opeens heeft een geliefde kanker...moeilijke periode

nouh kreeg woensdag duz te horen dat me ma waarschijnlijk kanker heeft
ze loopt al zo'n lange tijd met klachten en na 2 antibioticakuren en een aantal onderzoeken hier toch maar naar utrecht gestuurd er zit iets in haar hoofd onder haar oog wat er niet hoort te zittuh
ze slikt nu ik weet nie hoeveel pijnstillers elke dag tot maandag dan word ze in utrecht opgenomen en dinsdag een kijkoperatie..waarbij ze stukjes weefsel gaan wegnemen en onderzoeken. ook nog een scan van haar hals erbij en dan krijgen we volgende week donderdag duz te horen of ze er wat aan kunnen doen of dat het niet behandelbaar is Dit word echt mijn meest beangstigende dag van me leven!!
ik ben nog nooit zo bang geweest echt lijkt of ik in een waas leef en ineens word wakker geschud en ik besef dat me moeder wel eens dood kan gaan.. zo ineens
er werd duz gesproken over lymphoon ofiets i.i.d geval sluiten ze niet uit dat t een hodskinsvorm kan zijn
meer mensen die dit mee hebben gemaakt???
Ik kan t echt niet aan om al die topics over kanker door t egaan spitten

Uitspraak van _Q_ op vrijdag 16 januari 2009 om 09:56:

▶

mijn pa is vandaag een precies een jaar geleden gestorven

Sterkte

Is de tijd niet heel erg snel voorbij gegaan?

Bij mij is dat wel zo. Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik op de crematie van mijn moeder zat. Net alsof het een maandje geleden is, terwijl het al bijna 5 maanden geleden is. Echt heel raar..

Uitspraak van Karriejj op vrijdag 16 januari 2009 om 09:48:

▶

Hij is nu gelukkig uit zijn lijden verlost, het is beter zo.

Gecondoleerd!

gecondoleerd meid, de hemel heeft er weer een engel bij!!

Uitspraak van Karriejj op vrijdag 16 januari 2009 om 09:48:

▶

Hij is nu gelukkig uit zijn lijden verlost, het is beter zo. Niet dat dat het er minder moeilijk op maakt

Het maakt het nu ook niet makkelijker, helaas... Het verdriet is nu zo overheersend, en probeer dat ook maar gewoon toe te laten.. wees een team met je mama en zus en je papa in je hart!!

Sterkte Sandra

Uitspraak van Karriejj op vrijdag 16 januari 2009 om 09:48:

▶

Mijn vader heeft na 2 dagen aan de pomp gelegen te hebben dinsdagavond overleden Het is heel mooi en vredig gegaan hij is gewoon opgehouden met ademhalen eigenlijk. Ik was erbij samen met mijn moeder en zus. Hij is nu gelukkig uit zijn lijden verlost, het is beter zo. Niet dat dat het er minder moeilijk op maakt

Gecondoleerd meid!
& heel veel sterkte..

Uitspraak van _Q_ op vrijdag 16 januari 2009 om 09:56:

▶

mijn pa is vandaag een precies een jaar geleden gestorven

Jij zal ook wel een pittige dag (gehad) hebben..

De tijd lijkt te vliegen! 23 januari is 't overlijden van m'n mama alweer een half jaar geleden

Iedereen bedankt voor de condoleances

Uitspraak van _Q_ op vrijdag 16 januari 2009 om 09:56:

▶

mijn pa is vandaag een precies een jaar geleden gestorven

Uitspraak van verwijderd op vrijdag 16 januari 2009 om 18:31:

▶

23 januari is 't overlijden van m'n mama alweer een half jaar geleden

Jullie ook veel sterkte

Uitspraak van » Miekske « op vrijdag 16 januari 2009 om 12:20:

▶

Is de tijd niet heel erg snel voorbij gegaan?

heftig snel

eerste helft van het jaar wordt je zowiezo een beetje ''geleefd''

maar is gewoon klote

Mijn moeder had ook kanker en was zwanger vn me broertje naar ander half jaar zijn ze er pas agter gekomen dat ze kanker had.. 2 maand na dat me broertje was geboren is dus 7 maand geleden heeft ze nog tot 31-12-2008 geleeft..
ze ging slapen en lag in coma ik zei tgen me tante wanneer gaat ze weg wanneer ik afscheid neem toen zei me tante ze geeft wel een seintje ik zit op de bank doet ze op ten duur der hand om hoog toen gin ik naar memoeder toe zei ik ga maar mama het is goed so
ik let op me broertje en zusje en toen had ze haar laatste adem genomen ze was nog maar 39 jaar
ze is nu gelukkig bij me. stiefvader

Sterkte allemaal.... ik kan gelukkig zeggen dat de mensen die het dichtste bij mij staan geen kanker hebben. Gelukkig......

Ik heb respect voor jullie.

Uitspraak van Karriejj op vrijdag 16 januari 2009 om 09:48:

▶

Mijn vader heeft na 2 dagen aan de pomp gelegen te hebben dinsdagavond overleden Het is heel mooi en vredig gegaan hij is gewoon opgehouden met ademhalen eigenlijk. Ik was erbij samen met mijn moeder en zus. Hij is nu gelukkig uit zijn lijden verlost, het is beter zo. Niet dat dat het er minder moeilijk op maakt

Sterkte..

ook voor de rest trouwens..



