Dissociatieve drugs verstoren de connectie tussen de hersenen en het lichaam.
In de wand van hersencellen zitten een soort tunnels waar een binding tussen twee stoffen plaatsvindt: een glutamate (NDMA) receptor aan de buitenkant, en een zogenaamde PCP receptor aan de binnenkant. Dit bindingsproces (N-P receptie) speelt een belangrijke rol in het waarnemingsvermogen, het gevoel (pijn), emoties, het geheugen, de spraak en het denken. Ketamine bindt aan de PCP receptor en maakt het bovenstaande bindingsproces onmogelijk. Gevolg: externe signalen bereiken de hersenen niet, gevoelens als pijn verdwijnen en de waarneming, het denken etc worden vervormd.
Veel dissociatieven zijn verdovingsmiddelen (voor operaties). Ketamine wordt nog steeds op zowel mens als dier gebruikt, lachgas evenzo, en PCP was ooit ook als verdovingsmiddel ontwikkeld, maar had teveel bijwerkingen (hallucinaties, vandaar de bijnaam Angel Dust), en de werking was te lang. Dissociatieven hebben een belangrijk voordeel tov de zogenaamde kalmerende
verdovingsmiddelen (zoals de veel gebruikte barbiturates) die de hersenen en de rest van het
lichaam verdoven/verslappen. Die kalmeringsmiddelen zorgen ervoor dat het hele lichaam op
een lager pitje gaat werken, zodat je pijn niet voelt, terwijl bij ketamine je lichaam even hard
blijft werken (iets harder zelfs) maar pijn simpelweg geblokkerd wordt.
En waarom je gaat trippen op dissociatieven? Je hersenen ontvangen geen signalen van buiten, maar werken nog steeds op volle toeren (en worden niet op een laag pitje gezet zoals bij kalmerende verdovingsmiddelen). Je hersenen gaan derhalve aan de gang met signalen die al IN de hersenen aanwezig zijn: herinneringen, dromen, fantasien, angsten. (Dit is als je echt in een K-Hole zit, bij lagere dosissen worden je waarnemingen vooral verstoord)
En ketamine tolerantie treed iig wel op na regelmatig gebruik (+- 1x per week) in hoeverre is natuurlijk per persoon verschillend.
Volgens mij is het lichamelijk niet echt slecht voor je.
Met dank aan Mike
