Ik keek je aan, je verdween voor m'n ogen.
Ga nou niet weg, ik kan niet leven tot morgen.
Je stem die me steun gaf.
En me inspireerde, bij alles wat ik verneukt had.
Je huid werd lichter, lichter en witter.
Dat wat ik kon doen dat was zitten en bidden.
Het was midden in de nacht, ik schrok van de traan over m'n wang.
Het gleed naar beneden.
Hoe moest ik leven zonder haar aan m'n zij.
Je stem vol vreugde, dat maakte me blij.
Het was moeilijk om nog aardig te zijn.
Je verandere karakters helemaal die van mij.
Ik ben iemand anders, maar straks dan veranderd dat.
Wat moet ik nou doen als ik terug ben ik lachte wat.
Want mn emoties kan ik alleen buiten sluiten.
Ik zou het niet overleven als ik nu anders was.
Ookal verwerkt in n trackje, maar dan issie langer.