Het is echt een kloteziekte die altijd op een moment komt en bij mij mensen, dat je inderdaad denkt: WAAROM !
Mijn familie is het laatst ook overkomen: na een paar jaar intensieve verzorging van mijn opa en oma zijn deze beiden overleden.
Hoort bij de leeftijd, maar dat dan juist mijn tante en oom, die daar zoveel tijd en energie in hebben gestoken een maand na het overlijden van mijn oma, na elkaar kanker moeten krijgen, eerst mijn oom, daarna mijn tante, is me echt een raadsel.
Die 2 mensen hebben zich allebei zoveel ingezet voor anderen en kregen nu eindelijk tijd voor zichzelf..
Het meest rare er aan, wat aangeeft wat voor kloteziekte het is: mijn oom kreeg het, na een stevige operatie waarbij het aangetaste weefsel was verwijderd en bestraling is hij genezen verklaard.
Dan denk je, we zijn er vanaf, een maand later mijn tante, na een nog ingrijpendere operatie met blijvende gevolgen en bestraling is ook die van kanker genezen verklaard ..
En het frapante is: hun dochter is kankerspecialiste en werkt in het ziekenhuis waar haar ouders beiden gelegen hebben .. en ze mocht haar eigen ouders niet behandelen/opereren.
Gelukkig werd ze wel volledig op de hoogte gehouden en werd ze bij alle besluiten over de behandeling van haar ouders betrokken, maar toch ..
Ze wist precies wat de kansen waren van haar ouders en wat er gebeurde ..
Ik ben zo blij, dat mijn oom en tante nog leven, maar ze zullen de rest van hun leven met de ingrijpende gevolgen van de operaties geconfronteerd worden.
Al zien ze het wel als hun 2e kans, ze weten heel erg goed dat ze geluk hebben gehad!
En om aan te geven hoe oneerlijk en willekeurig de ziekte is: de schoonvader van mijn zus heeft ook niet al te lang geleden de diagnose kanker gekregen en is nu onder bestraling en overige behandeling.
De man is net opa geworden! (en ik dus oom)
Zo had ik nog amper van kanker gehoord en kende ik niemand die het had of heeft gehad en zo 3 mensen in 1 keer ..
Gelukkig staat de wetenschap en de medische wereld niet stil. Ik hoor van mijn nicht dat er bepaalde ontwikkelingen zijn, die je je bijna niet voor kan stellen en nu al zijn er bepaalde aangetaste gebieden die niet meer fataal hoeven te zijn. Maar die strijd zal nog heel lang duren en of het ooit een ziekte wordt die niet meer fataal hoeft te zijn .. geen idee.
Maar het doet je beseffen, dat je je eigen leven maar voor een deel in je eigen handen hebt en je heel erg afhankelijk bent van je "lot".
Het heeft mij doen beseffen, dat de kleine dingen waar ik me soms druk om maak zo totaal niet boeiend zijn ..
Dingen die ik voor lief aannam, zo van: het is toch gewoon dat je dat ooit meemaakt of de gedachte: dat komt over een tijdje wel, zo gewoon zijn dat soort dingen niet.
En dat ons leven sneller over kan zijn dan je soms denkt en dat je eigenlijk het maximale uit elke dag zou moeten halen!
Dat ben je gewoon verschuldigd aan de mensen die die tijd niet krijgen..
