You have to take the good with the bad,
smile with the sad.
Love what you do,
and remember what you once had.
Always forgive... but never forget,
learn from your mistakes... which you might regret.
People change... and some things will go wrong,
but remember: life goes on.!.
Mijn gedachten.
Mijn gedachten laat ik regelmatig de vrije loop.
En in diezelfde gedachten komt naast de toekomst ook het verleden vaak een kijkje nemen.
Gedachten.. ja soms in behoorlijke extremen.
Met daarbij af en toe een sprankje hoop.
Het ene moment is het zo donker als de donkerste nacht,
het andere moment is het echt geluk, wat mij dan weer toelacht.
Ik weet wel.. het verleden is geweest en die is voorgoed voorbij.
Het waren tijden van geluk, en jammer genoeg ook van verdriet voor jullie en mij.
Te lang stilstaan bij het gemis is niet goed zegt men dan.
Maar wat weten anderen daar nou eigenlijk van?
Oké.. er zijn over en weer fouten gemaakt, en ook die gedachten zullen er altijd zijn.
Ik kan en wil daar niet voor weglopen, ook al doen die herinneringen vaak zo’n pijn.
Wetende dat ik degene die ik liefhad.. zo gekwetst heb met mijn woorden soms zo vol venijn.
Alles wat ik met jullie heb meegemaakt zal niemand mij meer af kunnen pakken.
Gebeurtenissen waarvan gelukkig sommige niet meer zijn uit te vlakken.
Wat ik vanuit mijn hart echt wens, en kijkend naar die tijd van “wij”,
is dat jullie toch ook terug kunnen kijken op fijne tijden samen met mij.
De vakanties, samen Kerst vieren, verjaardagen, en samen ook verdriet met elkaar delen
Nee, daar komt niemand aan, dat staat voor mij 100% vast, dat valt bij mij niet te stelen.
De toekomst in mijn gedachten is er dan ook een met ontelbare uitkomsten.
Zie ik het ene moment weer het ware geluk..
het volgende moment wil ik eigenlijk niet meer verder, en is m’n leven helemaal stuk.
De draad weer oppakken, dat is wat ik zal moeten doen.
Daarbij ook leren van mijn gemaakte fouten van toen.
En toch niet alleen van mijn fouten, maar ook zeker van die van een ander.
Want ik weet zeker dat ik niet de enige was die hier en daar een steek heeft laten vallen.
Al wordt dat jammer genoeg vaak wel zo gedacht,
en ook nog eens door mensen waar je het beslist niet van had verwacht.
Vooral doorgaan met eten en ademhalen zei mijn vader altijd.
Zijn wijze woorden herinner ik me nog heel goed van tijd tot tijd.
De beste weg om met problemen om te gaan is er dwars doorheen.
Niet weglopen voor dat wat jij ziet als probleem.
Het verleden is vastgelegd, het heden wordt beleefd, de toekomst is een vraag.
En wat die brengt?
Ik wil het gewoonweg niet weten..
Of toch wel?
Jullie waren mijn licht,
ook al was het soms donker.
Jullie waren mijn stilte,
ook al stormde het.
Jullie waren mijn zonnenschijn,
ook al regende het.
Jullie waren mijn vuur,
ook al was er kou.
Ook al zijn jullie nu verdwenen...
jullie zijn nog steeds mijn schatten,
waar ik van
hou.!.
Over de Kids.
Een gat in mijn hart,
een lege plek.
Een plek bestemd voor jullie.
Die plek wordt jammer genoeg niet gevuld.
Die plek zal mij altijd laten weten,
dat ik wat mis.
Iets mis in mijn leven,
een gat die mij aan jullie zal laten denken.
Een gat die mij vertelt,
dat ik jullie nooit mag en zal vergeten.
Een gat altijd leeg.
Ja, een gat zonder leven.
Herschreven voor de Kids...
Ik zit elke nacht gevangen,
in de draden van een web.
Waar ik stil moet blijven hangen,
tot ik nooit meer heimwee heb.
Maar ik zie nog steeds de vormen,
van jullie.. hier om mij heen.
Ik lig elke nacht geketend aan een ketting van gemis,
en ik mag me niet bewegen,
tot de pijn geslonken is.
In de kamer liggen scherven,
van ons leven op de grond.
En ik proef nog steeds de tranen in mijn mond..!!
Jullie achtervolgen me waar ik ook ga!
Waar ik ook ben,
waar ik ook sta.
Jullie zijn de schaduwen achter mij!
Iedere seconde van de dag,
hoor ik jullie stemmen,
en zie ik jullie lach.
Het laat m'n hart nooit meer vrij!!
Oh, ik zou wel willen vluchten,
maar ontsnappen heeft geen zin.
Want uiteindelijk halen jullie me toch weer in.
Bind m'n handen langs mijn lichaam,
en dan nog hou ik jullie vast.
Doe een blinddoek voor m’n ogen,
en ik vind jullie op de tast.
Maak m'n beide oren doof,
en ik zal horen wat een ieder van jullie zegt.
Ik ben de verliezer,
de verliezer,
Verliezer in een ongelijk gevecht.
Ik hou van jullie…
Kom naar me toe, bel of schrijf me.
En hoor mijn kant van het verhaal ook eens aan.
Want dan pas kun je tegen jezelf zeggen:
mijn conclusie trekken is EERLIJK gegaan...
Het is onmogelijk te discussieren met iemand
die zegt de waarheid niet te zoeken,
maar deze reeds te kennen..
..