Vandaag op het werk gezien hoe een jonge dame haar moeder verloor..tsja..heftige dingen allemaal..

Uitspraak van !¤ Bad Sound Kills Good Music ¤! op zondag 18 januari 2009 om 02:44:

▶

Sterkte..

ook voor de rest trouwens..

6 dagen geleden is mijn moeder op haar verjaardag heen gegegaan
gister hebben we haar begraven

na een ziektebed van ruim een jaar hebben we allemaal individueel uitgebreid afscheid van haar kunnen nemen, we hebben haar alles nog een keer kunnen zeggen, uitgebreid met d'r kunnen knuffelen, samen kunnen huilen (alhoewel zij eigenlijk alleen maar ons troostten als andersom)
het verzacht het verdriet enorm als je dierbare niet plots uit je leven wordt gerukt

mijn moeder had er vrede mee en zo ook wij
het verdriet is enorm, maar het is dragelijk
de laatste weken van haar leven was het zo duidelijk dat haar lieve lijffie kompleet op was, het zou egoistisch zijn haar nog langer hier te willen houden

lieve ma, voor altijd in ons hart

ik wil iedereen hier heel veel liefde en steun wensen

Uitspraak van verwijderd op woensdag 21 januari 2009 om 10:55:

▶

na een ziektebed van ruim een jaar hebben we allemaal individueel uitgebreid afscheid van haar kunnen nemen, we hebben haar alles nog een keer kunnen zeggen, uitgebreid met d'r kunnen knuffelen, samen kunnen huilen (alhoewel zij eigenlijk alleen maar ons troostten als andersom)
het verzacht het verdriet enorm als je dierbare niet plots uit je leven wordt gerukt

mijn moeder had er vrede mee en zo ook wij
het verdriet is enorm, maar het is dragelijk
de laatste weken van haar leven was het zo duidelijk dat haar lieve lijffie kompleet op was, het zou egoistisch zijn haar nog langer hier te willen houden

Als ik dit lees, springen de tranen me weer in de ogen. Zó herkenbaar.
Veel sterkte de komende tijd

Uitspraak van » Miekske « op woensdag 21 januari 2009 om 11:49:

▶

Als ik dit lees, springen de tranen me weer in de ogen. Zó herkenbaar.

verdriet zal nooit helemaal weg gaan denk ik...

Uitspraak van » Miekske « op woensdag 21 januari 2009 om 11:49:

▶

Veel sterkte de komende tijd(f)

dank je

Uitspraak van » Miekske « op vrijdag 16 januari 2009 om 12:20:

▶

Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik op de crematie van mijn moeder zat. Net alsof het een maandje geleden is, terwijl het al bijna 5 maanden geleden is. Echt heel raar..

dat heb ik precies hetzelfde, vandaag precies is het alweer 5 maanden geleden.
Het is best een rommeltje op m'n werk en weet ook voor 95% dat ik morgen te horen krijg dat m'n contract niet verlengd gaat worden.
Ik reed net in m'n auto en het bevloog me toch ineens allemaal en ik begin te brullen, kom ik op m'n werk zie ik m'n baas staan bij m'n bureau dus ben snel doorgelopen naar een andere ruimte, mezelf bij elkaar gepakt: kom op barbara eff weer normaal doen en ik hoorde m'n baas weggelopen en ben snel terug gegaan maar ik voel me zo shaky zou het liefst even keihard willen gillen: papa kom verdomme terug, hoe durf je dit te flikken! ik mis je zo erg dit kan niet kom maar terug desnoods voor een jaar en ga dan maar weer maar dat helpt niet want het blijft altijd pijn doen of je nou 23 ben of 53 je ouders verliezen of 1 blijft altijd te zwaar.
Weet nou echt eff niet wat ik met mezelf aan moet kan m'n vriend wel bellen maar die word er ook niet blij van.

Baal ook zo erg dat ik niet presteer zoals ik altijd van mezelf gewend ben en dat ik er zo'n potje van heb gemaakt in m'n leven, aan de ene kant neem ik het mezelf heel kwalijk en aan de andere kant denk ik fuck it all!

Zooo heel verhaal maar moest het even van m'n hart...

Uitspraak van *BEE* op woensdag 21 januari 2009 om 13:31:

▶

Weet nou echt eff niet wat ik met mezelf aan moet kan m'n vriend wel bellen maar die word er ook niet blij van.

gewoon doen, daar heb je een partner voor!!!!
mijn vent zou boos zijn als ik hem niet bel als ik in alle staten ben

Uitspraak van *BEE* op woensdag 21 januari 2009 om 13:31:

▶

Baal ook zo erg dat ik niet presteer zoals ik altijd van mezelf gewend ben en dat ik er zo'n potje van heb gemaakt in m'n leven, aan de ene kant neem ik het mezelf heel kwalijk en aan de andere kant denk ik fuck it all!

