met praten over de avonturen van de afgelopen nacht, over voetbal en over andere gespreksonderwerpen. Het heeft ook helemaal geen zin, denk ik nog en het bier wordt langzamerhand alweer besteld..
