De goden (god en satan) en de annunaki?

Update:
Kanttekening bij onderstaand verhaal is dat dit de situatie in het verleden beschrijft, onze geschiedenis. Onze vroegere buitenaardse meesters, de Anunnaki, keerden zich namelijk bijna een decennium geleden (in 1995) naar het Licht en noemen zich nu Annanuki. Sindsdien proberen zij de door hen aangerichte schade te herstellen door de Illuminatie op aarde te bewegen hun strijd te staken, maar zij hier helaas (nog) geen gehoor aan.


Terwijl de wereld meer en meer in brand staat, zien steeds meer mensen het irrationele en onbegrijpelijke gedrag van de wereldleiders toenemen. Ze worden onredelijker en veeleisender. Wie is de meester, wie is de slaaf?

De geschiedenis herhaalt zich weer. Eens werd de aarde totaal beheerd door een superras, bekend bij de oude volkeren van de aarde als de Annunaki. Ze zijn er nog steeds, alhoewel hun aantallen sterk zijn verminderd door redenen die in dit stuk aan het licht komen. Dit ras streeft naar controle en absolute macht.

Dit is een samenvatting van een verslag van meneer Stanford.

In de afgelopen jaren is er veel geschreven over Planet X, Niburu, Nibiru, Marduk of de twaalfde planeet. De meeste teksten zijn gebaseerd op de werken van Zacharia Sitchin. Sitchin, net als Darwin en Velikovsky, gebruikt zijn eigen theorieën om zijn beweringen te onderschrijven. De vraag is: ‘Is Niburu echt?’. Het antwoord is volmondig: ‘JA!’.

Sommige mensen geloven dat de Annunaki of Niburu binnenkort weer terug zal komen. Deze planeet zou een baan hebben om onze zon met een geschatte periode van 3.600 jaar. Omdat Planet X wel omschreven wordt als een planeet ter grote van Jupiter, zijn veel mensen angstig voor aardbevingen, vloedgolven, voedseltekorten, ziekten, meteoorinslagen vulkanische uitbarstingen, enz. Ze zijn bang dat de passage van deze planeet catastrofale gevolgen met zich mee gaat brengen.

Oudere volkeren, zoals de Mesopotamiërs, omschreven Niburu als de twaalfde planeet in ons zonnestelsel. Ook zagen ze Niburu als ‘de plaats waar de goden verblijven’. Is deze planeet bewoont?

De Niburianen worden ook wel de Annunaki (‘zij die kwamen van de hemel naar de aarde’), Nephilim (‘Zij die naar beneden kwamen van de hemel naar de aarde’), Elohim (meervoud voor ‘God’) of Mardukianen (Babylonische term voor de inwoners van Marduk). In het oude testament worden hemelse bezoekers ook wel ‘Anakim’ genoemd.

Enkele beweringen die in het verslag van Stanford naar buiten komen:

- Niburu was bevolkt door een superras van reptielen en werd bestuurd door een elitaire aristocratie.
- De aard van dit ras kan omschreven worden als: kwaadaardig, bloeddorstig, verraderlijk, jaloers, overheersend, dominerend en woest. Ook zijn het kannibalistische vleeseters. Van de veroverde volkeren eisen ze offers van maagden. Stanford kent ze alle eigenschappen toe van Satan himself.
- Niburu heeft ooit om zijn eigen zon gedraaid, net als de aarde nu. Deze zon heette ‘ZAOS’ en is uitgedoofd.
- Mind control en economische controle zijn concepten waar de Annunaki gebruik van maken.
- Genetische manipulatie wordt gebruikt om controle te handhaven. Zo hebben ze een soort gecreëerd die specifiek is voor het veroveren, spioneren en onderdrukken van veroverde rassen, de zogenaamde ‘Ducaz’.
- Nog een ras dat afstamt van de Annunaki, noemt Stanford de zogenaamde ‘Vulturites’. De Vulturites en de Ducaz zijn sinds lange tijd vijanden van elkaar. Afstammelingen van deze twee gecreëerde rassen zijn nu op Aarde en strijden onder elkaar voor de totale macht. Deze afstammelingen hoeven zich er niet van bewust te zijn dat ze een buitenaardse oorsprong hebben.

http://frontpage.fok.nl/nieuws/39681

I first read this on the 28th August 2002.

In the near future, America, in the name presumably of liberty and the defense of freedom, is fighting a war in support of one side or the other in South America, the modern Vietnam.

It's a very messy conflict with soldiers taking combat drugs to boost their aggression and strength, the normal range of drugs just to relieve the boredom, and psychedelic drugs to wash it all away.

There's Psicorps, a telepathic CIA organisation, and other groups of powerful telepaths that are jointly inducing terror and wreaking havoc.

And in general, there is an increasing level of general insanity, caused partly by war, and partly as the repulsive Dr Izaguirre points out, as a side-effect of the psychic activity that serving to reestablish or reinforce delusional systems in those around.

David Mingolla is an American soldier down in "Free Occupied Guatemala" he and his fellows Gilbey and Baylor are having a hard time of it. It's when they get their R&R break that things really begin to go off the rails. David meets and falls in love with Debora, who's sadly on the other side in this conflict. but they'll continue a relationship of sorts, even when he's assigned to kill her.

The novel continues in the jungles of Guatemala and Panama as Mingolla moves through a series of episode such as:

an encounter with a gang of children living wild, brutal lives in the jungle
a psychedelic meeting with a jungle shaman
various encounters with deranged soldiers waging personal wars to satisfy their own separate fantasies
a computer in a wrecked helicopter deep in the jungle that believes it's God
erstwhile partners lose their minds ending as ruined soulless husks or dead, or both
his personal, horrifying, moral decay
learning that the war is being fought under false pretences (as wars normally are)

Oh and there's a lovely little anecdote about the purity of the determination of the Afghani people and their love of their land.

I loved "Green Eyes", wasn't so keen on "Kalimantan" and was hoping "Life During Wartime" would turn out to be pretty good. But it failed for me. I spent most of the book feeling this rich narrative tapestry building up and expecting that any moment I'd get dragged in and swept away. But it never happened, I never got engrossed and I don't quite understand how it failed. Well, actually I do understand: it's a little boring, and there's too much mixed up in there is largely irrelevant to the plot (about which I should say, I'm still a little unclear).

To tell the truth, if we're talking SF war stories, I preferred Haldeman's "The Forever War".

zie het als een jetpack ofzo, maar dan veel geavanceerder

volgens die kaarten gaan er eerst nog meer ziektes uitbreken en daarna nog een dikke oorlog en dan is daarna is het tijd voor redemption.

eerlijk gezegd draai ik door hierop want ik geloof in god