Zooo heel verhaal maar moest het even van m'n hart...

hou je taai wijffie

sterkte met alles

Uitspraak van verwijderd op woensdag 21 januari 2009 om 14:29:

▶

gewoon doen, daar heb je een partner voor!!!!

ja maar hij heeft al 2 jaar met mij achter de rug, die hele periode, hij weet soms denk ook niet meer wat ie er mee aan moet. Heb hem dus ook niet gebelt maar ben gelukkig wel weer wat rustiger. Denk dat ik het maar moet accepteren dat alles zo gelopen is. Een nieuwe baan betekent ook een nieuwe start. Op de plek waar ik nu zit heb ik maanden gewacht op dat ene telefoontje.. En te vaak herinner ik het me hoe in tranen in de auto stapte en me afvroeg hoe hij er bij zou liggen

Uitspraak van verwijderd op woensdag 21 januari 2009 om 14:29:

▶

hou je taai wijffie

dank je wel, jij ook. Ik lees net pas dat het nog kort is voor je.. Ik had de eerste dagen niet eens het besef dat ik het meemaakte, dat kwam pas 2 maanden later

Het is zo oneerlijk.. kan me d'r zo boos over maken.. Stom dat dit gevoel pas na 5 maanden komt

Mijn vader is net overleden.. na anderhalf jaar knokken tegen alvleesklierkanker heeft zijn lichaam het opgegeven.
Hij is 49 jaar geworden.
Ik was mijn telefoon vergeten mee te nemen en na een avondje blowen en gokken in het casino kwam ik thuis terwijl heel mn famillie in de kamer stond, toen wist ik al genoeg.
Ik wou dat ik nuchter was, half vaag zo'n zwaar gesprek is echt kut
Ik wist dat het niet lang meer ging duren maar zo snel had ik het niet verwacht.
De tranen rollen over mijn wangen, maar tegelijk ben ik opgelucht.
Mijn vader kon niet meer liggen vanwege enorme pijn in de rug waar zelfs morfine en een pijnbehandeling geen baat bij hadden.
Hij zat maandenlang voorover gebogen te steunen op een tafeltje om zo rust te vinden.
Lopen ging ook niet meer zonder ondersteuning.
Toen we afgelopen weekend in het ziekenhuis waren heb ik hem nog verteld dat ik nooit een betere vader had kunnen hebben en zoveel respect voor hem had dat hij door bleef knokken om zo lang mogelijk bij ons te kunnen blijven.
Hij is ontzettend trots op mij, en daar ben ik echt blij om, behalve zijn ziekte had hij niks meer om zich druk over te maken, hij zag dat het met ons allemaal goed ging ondanks het verdriet en dat we het wel gingen redden met z'n allen.
Hij heeft nu eindelijk de rust die hij zo hard verdiende.

Rust zacht lieve papa, uit ons leven, maar nooit uit ons hart!

Wat een heftige verhalen hier allemaal zeg!!

Ik wil jullie allemaal heel veel sterkte wensen voor nu & de komende tijd.

Mijn oma heeft het, in 1992 is er borstkanker geconstanteerd, daardoor heeft ze een borst moeten laten afzetten.
Daarna ging het een tijd hartstikke goed,
totdat ze last kreeg van d'r buik,
elke keer naar de dokter en die zei dat ze een buikgriepje had, niets om over druk te maken
Een half jaar later en vele dokterbezoeken verder,
hebben ze toch een scan gemaakt.
Wat bleek dat de kanker overal uitgezaaid was,
lever, nieren, e.d.
Ze heeft al veel te voorduren gehad,
chemo kuren, operatie's (1 nier verwijderd, de andere is een soort buisje in geplaatst), pillen kuur, enz enz...
Vorig jaar leek het allemaal een beetje kleiner te worden, de tumoren.
Maar nu ligt ze sinds begin dit jaar weer in het ziekenhuis, ze moest voor een onderzoek,
maar moest gelijk blijven ze bleek koorts te hebben,
en een nieuw knobbeltje in d'r nek wat nu onderzocht word.
Ik moet wel zeggen dat elke keer als ik er kom, en de verhalen hoor, het me steeds minder raakt om het maar zo te zeggen , het lijkt zo normaal geworden, elke keer als je de verhalen hoort.Netalsof je gewoon een normaal gesprek hebt tijdens het eten. Maar de echte grote klap zal bij mij pas komen denk ik, als ze er niet meer is. En begrijp me niet verkeerd hoor!! Want ik vind het echt verschrikkelijk wat ze meemaakt!!!

Ze heeft verschrikkelijk veel te verduren gehad en ik had het in haar geval waarschijnlijk allang opgegeven.
Maar mijn oma niet, ze is een hele sterke vrouw, met een sterke wil, en opgeven gaat er bij haar niet in en daar heb ik heel erg veel respect voor!!

Een vriendin van me is overleden aan leukemie, ze zei altijd Positive thinking is the key!! & daar heeft ze helemaal gelijk in, die instelling heb ik nu over genomen.
En ik heb er vrede mee dat ze (vriendin) is gegaan,
ze heeft nu geen pijn meer, en waarschijnlijk zit ze nu ergens op een land vol met dieren, want daar hield ze van!
Die gedachte maakt me rustig en door haar zin Positive Thinking is the key kan ik het nu beter accepteren als iemand het opgeeft tegen die verschrikkelijke ziekte!

