Bedenk dit: je bent alleen op de wereld, natuurlijk heb je mensen om je heen maar in principe ben je in je eentje in je lichaam. (Geboorte, zelfstandigheid, etc..) Je had het echt niet zo slecht...
Dus het idee dat je iemand tegenkom waarmee je je leven kan delen is prachtig, dit is mooi meegenomen.
Op het moment dat je deze fase, met je vriend, normaal gaat vinden, waardeer je het eerste fase niet meer waar je in eerste instantie in zat.
Dus conclusie: uiteindelijk ben je alleen, zul je alleen zijn maar deze mooie deelmomenten die zijn bijzonder. Op het moment dat dit eindigd, betekend niet dat het dan de einde van de wereld is. Want... tenslotte ben je ook begonnen met het leven... in je eentje.
Als je af en toe zo kan denken, hoop ik dat het je pijn verlicht. Bij wel iig wel.
