Partyflock
 
Forumonderwerp · 1072939
 
Waarschuw beheerder
Helaas niet lang meer te leven, maar onder de Utregsupporters zal jouw naam nog lang te horen zijn.

http://www.ad.nl/ad/nl/1427/FC-Utrecht/article/detail/428679/2009/09/09/-Ik-ben-klaar-met-het-leven-.dhtml



Respect voor Henny De Tank
UTRECHT/DEN HAAG - Rond het trainingsveld van FC Utrecht gaat het deze dagen alweer voorzichtig over de uitbeurt tegen FC Twente, zaterdag over een week.

Mondjesmaat dat wel, want veel meer dan dat is iedereen nog volop bezig met de gebeurtenissen rond FC Utrecht-Sparta.

Want het eerbetoon aan Henny van Schoonhoven heeft er flink ingehakt. De spandoeken, het repeterende Galgenwaardgezang 'Henny, Henny, Henny'. De aanblik van Van Schoonhoven zelf, die vanuit een skybox neerkeek op zijn fans die hem meer dan een flinke steun in de rug gaven. Zichtbaar verliezer in een ongelijk gevecht.

De wijze waarop Van Schoonhoven een hart onder de riem werd gestoken was hartverwarmend. Mooi, maar confronterend tegelijk.

Omdat iedereen beseft dat 'De Tank', de bijnaam die de onverzettelijke verdediger van weleer verwierf, er eerdaags gewoon niet meer is. Vrijdag werd hij 39 jaar, in de wetenschap dat het zijn laatste verjaardag zou zijn.

FC-trainer Ton du Chatinier verwoordt het innerlijke gevoel van velen.

,,Dat wat er zaterdag gebeurde, dat wat er met Henny aan de hand is.....het laat me niet los. Van tevoren had ik hem nog een sms gestuurd. We wisten allemaal dat het al twee jaar niet goed gaat, maar nu komt pas echt het besef dat hij er binnenkort niet meer is.''

Du Chatinier beleefde zaterdagavond dan ook een vreemde FC Utrecht-Sparta.

Natuurlijk was hij gefocust op de wedstrijd. Maar vooraf en ook meteen na het laatste fluitsignaal was hij in gedachte toch vooral bij Van Schoonhoven.

,,In die sms had ik hem sterkte gewenst. Het is dan vreemd als je een sms terug krijgt van iemand die ernstig ziek is, maar die jou succes met de wedstrijd wenst. En ook nog eens meedenkt met de nieuwe spelers die we in zijn ogen zouden moeten halen.''

,,Als je dan zaterdag het stadion binnenloopt en je ziet zijn kindjes vanaf het speelveld zwaaien naar de skybox waar hun vader zit, dan lopen de rillingen over je rug. Je wordt keihard geconfronteerd met de werkelijkheid. Na afloop ben ik even naar boven gelopen. Ik zal je zeggen dat dat echt met het lood in mijn schoenen gebeurde. Ik ken Henny als een robuuste, stoere vent, maar als je hem dan nu ziet ¿Ik kon het echt niet droog houden. De Tank, die stoere vent - keihard maar met een klein hartje - is ineens broodmager. Terwijl je die box binnenstapt met het beeld in je hoofd van een boom van een kerel. Zoals je hem al die jaren kent.''

,,De wijze waarop Henny zelf met zijn ziekte omgaat, verdient diep respect. Hij zegt dat we ons niet druk moeten maken, dat hij een prachtig leven heeft gehad. Dat is mooi, maar hij is wel pas 39. Dan hoor je volop in het leven te staan.''

Du Chatinier kent Van Schoonhoven vooral van de periode dat hij zijn trainer bij Elinkwijk was. ,,Qua type speler kan ik me wel een beetje met hem vergelijken. Hij had een prima overzicht, wilde altijd winnen, maar liep soms ook wel eens op het veld rond met een waas voor zijn ogen. Heel herkenbaar.''

,,Henny was in die tijd bij Elinkwijk één van de Utrechtse jongens die zorgde voor een echt Utrechts sfeertje. Lachen, dollen. Met jongens als Pascal de Bruijn, André Rietveld en Dennis Lammerts was hij toch een van die gangmakers. Belangrijk voor een groep. Als je die jongens dan zaterdagavond rond Henny ziet staan, terwijl we allemaal weten hoe het er met hem voorstaat, dan voel je je héél klein.''

Voor Chats collega-trainer Raymond Attevelt is dat gevoel na zaterdagavond niet anders. Hij speelde bij ADO Den Haag een seizoen met Van Schoonhoven. ,,Een beer van een gozer, die voor niemand bang was en ook zichzelf nooit ontzag," zegt de huidige trainer van ADO Den Haag, die zaterdagavond was uitgenodigd om het eerbetoon bij te wonen.

Ook Attevelt werd overvallen door koude rillingen toen hij Van Schoonhoven weer zag en diens twee jonge kinderen op het veld. ,,Ik heb begrepen dat Henny zelf genoten heeft van de avond. Hij zat weer aan de witte wijn en dat was maanden geleden."