Mocht mijn oma het opgeven, dan weet ik dat ze goed terecht komt, en ze eindelijk geen pijn meer heeft!!

Ik wil de mensen die ook kampen met familieleden, vrienden, e.d. met kanker, heel veel sterkte wensen

Voor de mensen die zijn heen gegaan, Rust in Vrede

Uitspraak van Perfect by Nature op vrijdag 23 januari 2009 om 10:23:

▶

Maar de echte grote klap zal bij mij pas komen denk ik, als ze er niet meer is. En begrijp me niet verkeerd hoor!! Want ik vind het echt verschrikkelijk wat ze meemaakt!!!

Ik kan je bijna garanderen dat als die klap komt hij minder is dan je denkt.
Het zijn de beelden; mensen zien lijden, vermageren, afscheid nemen etc dat het meeste pijn doet.
Hoe verschrikkelijk deze ziekte ook is, er zit ook een voordeel aan: je neemt geleidelijk afscheid van mensen omdat je vaak al weet wat er komen gaat.
Stel je voor dat iemand onder een auto terecht komt en plots overlijdt, je hebt geen afscheid kunnen nemen en dan zal die klap VEEL harder zijn dan met deze ziekte.
Ookal was het verlies van mijn vader zwaar kut en zit het nog vers in mn geheugen, er is ook een stukje opluchting, geen pijn en ik weet dat hij trots op mij is en we uiteindelijk als de tijd komt toch weer bij elkaar zijn

Maar in jouw geval is de hoop nog niet verloren, ik wens je veel sterkte en hoop dat alles nog goed komt!

Uitspraak van verwijderd op woensdag 21 januari 2009 om 10:55:

▶

6 dagen geleden is mijn moeder op haar verjaardag heen gegegaan
gister hebben we haar begraven

Sterkte

Vreselijke ziekte jaaa
& je hoort het alleen maar meer.
Thuis, vrienden, ga zoo maar door!

Fijn dat er zo'n forum is op PF

Ik wens iedereen veel sterkte!

Uitspraak van *BEE* op woensdag 21 januari 2009 om 14:52:

▶

dank je wel, jij ook. Ik lees net pas dat het nog kort is voor je.. Ik had de eerste dagen niet eens het besef dat ik het meemaakte, dat kwam pas 2 maanden later

thnx
moet wel zeggen dat ik een heel moeilijke dag heb gehad vandaag
m'n kinderen zijn een weekend bij hun vader dus ik heb erg weinig afleiding nu
damn, wat is het hard die leegte zeg

Uitspraak van verwijderd op donderdag 22 januari 2009 om 03:47:

▶

Mijn vader is net overleden.. na anderhalf jaar knokken tegen alvleesklierkanker heeft zijn lichaam het opgegeven.

heel veel sterkte
49 jaar, veeeeeeeeeeeeelste jong ook weer

Uitspraak van verwijderd op donderdag 22 januari 2009 om 03:47:

▶

Ik wou dat ik nuchter was, half vaag zo'n zwaar gesprek is echt kut

zoiets is niet te plannen!!! het is een vervelende samenloop van omstandigheden, neem jezelf niks kwalijk!!!

Uitspraak van Perfect by Nature op vrijdag 23 januari 2009 om 10:23:

▶

Mocht mijn oma het opgeven, dan weet ik dat ze goed terecht komt, en ze eindelijk geen pijn meer heeft!!

zeg alles tegen d'r he, voor je het weet is het te laat...

Uitspraak van G.! op zaterdag 24 januari 2009 om 17:18:

▶

Sterkte (F)

dank je

Uitspraak van verwijderd op zaterdag 24 januari 2009 om 17:28:

▶

damn, wat is het hard die leegte zeg

nou idd ik heb gisteren weer de hele avond lopen janken dat ik dacht verdomme ik ga kapot van binnen.
Ik weet gelukkig niet hoe het voelt om cold turkey van heroine af te kicken maar dat gevoel wat ik gisteren van binnen had zo ellendig zo rot ik denk dat het aardig in de buurt kan komen... Om maar even een heel vreemde vergelijking te geven.

En m'n contract word niet verlengd, heb wel 2 maanden vanaf volgende week thuis doorbetaald vrij om te zoeken. En weer gezakt voor m'n herexamen nederlands maar ja zoals iedereen zo fucking mooi (frustrerend) kan zeggen: het leven gaat door! de meest gehekelde zin voor mij van 2009

Lees al vanaf dag 1 mee in dit topic, in het begin ook vaak gereageerd..
Maar wil nogmaals zeggen dat ik respect heb voor jullie.. En wil jullie veel sterkte en moed wensen..

Flap en Bee

Ook voor de rest die een nodig heeft

Uitspraak van *BEE* op maandag 26 januari 2009 om 11:29:

▶

nou idd ik heb gisteren weer de hele avond lopen janken dat ik dacht verdomme ik ga kapot van binnen.

Begrijpelijk ook wel!
& dan gaat vaak van alles gelijk mis jaaa.. Maar de moed niet opgeven!
Tis echt een onzettende k*tperiode!

