Wij hebben een muis op het werk. Hij heeft zich verscholen nabij de koelkast en bevind zich in de kastjes met eten voor het hardwerkende volk. Als we na een dag hard werken naar huis gaan komt hij tevoorschijn en vreet die zich vol aan koekjes, brood en chips. Met diverse secretresses in de buurt word je er dan ook telkens aan herinnerd dat het beestje hier ronddwaalt.
Maar als echte mannen mochten we ons niet laten kennen en gingen de strijd aan met deze minuscule collega. Nadat we een zak half opgevreten zak chips, paprikasmaak, in de kast vinden was het niet moeilijk te raden waar hij zat. De aanwezige dames hebben hem zelfs een naam gegeven: Mozart
Het vervelende is dat zo'n muis dan opeens een individu word, een deel van het kantoor. En op mijn schouders rust de taak om hem te vermoorden. Mijn eerste poging liep uit op niets. Ik kocht op kosten van de zaak maar wat muizenkorrels! Dat zal hem leren! Niet dus. Ik ben er van overtuigd dat Mozart de korrels meenam naar zijn holletje om er de boel mee te versieren, sterker nog, waarom zou hij die gifkorrels opeten als er toch genoeg brood, appels chocolade en chips aanwezig is?
Dus ik weer op pad en kwam dus met een 'klassieke' muizenval zoals je die in tekenfilms ziet. Een houten plankje met een ijzerdraadje dat dichtklapt. Ik heb het uitgeprobeerd en het werkte prima. Mijn vinger doet nog steeds zeer. aan het einde van de werkdag heb ik een stukje kaas (klassieker!) klaargezet en de val op scherp gezet.
De volgende ochtend toch wat gespannen naar mijn werk. En inderdaad, in de val lag Mozart. Zo dood als een pier. Een trots gevoel nam bezit van me en toen de dames aankwamen liet ik hun, als een neaderthaler die zojuist heeft gedood met zijn blote handen, mijn prooi te laten zien. Iets wat ik beter niet had kunnen doen. Ik word nu uitgemaakt voor moordenaar en ik ben bang dat mijn vrouwelijke baas me gaat ontlsaan. Zucht.
Maar als echte mannen mochten we ons niet laten kennen en gingen de strijd aan met deze minuscule collega. Nadat we een zak half opgevreten zak chips, paprikasmaak, in de kast vinden was het niet moeilijk te raden waar hij zat. De aanwezige dames hebben hem zelfs een naam gegeven: Mozart
Het vervelende is dat zo'n muis dan opeens een individu word, een deel van het kantoor. En op mijn schouders rust de taak om hem te vermoorden. Mijn eerste poging liep uit op niets. Ik kocht op kosten van de zaak maar wat muizenkorrels! Dat zal hem leren! Niet dus. Ik ben er van overtuigd dat Mozart de korrels meenam naar zijn holletje om er de boel mee te versieren, sterker nog, waarom zou hij die gifkorrels opeten als er toch genoeg brood, appels chocolade en chips aanwezig is?
Dus ik weer op pad en kwam dus met een 'klassieke' muizenval zoals je die in tekenfilms ziet. Een houten plankje met een ijzerdraadje dat dichtklapt. Ik heb het uitgeprobeerd en het werkte prima. Mijn vinger doet nog steeds zeer. aan het einde van de werkdag heb ik een stukje kaas (klassieker!) klaargezet en de val op scherp gezet.
De volgende ochtend toch wat gespannen naar mijn werk. En inderdaad, in de val lag Mozart. Zo dood als een pier. Een trots gevoel nam bezit van me en toen de dames aankwamen liet ik hun, als een neaderthaler die zojuist heeft gedood met zijn blote handen, mijn prooi te laten zien. Iets wat ik beter niet had kunnen doen. Ik word nu uitgemaakt voor moordenaar en ik ben bang dat mijn vrouwelijke baas me gaat ontlsaan. Zucht.
laatste aanpassing
