Reportje voor jullie!
LSD in de duinen
Setting: Noord-Hollands Duinreservaat en thuis
Tripmaat: S.
Psychedelica: LSD
Dissociative: Ketamine
2 dotjes naar binnen en we gingen de duinen in.
We hadden onze auto vlak bij het duingebied gezet. We gingen nog even de versterker van S. fixen maar voelde de acid al snel opkomen. Ik ben erachter gekomen dat een flinke nak ketamine mij toen nog fijner de trip in bracht, dus zo gezegd zo gedaan. Ditmaal besloten we een pad in te gaan i.p.v. het pad af.
Eenmaal uit een bos gekomen kwamen we op een open vlakte. Dit zag er zo aanlokkend uit dat we toch weer het pad afgingen. Terwijl ik hierin liep zag ik een soort kleurende golven over de duinvallei en voelde de acid steeds sterker opkomen.
We besloten een duin op te klimmen en eenmaal boven aangekomen waren de visuals maximaal. Alle groepen bomen die er tussen, en in, de duinvlaktes te zien waren leken een soort groep vrienden van elkaar. Ze hadden allemaal een eigen persoonlijkheid wat zich uitte in een soort gezicht. Alle bomen hadden een soort vage gezichten die erg komisch en vriendelijk overkwamen. Grote puntneuzen of gekke oren.
Eenmaal dieper de duinen in verdween mijn richtingsgevoel maar dit kan me niet boeien dat vind ik juist het gevoel van ‘een vreemde wereld verkennen’ opwekken.
We liepen tegen een klimduin op en boven aangekomen zagen we een erg groot duingebied. Werkelijk alles bewoog. Niets stond stil! Met mijn mond open heb ik hier zeker een half uur van genoten. Veel sterkere visuals dan mijn laatste duintocht waar ik 1,5 portie paddo’s op had.
Opeens zagen we in een soort mist in de verte een vissersboot. We konden absoluut niet zien waar de zee begon. Het leek net alsof het bootje in de lucht zweefde. De boot werd groot, klein, was opeens super dichtbij, defragmenteerde, zonk en kwam weer boven. Het was geweldig!
We besloten afscheid te nemen van het bootje en daalde weer af, een bos in. We namen een paadje en belandden letterlijk in een sprookjesbos. Het begon heel lichtjes te miezeren wat enorm veel geluiden teweeg bracht en een hele frisse boslucht.
Alles was even mooi en mysterieus in dit bos en we vonden het jammer toen we er weer uitkwamen, maar wat er voor ons lag zag er alweer even vet uit. Het was een van de vele waterbronnen in het Noord-Hollands duinreservaat waar ons kraanwater uit word ontrokken. Het was omringd door een kale vlakte. Opeens zag ik niet zo ver van ons vandaan een soort beest. Het was oranje en leek echt op een of ander niet bestaand vervormend wezen. Even later volgde er meer en ze waren ook opeens weer weg. We konden ze verder ook niet meer vinden maar het zullen vast een soort stieren geweest zijn.
We besloten het fietspad waar we op uitkwamen te nemen. Er kwamen 2 vrouwen voorbij joggen. Ze waren iets aan de dikke kant en zweette behoorlijk. Ik kreeg een fatsig gevoel over me heen en zag heel duidelijk hun billen alle kanten op kletsen. Ik en S. konden het nauwelijk bedwingen te lachen! Verder hetr fietspad op kwamen we wonder boven wonder precies weer bij de auto uit.
Ik stond nog eventjes in mijn eentje naar de duinen te kijken en voelde opeens op een hele mystieke manier een soort vrouwelijke aanwezigheid naast mij staan. Ze had een arm om mijn middel, of zo voelde het. Ik voelde me erg mannelijk en het voelde alsof ik een relatie had met deze entiteit. Dit gevoel ebde weg toen S. mijn kant uit kwam.
We lieten de auto maar even staan en liepen richting mijn huis wat niet zo ver hier vandaan lag.
Thuis aangekomen met onze tripkop vlug mijn kamer in gegaan en Shpongle opgezet.
Ik ging op mijn bed liggen en genoot van de heerlijke muziek en de bewegende kamer. Alles stond schots en scheef en de muren ademende zo nu en dan.
Ik besloot nog wat ketamine te nemen. 2 punten gingen mijn neus in. Dit had ik beter niet kunnen doen….
Na ongeveer 5 minuten kreeg ik het idee alsof iets mij uit mijn lichaam wilde rukken. Het voelde daarnaast ook als een soort druk op mijn keel en ik kreeg enge ideeën alsof iets uit een andere dimensie mijn strot wilde doorsnijden ofzo, heel beangstigend.
Ik kon geen minuut stil zitten of dit gevoel kwam weer op. Het werd steeds heftiger en op het moment dat ik mijn verzet wilde opgeven zag ik schuin voor mij een soort shaolin monnik met enorm veel kroeshaar en voelde nog een paar andere aanwezigheden.
Het voelde alsof ze mij beschermde en ze vochten om te voorkomen dat ‘iets’ anders mijn ‘ik’ wilde pakken. Langzaam ebde het beknellende gevoel rondom mijn nek weg en het gevoel alsof iets mij van achter pakte verdween ook.
We hebben nog wat tv gekeken en heb daarna S. naar zijn auto gebracht.
Weer thuis aangekomen mijn bedje ingedoken en nagedacht over de vreemde situatie aan het einde van mijn trip.
Heb genoten, vooral in de duinen was het fantastisch! Ketamine tijdens mijn trip was alleen behoorlijk bedreigend.