Ouder(s) verloren

Ik ben allebei mun ouders verloren en kwam er alleen voor te staan toen ik 18 was...heb er uiteraard nog steeds heel veel moeite mee om dit wereldje aan te kunnen..

Wie heeft dit nog meer meegemaakt en wat zijn jullie ervaringen en of advies waar je zelf heel veel aan hebt gehad???

Ik weet dat dit een klote onderwerp is maar is denk ik wel belangerijk omdat er meer mensen zijn die dit hebben meegemaakt dan menig ander denkt en sommige mensen kunnen er misschien niet over praten misschien helpt dit forum een beetje ????

Ik was 11 toen mijn vader overleed,
en was voor mij, terwijl ik nog niet echt het besef had, dat hij nooit meer terug zou komen, best moeilijk.

Ik was een echt papa's kindje, ik deed alles met hem
het was zeker wennen, want met me moeder had ik totaal geen band
Nu ik ouder ben, heb ik het er inderdaad best moeilijk mee, ik begin eigenlijk nu pas te besseffen dat ik hem nooit meer terug zal zien, en de rest van mijn leven zonder hem door moet.

Terwijl ik dit toch eigenlijk de belangrijkste periode uit mijn leven vind, ik word ouder, en er zijn heel veel veranderingen in je leven, en die kan je niet samen delen, en dat is heel moeilijk ja!

Ik heb alleen het geluk, dat ik een fantastische broer heb, waarmee ik altijd kan lachen, huilen en praten! en dat is wel mijn manier om er doorheen te komen, Heel veel sterkte

Uitspraak van einahpetS op vrijdag 18 mei 2007 om 09:19:

▶

Maar als je je ouders heel plotseling verliest is het waarschijnlijk een heel ander gevoel, dan heb je geen afscheid kunnen nemen, heb je niet eerst een lange tijd moeten lijden... Dan moet je alles in een keer verwerken en ik denk dat dat uiteindelijk zwaarder is...

Mijn vader is dus 16 jaar geleden plotseling overleden en de moeder van een vriend van mij had kanker een ziektebed dus en ik denk dat als je plotseling overlijd makkerlijker is want als je ziek bent leef je er naar toe wanneer je dood gaat en dat is helemaal geen leuke periode oke je kan nog wel alles zeggen wat je wou of dingen doen maar je weet dat het een van de laaste keren is en dat is ook een heel dubbel gevoel.En in mijn geval was het goed zo mijn moeder zat toen op engelse les en ze was die dag weg met haar klas en mijn vader ik en mijn broertje zijn toen wezen eten bij de chinees en dat was heel erg leuk en gezellig en toen we thuis kwamen mochten we nog ff t.v kijken en nog lekker ouwehoeren met mijn vader tegen 11 naar bed en werd ik om 12 uur wakker van mijn moeder ze schreeuwde en huilde heel hard toen was mijn vader dus dood.Klinkt misschien raar maar achteraf ben ik wel blij dat het zo is gegaan ik heb echt een super laaste dag met hem gehad.Ik ben blij dat hij dus niet ziek is geweest.

Ik wens je veel sterkte