Sinds vandaag ligt mijn pa voor het eerst in het ziekenhuis voor een opname. Morgen gaat hij onder zeil en worden er biopten uit de blaas en urineleider gehaald. 2 weken geleden heeft hij nog een MRI-scan gehad van zijn nieren. Daar zit ook iets wat niet klopt, alleen weten de dokters niet wat het is. Wat er precies in zijn blaas zit weten ze nog niet, maar ze noemen het een soort "onzichtbare" kanker. Het heeft geen vaste vorm zoals een tumor, maar aan de cellen zien ze dat er iets niet klopt. De dokters weten nog helemaal niet wat ze met de behandeling moeten doen. Dit is echt weer een klap in je gezicht. Eerst hoor je dat het er redelijk positief uitziet, maar na nader onderzoek blijkt het al erger dan ze in eerste instantie dachten. Het is echt een oneerlijke ziekte. Zou verboden moeten worden.
Elke dag moet ik maar weer proberen er het beste van te maken, er niet teveel aan te denken. Gewoon doorgaan en het positieve uit het leven halen. Dit is alleen verdomde moeilijk... Soms zou je het liefst even al je frustratie en verdriet eruit gooien. Niet steeds doen alsof er niks aan de hand is. Iedereen zegt dan wel: "het komt wel goed". Het is zo'n makkelijk zinnetje om te zeggen. Ik weet ook wel dat ik niet bij de pakken moet gaan neer zitten, maar het kost me wel soms de grootste moeite het niet te doen.
Ik kon er tot vandaag wel redelijk goed mee omgaan, maar nu hoor je weer dingen die je eigenlijk niet wilt horen. Weer die onzekerheid, weer wachten op uitslagen van onderzoeken enz. Gelukkig wordt ik op school redelijk opgevangen door de leraren en decaan. Er wordt ook rekening gehouden met mijn resultaten en mijn aanwezigheid. Fijn dat ik de ruimte krijg om mij terug te trekken, maar ik wil gewoon doen wat ik moet doen. Het is allemaal zo ongewikkeld, er komt zoveel op je af, allemaal tegelijk. En net op het moment dat er niks meer bij kan, kan het dus toch... Maar we zullen zien...

Uitspraak van ÐebOrahh* op woensdag 28 januari 2009 om 20:50:

▶

Elke dag moet ik maar weer proberen er het beste van te maken, er niet teveel aan te denken. Gewoon doorgaan en het positieve uit het leven halen. Dit is alleen verdomde moeilijk... Soms zou je het liefst even al je frustratie en verdriet eruit gooien. Niet steeds doen alsof er niks aan de hand is. Iedereen zegt dan wel: "het komt wel goed". Het is zo'n makkelijk zinnetje om te zeggen. Ik weet ook wel dat ik niet bij de pakken moet gaan neer zitten, maar het kost me wel soms de grootste moeite het niet te doen.

Soms is het ook goed om juist je frustratie en verdriet te uiten.
Als je de dingen alleen maar opkropt, ga je je op den duur elendiger voelen.
En waarom doen alsof er niets aan de hand is? Dat is er wel, dus logisch dat je je er kut over voelt en dat je het af en toe niet meer ziet zitten. Juist in het begin is dat erg, omdat je totaal geen zekerheid hebt. Je weet niet wat er gaat gebeuren. En soms krijg je de ene tegenslag als je de ander nog niet verwerkt hebt. Dus alle reden om kwaad en verdrietig te zijn!
En het zinnetje "komt wel goed" dat zeggen mensen die niet weten wat je meemaakt en zelf nog nooit zó dicht bij kanker hebben gestaan.
Ik kon daar in het begin ook niet tegen en werd er soms kwaad om als iemand het tegen mij zei.
Maar uiteindelijk dacht ik maar dat diegene het zei, omdat hij waarschijnlijk niet weet wat hij anders moet zeggen.

ik probeer er niet meer aan te denken...

iedereen sterkte.

Uitspraak van ÐebOrahh* op woensdag 28 januari 2009 om 20:50:

▶

Iedereen zegt dan wel: "het komt wel goed". Het is zo'n makkelijk zinnetje om te zeggen.

Dat is zoiets achterlijks om te zeggen... Het komt namelijk niet goed!! Je vader is ziek en de onzekerheid komt niet goed.. je zal altijd bang blijven dat er weer iets gebeurt en de onzekerheid is killing..... Probeer gewoon boos verdrietig blij te zijn als je je zo voelt... Maar probeer in ieder geval ook met je ouders en vrienden te praten want zoals Miekske al zei opkroppen heeft geen zin... het maakt de angst alleen groter..

SUCCES

Uitspraak van Spangen op donderdag 29 januari 2009 om 14:28:

▶

Probeer gewoon boos verdrietig blij te zijn als je je zo voelt... Maar probeer in ieder geval ook met je ouders en vrienden te praten want zoals Miekske al zei opkroppen heeft geen zin... het maakt de angst alleen groter..

Klopt, ik weet ook dat het geen zin heeft om het op te kroppen... Praten doe ik wel maar het meerendeel van mijn vrienden valt toch stil met de woorden: "sorry, maar ik weet echt niet wat ik nog kan zeggen". Terwijl het helemaal niet uitmaakt wat ze zeggen... Luisteren is genoeg De steun...

