ongetwijfeld zal deze vraag wel eens gesteld zijn, maar wederom ben ik te lui om het op te zoeken 
ik heb persoonlijk vaak best behoefte aan een vriendin, maar als je eenmaal een relatie hebt dan zit je toch min of meer aan deze persoon "vast".
om eerlijk te zijn ben ik totaal niet monogaam ofzo, tenminste voorlopig nog lang niet, meesten van ons zijn jong, lekker en wild etc bla bla. veel mensen springen van de ene relatie in de volgende zonder erover na te denken, puur omdat ze niet alleen willen zijn of zich anders "onbeschermd" oid voelen. of misschen nog wel het belangrijkste, de confrontatie met hun zelf niet durven aangaan, namelijk als je een lange tijd alleen bent leer je jezelf pas echt kennen en dat doen veel mensen niet; ofwel ze denken dat ze zichzelf kennen...
de vraag is; hoe kijken mensen over het algemeen tegen ja vrije relaties aan. gewoon veel vrienden hebben, op je eigen beentjes kunnen staan, niet je goede gevoel afhankelijk laten zijn van het feit dat je een "partner" hebt. als je zin hebt in sex oid met een vriend of vriendin dan moet dat gewoon kunnen, met wie dan ook waar dan ook.
wie is het hier mee eens? tis niet iets wat ik de rest van me leven zou kunnen volhouden denk ik en er komt altijd wel iemand voor in je leven waarvan je zegt WOW bij jou wil ik altijd zijn, maar laten we wel wezen, dat soort personen kom je meer tegen; is het werkelijk goed om je te binden aan 1 persoon? (met alle slechte en goede consequenties van dien etc)
het gaat trouwens niet alleen om de sex, soms kan je bepaalde gesprekken beter voeren met een ander etc en tja als die er dan ook goed uitziet en het klikt leuk, waarom niet!
probleem is dus alleen, mensen willen alles voor zichzelf claimen... VAN MIJ VAN MIJ VAN MIJ! en dan als je dan "vreemd" gaat, wordt er raar gekeken dat je ook gevoelens voor anderen kan hebben?! (niet dat ik ooit vreemd ben gegaan, tis me zelf overkomen door me ex, maar vond dat niet zo erg, ging meer om het vertrouwen destijds, als ze het van te voren had gezegd had ik gezegd; ENJOY!
)
ik heb persoonlijk vaak best behoefte aan een vriendin, maar als je eenmaal een relatie hebt dan zit je toch min of meer aan deze persoon "vast".
om eerlijk te zijn ben ik totaal niet monogaam ofzo, tenminste voorlopig nog lang niet, meesten van ons zijn jong, lekker en wild etc bla bla. veel mensen springen van de ene relatie in de volgende zonder erover na te denken, puur omdat ze niet alleen willen zijn of zich anders "onbeschermd" oid voelen. of misschen nog wel het belangrijkste, de confrontatie met hun zelf niet durven aangaan, namelijk als je een lange tijd alleen bent leer je jezelf pas echt kennen en dat doen veel mensen niet; ofwel ze denken dat ze zichzelf kennen...
de vraag is; hoe kijken mensen over het algemeen tegen ja vrije relaties aan. gewoon veel vrienden hebben, op je eigen beentjes kunnen staan, niet je goede gevoel afhankelijk laten zijn van het feit dat je een "partner" hebt. als je zin hebt in sex oid met een vriend of vriendin dan moet dat gewoon kunnen, met wie dan ook waar dan ook.
wie is het hier mee eens? tis niet iets wat ik de rest van me leven zou kunnen volhouden denk ik en er komt altijd wel iemand voor in je leven waarvan je zegt WOW bij jou wil ik altijd zijn, maar laten we wel wezen, dat soort personen kom je meer tegen; is het werkelijk goed om je te binden aan 1 persoon? (met alle slechte en goede consequenties van dien etc)
het gaat trouwens niet alleen om de sex, soms kan je bepaalde gesprekken beter voeren met een ander etc en tja als die er dan ook goed uitziet en het klikt leuk, waarom niet!
probleem is dus alleen, mensen willen alles voor zichzelf claimen... VAN MIJ VAN MIJ VAN MIJ! en dan als je dan "vreemd" gaat, wordt er raar gekeken dat je ook gevoelens voor anderen kan hebben?! (niet dat ik ooit vreemd ben gegaan, tis me zelf overkomen door me ex, maar vond dat niet zo erg, ging meer om het vertrouwen destijds, als ze het van te voren had gezegd had ik gezegd; ENJOY!
)laatste aanpassing
