Er zijn al veel topics geweest over rampzalige ouders.
Misschien dat Bouncing-Boy ze eens moet teruglezen?
Ik ben ook ouder en een ouder en ik kan je oprecht vertellen dat dat een van de zwaarste,ondankbaarste,verdrietigste,moeilijkste,ontroerendste taak is die er bestaat.
Er is geen dag voor mij dat ik geen zorgen heb over een van mijn kinderen.
En dat varieert van toekomst/scholing/baan/relaties/drugs/financien/agressieve buitenwereld en gezondheid.
Daarnaast zitten de kinderen zowel als een ouder ook nog eens vast aan het natuurlijke proces dat losmaken heet en dat verloopt moeizaam,al ben je als ouder nog zo cool.
Ik hou zielsveel van mijn kinderen,maar af en toe en momenteel meer toe dan af,wens ik ze ook op een andere planeet en denk ik heel verdrietig dat als ik alles over zou kunnen doen,ik nooit geen kinderen meer zou willen.
En alleen dat besef doet al gruwelijk veel pijn.
Want het komt voort uit machteloosheid.
Als ouder zet je geen kind op de wereld om het zoveel mogelijk moeilijk te maken en hun leven te verzieken.
(tenminste het overgrote deel niet)
Alleen blijft het ook hier weer een kwestie van geven en nemen/geduld en begrip/liefde en vooral willen!!