Uitspraak van Spangen op donderdag 29 januari 2009 om 14:28:

▶

SUCCES

dankjewel

Het maakt ook niet uit wat mensen zeggen, maar mensen zijn snel bang om het verkeerde te zeggen......

Gister werd ik ermee geconfronteerd dat iedereen zijn verdriet op hun eigen manier
verwerkt. Dat was best raar.
Mijn moeder zou gisteren jarig zijn, dus een deel van de familie kwam bij ons
op visite. Ineens gingen ze herinneringen ophalen over mijn moeder.
Maar als dat gebeurt dan loop ik altijd weg. Ik heb geen zin om herinneringen van anderen
aan te horen. iig voorlopig heb ik daar geen behoefte aan, misschien dat ik dat over een tijdje wel fijn vind.
Ik ga gewoon liever alleen op mijn kamer zitten en denk dan aan mijn moeder of gewoon in bed liggen en alleen maar huilen.

Maar zoals gewoonlijk krijg ik dan weer commentaar van mijn familie, omdat hun denken dat ik wegloop voor de realiteit.
Maar hoe kun je nou weglopen voor de realiteit als je geen moeder meer hebt?
Bij alles wat je doet, wordt je ermee geconfronteerd. Of ik nou in een kledingzaak sta, waar een moeder en dochter samen shoppen of een tv-serie kijk, waar de moeder op de kleinkinderen past. Altijd gaat de gedachte door je heen dat dat bij mij nooit zo zal gaan.

Uitspraak van » Miekske « op maandag 2 februari 2009 om 15:26:

▶

Ik heb geen zin om herinneringen van anderen
aan te horen. iig voorlopig heb ik daar geen behoefte aan, misschien dat ik dat over een tijdje wel fijn vind.

Dat herken ik heel erg!

Uitspraak van » Miekske « op maandag 2 februari 2009 om 15:26:

▶

Maar hoe kun je nou weglopen voor de realiteit als je geen moeder meer hebt?
Bij alles wat je doet, wordt je ermee geconfronteerd. Of ik nou in een kledingzaak sta, waar een moeder en dochter samen shoppen of een tv-serie kijk, waar de moeder op de kleinkinderen past. Altijd gaat de gedachte door je heen dat dat bij mij nooit zo zal gaan.

Dat commentaar krijg je waarschijnlijk, omdat zij niet goed weten hoe ze met jou manier van rouwen om moeten gaan. Jij stond heel dicht bij je moeder en wordt er dus bijna dagelijks mee geconfronteerd dat ze er niet meer is. Je familie zal dat misschien een stuk minder hebben, omdat zij toch iets minder dicht bij je moeder stonden.. of althans; op een andere manier. Heel moeilijk die situaties!

Veel sterkte meid!

Uitspraak van ÐebOrahh* op donderdag 29 januari 2009 om 16:52:

▶

maar het meerendeel van mijn vrienden valt toch stil met de woorden: "sorry, maar ik weet echt niet wat ik nog kan zeggen".

die vrienden had ik ook! met de nadruk op HAD, weetje dit jaar was ik 15 januari jarig en dacht ga al die mensen niet uitnodigen ook, m'n echte vrienden die wel wisten wat ze moesten zeggen of gewoon hun mond hielden en mij lieten praten (klinkt best egoistisch nu ik het zo typ) die heb ik uitgenodigd en als ze benieuwd zijn waarom ze dit jaar niet uitgenodigd zijn en vorig jaar nog wel dan moeten ze maar bellen, en niemand van hun heeft nog gebeld weet je gelijk wat je er aan hebt gehad!

En tuurlijk is het moeilijk om wat te zeggen maar om dan maar helemaal niks te laten horen, dat is me zo vies tegen gevallen dat ik dacht nou als ik alleen maar leuk met jullie kan staan op feesten en meer niet dan blijft het daar ook verder bij wat mij betreft. Ga er geen aandacht meer aan besteden...

Uitspraak van » Miekske « op maandag 2 februari 2009 om 15:26:

▶

Maar hoe kun je nou weglopen voor de realiteit als je geen moeder meer hebt?
Bij alles wat je doet, wordt je ermee geconfronteerd. Of ik nou in een kledingzaak sta, waar een moeder en dochter samen shoppen of een tv-serie kijk, waar de moeder op de kleinkinderen past. Altijd gaat de gedachte door je heen dat dat bij mij nooit zo zal gaan

precies! je word constant juist geconfronteerd met die realiteit en weer sta je stil voel je een brok in je keel en scheld je weer van binnen.
Heel herkenbaar.

