De Moslim Crisis

Verdeel en heers, of zoals de Engelsen altijd keurig weten te zeggen the tactic of ‘divide and rule’, is het spel dat sinds mensenheugnis wordt gespeeld in het licht ontvlambare brandpunt, dat wij kennen als het Midden-Oosten. Het is geen toeval dat de militaire en economische grootmachten van deze wereld actief zijn in die regio, omdat daar ’s werelds grootste olie- en gasvoorraden zijn te vinden. De blijvende honger van energieslurpende landen als de VS maar ook China en India, de nieuwe spelers op het politieke wereldtoneel, proberen de aanvoer van olie- en gasleveranties naar het Westen dan wel Azië veilig te stellen.

Het Midden-Oosten is altijd al de speelbal geweest van egocentrische wereldmachten, die denken dat de wereld alleen om hun X-as draait. Na de val van het Ottomaanse Rijk in 1918 kwamen de landen in het gebied, dat wij vandaag de dag kennen als het Midden-Oosten onder Frans en Brits bestuur terecht. De koloniale mogendheden van toen hebben bewust met een potlood en liniaal kaarsrechte lijnen getrokken om de landsgrenzen te bepalen. Zie bijvoorbeeld naar de landkaart van Irak. Vaak zonder enige logica en vaak met het doel om zoveel mogelijk verdeeldheid en onrust te zaaien langs religieuze en etnische lijnen. En daar zijn ze in geslaagd.

De kiem voor de huidige conflicten in het Midden-Oosten, maar ook toekomstige is dus al veel eerder gelegd dan veel mensen in dit land kunnen bevroeden. De meesten zijn niet bekend met de donkere zijde van Westerse beschavingen of willen maar niet weten, dat het rijke Westen armoede in andere delen van de wereld in leven houdt. Aan de ene kant kunnen de relatief arme ontwikkelingslanden bijvoorbeeld hun landbouwproducten niet kwijt op de Europese markt. Aan de andere kant worden er voor vele miljoenen euro’s aan wapens geleverd aan landen waar mensen creperen van de honger en waar de corrupte rijke elite goede zaken doet met de Amerikaanse regering en per Concorde gaan shoppen in Parijs. Om vervolgens jaren later afgeserveerd te worden als oorlogsmisdadiger en/of dictator.

Noorwegen, het land dat de prijs voor de Vrede in het leven heeft geroepen in de persoon van Alfred Nobel, is een van de grootste wapenexporteurs van Europa. Hetzelfde land waar de vredesakkoorden van Oslo zijn ondertekend tussen Israël en de Palestijnen in 1993. Wat u vandaag de dag ziet aan een nieuwe cyclus van geweld en oorlog in het Midden-Oosten tussen verschillende landen, volkeren en geloofsgemeenschappen, maar ook het sektarische geweld in Irak tussen de Koerden, Soennieten en de Sjiieten, komt rechtstreeks uit de koker van landen als de VS. De VS sturen zelf door fout op fout te stapelen aan op etnische conflicten, maar spreken liever niet over een burgeroorlog in Irak. De VS zijn gebaat bij chaos in Irak.

Het blijft stuivertje wisselen in hart van de olierijke Arabische wereld. De Britse en Franse grootmachten uit het verleden hebben plaatsgemaakt eerst voor de VS en Rusland. Na de Koude Oorlog zijn de VS als enige hegemonische supermacht overgebleven in de wereld met alle gevolgen voor de wereldpolitiek van dien. Israël past het spel op grote schaal toe in de regio en probeert de Palestijnse Hamas en Fatah, tegen elkaar uit te spelen, valt Libanon aan en komt eens in de zoveel tijd naar buiten dat Iran een grote bedreiging vormt voor het bestaan van de joodse staat.

Ik analyseer de feitelijke politieke en militaire machtsverhoudingen van de regionale supermacht Israël ten opzichte van zijn Arabische buurlanden en kom tot de ontdekking, dat de landen die dankzij de inspanningen van de pro-Israël-lobby nu te boek staan als schurkenstaten geen vijanden zijn van het Westen. Het zijn de schaduwvijanden die de VS en Israël denken nodig te hebben om een onacceptabele politieke agenda in de praktijk te kunnen brengen in die regio. Zo smerig wordt dit spelletje gespeeld, omdat de machthebbers in Washington en Jeruzalem denken in absolute termen van macht. Viervoeters in de Nederlandse regering kwispelen een keer met hun staart en volgen trouw de voetsporen van de VS en Israël.

Wij mondige burgers, moeten eens gaan nadenken of de houding van de Nederlandse regering op de langere termijn niet schadelijk is voor de positie, die wij als land willen innemen in de wereld. Als verdediger van de internationale rechtsstaat en boodschapper van vrijheid en democratie.