Hell wat een nacht...
Eerst pilletje geslikt, rond 3-en toen mn pil begon af te zakken een half tripje lsd erachteraan gegooid.
Mijn hele lijf loste op in bubbels. Ik was een kosmische stroom energie, bubbels, beweging. De hele geschiedenis van mijn leven, van het hele universum, balde zich samen in mij, op dat moment, om zich te uiten in mijn lijf. Het heelal explodeerde in mijn borstkast, mijn lijf verdween en was leegte, energie, beweging. Om mijn heen waren mensen waarneembaar, maar vooral hun lot, hun eigen ontstaansgeschiedenis zoals zich dat samenbalde in die persoon, op dat moment, en als impuls interacteerde met het lot van anderen dat zich samenbalde en bewoog door de anderen.
Het heelal begon zich langzamerhand weer samen te vouwen in mij. Mijn lijf kwam langzaam terug. Ik was uit elkaar gevallen, en werd nu door krachten die buiten mij omgingen weer in elkaar gezet. Allerlei energieen en bewegingen die zich uit mijn verleden nog niet hadden uitgebalanceerd waren voelbaar, aanwezig, maar ook alle hoop, alle ontwikkeling, alles waar ik heen zou gaan in de toekomst.
Mijn lijf werd als een soort kernfusieproces helder lichtend. De zon van het heelal, de bron van alle energie, ontvlamde in mijn lijf. Alsof ik als pure energie, ontbrandde en helder licht straalde, zo intens...
Mijn denken raakte vast in loops, bewegingen, fractals. Ik dacht wat ik dacht wat ik dacht wat ik hell ik zit vast ik dacht wat ik...De worsteling van het heelal, dat wordt hergeboren, oerkrachten die op elkaar botsen, in mij, in mijn lijf. Waarom ben ik hier? Wie ben ik? Waarom kan in niet gewoon ZIJN? gewoon me overgeven aan hoe de hele kosmos op mij, door mij, via mij werkt, alle krachten, oerkrachten, vrij door mij heen laten stromen? Ik heb er geen controle over, hoe zou dat mogelijk zijn. Het overweldigd. Nu is het gebeurd, nu kunnen ze me afvoeren, ik ga nooit meer terugkunnen keren naar deze realiteit, wil ik wel terug? Heb ik ooit willen incarneren? Heb ik niet altijd al de aarzeling gehad om hier te zijn, op aarde, in dit lijf, in deze beperkingen? Ik verlang naar de eindeloze zon, het vrij zijn, en verdraag het nauwelijks weer te woren ingeperkt in mijn zijn, hier, nu, in mijn gedachten, mijn lijf.
En toch, die botsing, tussen de eeuwige eindeloze tijdloze realiteit en de beperkingen van het moment waardoorheen ik wil realiseren wie ik ben, dat is wat het universum na miljarden jaren heeft geproduceerd.