Het is voor ons alweer 5 maanden geleden maar ik denk elke dag aan m'n vader.
Het valt me zo zwaar ik vraag me soms echt af hoe het beter met me moet gaan... het zal vanzelf goed moeten komen hoop ik dan maar.

zondag bij m'n oom geweest. die is een paar jaar jonger dan m'n vader en heeft dezelfde leverziekte als waar het bij mijn vader mee begon (voordat leverkanker erbij kwam)
En die ziet er uit! verschrikkelijk, toen ik eenmaal bijna bij zijn huis was dacht ik nee ga naar huis ga niet naar een kopie van m'n vader een jaar geleden zitten kijken, zal zo confronterend zijn maar heb het toch maar gedaan.
Nu kreeg ik gisteren te horen via m'n moeder dat ie het geweldig vond dat ik er was en dat we lekker hadden zitten kletsen.
Die man zit de hele dag alleen tot 21:00 uur 's avonds en staat op de lijst van een levertransplantatie en gaat veels te hard achteruit maar z'n waardes zijn nog goed volgens de dokters dan denk je hoe kan het nou dat iemand zo achteruit gaat en z'n waardes nog goed zijn?? kortom, je word dus niet op de lijst opgeschoven.
Ben heeel erg bang dat we in augustus weer een begrafenis hebben.
Kreeg ook heel erg de indruk dat m'n oom er wel vrede mee heeft als het zou gebeuren en dan denk ik ja geef die man eens ongelijk in 1 jaar tijd zijn vader en broer verloren en nu ligt hij zelf doodziek thuis alleen te wachten.. op een lever de niet op tijd gaat komen zo'n harde confrontatie weer met de werkelijkheid en voel me ook de afgelopen dagen weer zo verdrietig. Hij lijkt zo veel op m'n vader hoe hij er vorig jaar uitzag dan denk ik oooh god alsjeblieft zorg ervoor dat ze voor hem op tijd komen maar heb er een heel hard hoofd in.

Uitspraak van » Miekske « op maandag 2 februari 2009 om 15:26:

▶

Ik heb geen zin om herinneringen van anderen
aan te horen. iig voorlopig heb ik daar geen behoefte aan, misschien dat ik dat over een tijdje wel fijn vind.

herken dat ook, maar meestal doe ik het dan toch en voelt het uiteindelijk "goed".

waar ik me ook verschrikkelijk aan erger op het moment is mensen die zeuren om te kleinste dingen.
mn neef die zich druk maakt over een krasje op zn auto, tis maar blik.. er zijn ergere dingen in het leven!

Me moeder is nu 10, jaar dood en je voeld het nog dagelijks!

Uitspraak van verwijderd op maandag 16 februari 2009 om 03:33:

▶

mn neef die zich druk maakt over een krasje op zn auto, tis maar blik.. er zijn ergere dingen in het leven!

Uitspraak van *BEE* op dinsdag 10 februari 2009 om 18:32:

▶

Ben heeel erg bang dat we in augustus weer een begrafenis hebben.
Kreeg ook heel erg de indruk dat m'n oom er wel vrede mee heeft als het zou gebeuren en dan denk ik ja geef die man eens ongelijk in 1 jaar tijd zijn vader en broer verloren en nu ligt hij zelf doodziek thuis alleen te wachten.. op een lever de niet op tijd gaat komen zo'n harde confrontatie weer met de werkelijkheid en voel me ook de afgelopen dagen weer zo verdrietig. Hij lijkt zo veel op m'n vader hoe hij er vorig jaar uitzag dan denk ik oooh god alsjeblieft zorg ervoor dat ze voor hem op tijd komen maar heb er een heel hard hoofd in.

Pff wat zwaar om zoiets alweer van dichtbij mee te maken.
Je bent het 1 nog het verwerken en dan staat het ander alweer op de stoep
En haalt natuurlijk weer veel herinneringen op van het afgelopen jaar.

Uitspraak van verwijderd op maandag 16 februari 2009 om 03:33:

▶

waar ik me ook verschrikkelijk aan erger op het moment is mensen die zeuren om te kleinste dingen.
mn neef die zich druk maakt over een krasje op z'n auto, tis maar blik.. er zijn ergere dingen in het leven!

Ja dat heb ik de laatste tijd ook.
Soms kan ik het ook niet hebben als iemand over zijn/haar ouders zeurt. (wat eigenlijk ook wel logisch is, want dat deed ik ook vaker) Maar dan denk ik bij mezelf: Wat zeur je nou, ben blij dat je ze nog allebei hebt.

De laatste week heb ik 2 keer dezelfde nachtmerrie over mijn moeder gehad.
Dan droom ik dat ik in de woonkamer zit en dat mijn moeder ineens binnenkomt, maar het enige geluid dat ze maakt is gekreun van de pijn. Dat gekreun lijkt net echt, zoals ze de laatste weken van haar leven vaker kreunde als ze pijn had.
En dan schrik ik wakker.
Echt heel raar dat ik zoiets pas droom, 6 maanden na haar dood

Uitspraak van » Miekske « op maandag 16 februari 2009 om 16:55:

▶

Echt heel raar dat ik zoiets pas droom, 6 maanden na haar dood

Niet raar hoor heel logisch... je bent nu bezig om alles een plekje te geven en je hersenen gaan alles dus op zijn gemakje nog een keer door... dit is dus heel normaal en helaas hebben de meeste mensen dit!!

Uitspraak van ThunderdomeUtreg op maandag 16 februari 2009 om 09:12:

▶

Me moeder is nu 10, jaar dood en je voeld het nog dagelijks!

denk met je mee ouwe!
op zulke leeftijden horen dit soort dingen niet te gebeuren!

