
ik concludeer dat ik zonet onderstaand verslag heb geschreven
*
[.spacedaddy.] Nou dat was mij een belevenis afgelopen vrijdag
op de afdeling A1 in het ziekenhuis.
Ik hoefde na het inchecken niet lang te wachten
voordat ik de blauwe badjas en omgekeerde cape
in dito kleur aangereikt kreeg. Bijbehorend een paar
wegwerpsloffen en een mutsje in het wit.
Toffer zou het zijn geweest wanneer deze ook in het kekke
blauwe kleurtje zouden zijn geweest.
Mijn eigen kleding mocht ik in een fel gele koffer
doen, mijn jas werd op de kapstok gehangen met
het verzoek de waardevolle spullen eruit te halen.
Eénmaal omgekleed kreeg ik een spuitje in mijn been
tegen trombose, de vloeistof voelde ik, evenzo als
de naald, prikken in mijn been.
Ook kreeg ik preventief 3 pijnstillers te slikken.
De verpleegster vroeg mij het operatiehemd even
op te lichten en markeerde de bobbel op mijn buik,
veroorzaakt door Hernia epigastrica, met een pijltje.
Toen mocht ik door naar de volgende ronde.
Het was nog een paar minuutjes wachten op de chirurg,
deze zag mij eerst aan voor een vrouw maar zei toen:
'Meneer Emtezet komt u maar, bent u nuchter?'
Waarop ik zei:'ik wel, u ook? aangezien u mij voor een dame aanziet'.
Hij bevestigde dat hij ook nuchter was in een andere hoedanigheid.
Dat was een opluchting want de 'gebruikende chirurgen' zou ik
de kost niet willen geven.
Op naar de operatietafel , badjas uit en opgehangen aan
het daarvoor bedoelde haakje.
Mij even snel voorgesteld aan de 3 mannen die mij
onder handen zouden gaan nemen.
Weet van slechts één nog de naam, de heer De Jong.
Deze vroeg mij naar de te opereren plek en ik vertelde hem
het pijltje op mijn buik te volgen. Hij vond de bobbel en
omcirkelde deze met een BICpen. Kijk en dat is nou humor
merkte ik op. Hij kon niet echt lachen en mompelde iets dat
ze dat zo weer weg zouden poetsen.
Ik kon gaan liggen en mijn linkerarm overleveren aan de
anesthesist, voelde niks van de naald, melde dat ik helemaal
klaar was voor de powerdope.
Ik kreeg nog een kapje over mijn mond onder de woorden:
'dit is gewoon zuurstof hoor' en weg was ik.
Mijn naam werd genoemd ik richtte mij op en zei:
'Hallo en wie ben jij dan?'
Zij stelde zich voor als Eline en vertelde mij dat
ik inmiddels op recovery lag.
Eline maande mij weer te gaan liggen maar dit
voelde voor mij zeer onprettig aan.
Ik vroeg of het medisch onverantwoord zou zijn
wanneer ik zou zitten. Dat was het niet dus
bleef ik zitten met de vermelding dat de patient
zich toch zo prettig mogelijk moest voelen.
Zij vond mij wat onrustig en ik stelde haar gerust
door te vertellen dat ik nou éénmaal een druk en
bewegelijk mannetje ben.
Het was ook net of ik de bewegingsdrang had die ik
ken van een XTC pilletje wanneer deze dreigt uit te werken.
Na 2 spuitjes opiaat brachten ze mij naar de dagverpleging.
Op de dagverpleging voelde ik mij nog het onprettigst.
Inmiddels had de verpleging al wel door dat ze mij maar
moesten laten begaan en dat het manen tot liggen mij
enkel irriteerde. Het verzoek of ik even mocht staan
werd dan ook gauw ingewilligd waarop het bakje koffie
en het beschuitje met kaas al snel volgde.
Volgens mij hebben ze mij maar eerder weg laten gaan
dan aanvankelijk de bedoeling was, wetende dat ik
mij totaal niet op mijn plek voelde.
Nu zit ik dus alweer een paar daagjes thuis en pak mijn rust
neem nog wel pijnstillers want gevoelig is het allemaal nog wel.
Stil liggen is het niet echt voor mij vandaar maar dit verslag geschreven.