Atteveld prijst de oproep van Utrechtse supporters om het woord 'kanker' uit de voetbalstadions te krijgen. ,,Dat hoort er ook gewoon niet thuis. Iedere supporter kent wel iemand met die ziekte."

bron: AD
Waarschuw beheerder
rip
 
Waarschuw beheerder
Rust in vrede :)
 
Waarschuw beheerder
Sterkte uit Maastricht, aan alles lees en hoor je dat het een goed mens was.
Waarschuw beheerder
Uitspraak van Knaller :bier: op woensdag 9 september 2009 om 18:42:
terwijl de club van de supporters is


dat snappen ze bij ons bestuur niet helemaal


RIP
Waarschuw beheerder
donateur


:respect:
 
Waarschuw beheerder
RIP dat gun je niemand.
Waarschuw beheerder
In Memoriam Henny van Schoonhoven
,,Dan moet je zorgen dat je hem eerst raakt", coacht Henny van Schoonhoven zijn zoontje Bart. Vanuit de monsterlijk grote passagiersstoel van een zwarte Landrover langs de lijn bij vv Maarssen. De blonde knul, een meter verderop, schijnt het niet te horen.

Is druk met een stuk bebloed vel, dat hem irriteert. Net onder zijn rechterknie zit een fikse schaafwond. In de eerste helft opgelopen, toen ,,eentje van Maarssen hem schopte". Hij scheurt het vel los. Zo. Er gaat een flinke pleister op en pa krijgt een pakkerd. En nog één, maar dan pas na wat lacherige haperingen. Want die kus is voor een foto. Een pose dus. ,,Dat gaat niet op commando hé jongen".




Een klein hart; eerlijk en hard, in de eerste plaats voor zichzelf. Utrechts voetbal in vlees en bloed. Bij de FC en - niet toevallig - bij ADO Den Haag en sc Cambuur. Na die zes profjaren leerde ik Henny kennen. Bij zijn rentree als speler van Elinkwijk, uit tegen titelfavoriet Turkiyemspor. In die tijd waren de Zuilenaren al bij voorbaat kansloos in Amsterdam. Henny kon dat niet verkroppen, en verliet met een rode kaart het veld. ,,Salvi Cabeza waarschuwde me voor je", liet hij me direct weten toen we na de koude douche kennismaakten. ,,Rood. Hoe kan dat nou gebeuren, als iedereen er vooraf al voor vreesde?" Hij keek me doordringend aan. En deed vervolgens gewoon zijn verhaal. De eenvoudige waarheid.

Henny tilt Bart, bijna acht, op schoot. Langzaam, langs een infuusslang. Die kracht schuilt nog in zijn door kanker verteerde lijf. Nog een keer wilde hij zijn zoontje zien voetballen. Daarom werd dit wedstrijdje georganiseerd, vrijdagavond half zeven. Ouders omzomen het veldje, moedigen hun oogappeltjes aan alsof het een gewone wedstrijd is. "Gaat het goed?", vraagt Henny Bart’s teamgenootjes. Tijd voor de tweede helft . "Voetballen jongens!" Minder dan voor rust, maar Maarssen is genadeloos beter dan Bart’s OSM. De 'centrale verdediger' met de bebloede witte pleister onder zijn knie scoort nog bijna, uit een scrimmage na een hoekschop. Want de blauwgelen mogen dan geen uitzicht meer hebben op de overwinning, ze rennen, duwen, trekken, schoppen en glijden voor elke bal.




Bij Elinkwijk bleef Henny spelen zolang de trainer dat vroeg. Altijd dus. Naast Pascal de Bruyn centraal in de verdediging. In de lucht niet te kloppen, maar soms was een tackle te laat. Een hoofdwond deerde hem niet. Integendeel: een witte, doorbloede tulband stond hem als geen ander. Onverzettelijkheid waar Utrechtse aanhang zich zo graag in herkent. Dan kopte hij de boel met nog meer overtuiging naar voren. Zijn positie was onbetwist. Tot weer een kaart, dus schorsing, hemzelf te veel werd. Tranen, in de geborgenheid van de bestuurskamer, maakten duidelijk dat díe pijn niet te verdragen was. Hij stopte ermee. En kijken kwam hij nooit. Op de vrije zondagen lag hij liever te stoeien met zijn kindjes. Zelfs geen Namen en Rugnummers op de radio. ,,Voetbal is niet om te kijken of luisteren."
Nog een keer bezocht Henny met de mannen van Elinkwijk Galgenwaard. En werd massaal bezongen. Niet om het aantal wedstrijden, 26, maar om hoe hij die had gespeeld. Het luie scheldwoord 'kanker' zal nooit meer rondzingen zonder de herinnering aan ‘Henny, Henny, Henny’.
Nog een keertje wilde hij zijn zoontje zien voetballen. Dat werd zonder omhaal georganiseerd: de week na zijn 39e verjaardag. Vrijdag 4 september. In Maarssen, waar na de rust een laatste glimpje zon niet meer opgewassen is tegen donkergrauwe regen.
Opgegeven, na vier misselijk makende wedstrijden erop of eronder. Maar opgeven? Ik schud hem nog één keer de hand. De ruimte tussen zijn trouwring en vinger doet onwezenlijk aan. De brede lach is er nog wel, ik zie zelfs nog een glimpje van dat frisse vuur in zijn ogen. ,,Heel veel sterkte." ,,Bedankt Eldert. We zijn erop voorbereid."
 
Waarschuw beheerder
Jammer, veels te jong overleden. Tijd gaat fucking snel zeg, tis als de dag van gisteren dattie nog in Competitie Manager (98-99) zat.

R.I.V. (f)
 
Waarschuw beheerder
(permanent verbannen)
Henny RIP !
 
Waarschuw beheerder
RIP zo jong pff
Waarschuw beheerder
R.I.P
 
Waarschuw beheerder
Rust zacht!