Uitspraak van » Miekske « op maandag 16 februari 2009 om 16:55:

▶

Je bent het 1 nog het verwerken en dan staat het ander alweer op de stoep

ja en vooral omdat het allemaal zo herkenbaar is.
Net had ik m'n zus aan de lijn hoor je weer dat m'n oom is gevallen 's nachts in de badkamer toen zat ze te vertellen dat ze vannacht over m'n vader droomde hoe ze hem moest optillen en omhoog moest krijgen en dat het allemaal leek of het net gebeurd was zo vreemd allemaal hoe dat zich nu herhaalt bij m'n oom. Zou hem graag vaker opzoeken omdat ik weet dat ie alleen thuis zit maar ik vind het echt te moeilijk.

Uitspraak van » Miekske « op maandag 16 februari 2009 om 16:55:

▶

weer veel herinneringen op van het afgelopen jaar.

veel te veel

Uitspraak van » Miekske « op maandag 16 februari 2009 om 16:55:

▶

Dan droom ik dat ik in de woonkamer zit en dat mijn moeder ineens binnenkomt, maar het enige geluid dat ze maakt is gekreun van de pijn. Dat gekreun lijkt net echt, zoals ze de laatste weken van haar leven vaker kreunde als ze pijn had

och jeetje wat heftig zeg.. gelukkig heb ik zulke dromen nog niet gehad ik denk dat je huilend wakker word, hoe voelde je erna kon je je rustig houden of raakte je wel in paniek? lijkt me overigens heel logisch als je zulke dingen droomt.

Net wat spangen zegt denk dat je hersenen het allemaal beetje bij beetje gaan verwerken ofzo. Het is ook zoveel wat we steeds gezien hebben en situatie die voor iemand van onze leeftijd helemaal niet horen te gebeuren. En dat zijn dingen daar moeten we denken in leren groeien om het accepteren en te verwerken.. klinkt heel vaag wat ik zeg maar ik denk dat je geest onderbewust die dingen ook verwerkt.

Heb het vandaag ook weer heel zwaar, soms gaat het weer goed en dan kelder je weer keihard naar beneden

Uitspraak van *BEE* op donderdag 26 februari 2009 om 15:45:

▶

Heb het vandaag ook weer heel zwaar, soms gaat het weer goed en dan kelder je weer keihard naar beneden

klopt als een bus..
was vandaag bij een oom van mij en zag allemaal foto's aan de muur hangen, kon met moeite nog mn tranen binnenhouden.
eenmaal alleen thuis gooide ik alles er in 1x uit en nu voel ik me weer prima. maarja, het zijn vooral de dingen die je je er aan herrinneren.
foto's, lokaties, famillie, gedrag dat overeenkomt met de overleden persoon etc.
vooral als je in je leven een hoogtepunt bereikt die de persoon (in dit geval mn vader) erg graag had willen meemaken is het echt HEEL erg moeilijk..

Uitspraak van verwijderd op vrijdag 27 februari 2009 om 14:47:

▶

eenmaal alleen thuis gooide ik alles er in 1x uit en nu voel ik me weer prima. maarja, het zijn vooral de dingen die je je er aan herrinneren.
foto's, lokaties, famillie, gedrag dat overeenkomt met de overleden persoon etc.

ja houd maar op idd!!

Uitspraak van verwijderd op vrijdag 27 februari 2009 om 14:47:

▶

vooral als je in je leven een hoogtepunt bereikt die de persoon (in dit geval mn vader) erg graag had willen meemaken is het echt HEEL erg moeilijk

ja en die zal je blijven houden.. zwangerschap, trouwen later etc etc

Ik ben al een tijd niet meer in dit topic actief geweest, wel veel meegelezen, maar zal nu weer een update doen wat betreft m`n moeder.
er is op 11 april 2008 geconstateerd dat er uitzaaiingen zijn, weliswaar minimaal maar ze zijn er wel.
lever, heupkop, rib.

Moeders is al een aantal maanden gestopt met de behandeling van herceptin, dit middel zorgde ervoor dat haar hartspier minder ging werken.(bijwerking)
over een paar weken volgt er een hartspieronderzoek en als blijkt dat de hartspier qua werking is toegenomen, moet minimaal op 40% staan,
mag ze beginnen met een nieuw (experimenteel) medicijn wat er in ieder geval voor zorgt dat haar hartspier niet meer wordt aangetast.
De chemo die ze tot zich neemt, slaat gelukkig heel goed aan, de miniscule uitzaaiing op haar lever was op de foto zelfs bijna niet meer te zien.

I`ll keep my fingers crossed...

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 24 maart 2009 om 22:30:

▶

I`ll keep my fingers crossed...

Heel veel succes & sterkte!

Gecondoleerd aan iedereen die iemand verloren is..
heel veel succes en sterkte allemaal

Uitspraak van verwijderd op donderdag 26 maart 2009 om 15:36:

▶

Heel veel succes & sterkte!

bedankt

.

sorry, heb een klote avond achter de rug, heb alle foto's van me ma weggedaan
kan er ff niet meer tegen
dan maar kop in het zand, deze emotie trek ik niet