Terror Hooligan says:
Tjonge Tjonge,
Als ik dit zo hier allemaal lees, kennen de de gozers en meiden niet aan een bepaalde sport hun tanden erin bijten, kijk naar me, ik doe al 12 jaar Kung Fu, 2 maanden in China gezeten bij de Shaolin Kunf Fu Masters, ik had periode om ermee te stoppen, cker in het begin pleurde andere me verrot, kwam gebroken thuis, maar toen ik thuis was en ik wilde ermee stoppen waren daar toch mijn ouders en broers en maten en vriendinnen om me te helpen en me motivatie toe te roepen, nu na 12 jaar zeg ik Geweldig dat zulke personen er nog bestaan.
Waar baseer je deze kansloze stelling op? Ik neem aan dat je met je vakantie naar China die je zelf klaarblijkelijk erg interessant vind wel het onderscheid tussen opbouwende en vernietigdende pijn hebt geleerd.
Pijn, daar is niemand slechter van geworden. Maar als je fysieke conditie verslechterd als gevolg van het doorbreken van je pijngrens en je klachten verergeren, bijvoorbeeld omdat je een aangeboren afwijking hebt zoals ik, en je jezelf alleen maar in de blessures kunt sporten, dan kunnen je vrienden en familie en weet ik veel welke pipoos nog zoveel lullen (chapeau.....), maar dan houdt het op he?
Beetje jammer dat je daar zo aan voorbij gaat.
Opbouwende pijn schijnt voor jou al een enorme uitdaging te zijn, maar ik geloof dat de meeste mensen hier in dit topic het daar niet over hebben.
De meeste mensen nemen dergelijke pijn namelijk voor lief bij het beoefenen van een vecht- of verdedigingssport. Het gaat om de vernietigende pijn die mensen laat stoppen. En geen gebrek aan wilskracht. Want met pijn heb ik geen moeite.
Jij zo te lezen wel, want je schrijft dat je ermee wilde stoppen en dat je omgeving je toch kon motiveren.
Laat ik concreet voor mezelf spreken: als ik met judo was doorgegaan, was ik in een rolstoel terecht gekomen. For life. Maar dan moet ik volgens jou effe lekker doorzetten en met m'n vrienden een lulpraatje houden ofzo? Jaja.....