Ik concludeer dat ik Marco de baan gun
en ik ben weer eens aan het dichten geweest
ieder kort moment vernemen wij
de langgerekte klanken
dansen onbewogen op de stilte van muziek
fluisteren onuitgesproken woorden
die een ieder horen kan
zien met gesloten ogen de verwijdering
die jou en mij nader tot elkaar brengt
in een omarming laten wij los
wederzijds komt het schijnbaar van één kant
de paradoxen in de kop die wij zonder strijd
hebben uit te vechten op een afstand
dichtbij ons