
Tot ziens Monique......
Soms pakken er wat wolken boven mijn hoofd samen,
dan krijg ik de neiging om de kraag op te zetten,
terug te trekken in mijzelf,
en de wereld langs mij heen te laten gaan.
De gedachte aan de kilte van de aankomende najaarswind,
de kou van de eenzaamheid.
De bladeren die ook aan het einde van hun leven zijn,
doen je verlangen naar warmte en bescherming,
In de tijd dat de herfst volledig aan het uitpakken is.
Soms ontkom je niet aan de herfst,
in welk jaargetij jij je ook bevindt,
komt de winter ook al eens om de hoek kijken,
en ben je koud en eenzaam, leeg en verdrietig.
En dan ineens is er daar die gouden straal,
glijdend uit de hemel en komt op de grond tot stilstand.
Verwarmt je hart en lichaam, raakt je in je binnenste,
laat je weer leven en voelen.
Ik koester die momenten, als ik weer wordt geraakt,
dan stel ik mijn ziel en zaligheid open,
en laat de warmte naar binnen stromen,
die warmte is de liefde die ik voel,
liefde die ik krijg van anderen, of de herinnering aan
een dierbare die ik zeker weer zal zien.
Blijdschap en opluchting, als je wordt geraakt door een zonnestraal,
als je de liefde van naaste mag ontvangen,
en weet dat het vertrouwd is en jij je veilig mag voelen.
Het ontroert en vertedert,
geeft kracht en ruimte,
maar bovenal vreugde, van al die warmte
die ik voel.
Goede reis lieve Monique, mijn Miss Kwebbel
en tot ziens
Liefs Mars