anne mulder
Forumonderwerp · 1038069
Krentenbaard
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.
Krentenbaard
Impetigo
ICD-10 L01
ICD-9 684
DiseasesDB 6753
MedlinePlus 000860
eMedicine derm/195emerg/283 med/1163 ped/1172
Portaal Geneeskunde
Krentenbaard, ook wel impetigo of kinderzeer genoemd, is een meestal tamelijk onschuldige, maar besmettelijke, infectieziekte die wordt veroorzaakt door bacteriën. In 80% van de gevallen is Staphylococcus aureus de boosdoener, in 10% van de gevallen Streptococcus pyogenes en in nog eens 10% van de gevallen beiden tegelijk. De incubatieperiode is 1 tot 3 dagen.
Inhoud [verbergen]
1 Symptomen
2 Blaarvorming
3 Verspreiding
4 Incidentie
5 Behandeling
6 Bronnen, noten en/of referenties
[bewerken] Symptomen
Krentenbaard is een huiduitslag die vaak in het gezicht of de hals begint, maar overal op het lichaam kan optreden, van het behaarde hoofd tot de voetzolen. Aanvankelijk ontstaan bultjes die snel veranderen in blaasjes, die kapot gaan en waaruit dan vrij veel vocht vloeit dat tot honinggele doorzichtige korstjes stolt.
Soms kunnen er ook blaren met helder vocht optreden (impetigo bullosa). Op plaatsen waar de opperhuid dik is (voetzolen, handpalmen) kunnen dit grote blaren zijn, die zich door druk makkelijk uitbreiden. Doorprikken en het blaardak verwijderen stopt deze blaaruitbreiding en maakt het wondbed toegankelijk voor zalfbehandeling.
[bewerken] Blaarvorming
Sommige stammen S. aureus hebben exfoliatieve toxines 🇪🇹. De types ET-A en ET-B blijken in staat desmogleïne af te breken, wat een onderdeel is van het desmosoom wat de huidcellen van de opperhuid aan elkaar verbindt[1]. Dit veroorzaakt de blaarvorming, die soms bij krentenbaard optreedt (impetigo bullosa). Als de toxines zich verspreiden kan de blaarvorming optreden op plekken waar geen bacteriën of ontsteking is. Dit wordt Staphylococcal scalded skin syndrome genoemd.
[bewerken] Verspreiding
Door krabben en peuteren krijgt men de bacteriën aan de vingers en kan dan gemakkelijk zichzelf op andere plaatsen of andere personen besmetten. Besmetting vindt plaats door direct contact (fysiek). Via rechtstreekse aanraking of via bijvoorbeeld speelgoed raken ook andere kinderen besmet. Dit kan ook via kleding of handdoeken plaatsvinden. Hygiëne is een goede manier om verspreiding te voorkomen, vaak handen wassen wordt aangeraden. Zolang de blaasjes vocht afscheiden, blijft de patiënt besmettelijk.
[bewerken] Incidentie
Krentenbaard kan op iedere leeftijd voorkomen, maar komt duidelijk veel vaker voor bij kinderen, vaak tussen 2 en 12 jaar. Volwassenen hebben er inmiddels een bepaalde weerstand tegen ontwikkeld. Toch ontstaat er geen volledige immuniteit. Een persoon kan de infectie dus meerdere malen tijdens zijn leven doorlopen.
Het aantal uitbraken van krentenbaard is in tien jaar tijd verviervoudigd[2]. De aandoening is bovendien ernstiger geworden en moeilijker te behandelen dan vroeger.
[bewerken] Behandeling
De beste remedie tegen krentenbaard is niet aan de blaasjes krabben, wat door de soms optredende jeuk een probleem kan zijn. Om de jeuk te verminderen kan zinkolie (zinkoxide) op de aangedane plekken helpen, wat als bijkomend voordeel heeft dat de blaasjes sneller indrogen. Krentenbaard geneest met het indrogen doorgaans vanzelf.
Krentenbaard gaat meestal binnen één tot drie weken vanzelf over. De genezing wordt echter sterk bespoedigd door het lokaal aanbrengen van (een crème of zalf met) antibiotica. Meestal zal de huisarts in eerste instantie een crème met b.v. fusidinezuur of tetracycline voorschrijven waarmee het besmettingsgevaar binnen 48 uur is verdwenen. Kinderen met krentenbaard kunnen zodoende 48 uur na behandeling weer naar school, behalve wanneer ze er ziek en hangerig van zijn. De zalf werkt het beste als de blaasjes of wondjes open zijn en de werkzame stof dus bij de bacteriën kan komen. Het is daarom van groot belang de dunne huid op de blaren te verwijderen voor het aanbrengen van de zalf; op plaatsen waar de huid dun is kan dit het gemakkelijkst door er een keer krachtig over te wrijven met een ruw, vochtig washandje. Dit is in het algemeen nauwelijks pijnlijk. Op voetzolen etc. waar de blaarhuid dik is zal er met schaar en pincet gewerkt moeten worden. Als een zalf met fusidinezuur of tetracycline niet voldoende helpt kan een zalf met mupirocine worden voorgeschreven. Soms word ook een zalf op hormonale basis voorgeschreven zoals hydrocortison.
Bij uitgebreide gevallen kan eventueel (ook) een kuur met orale antibiotica zoals flucloxacilline worden gegeven, maar omdat bij een zorgvuldige plaatselijke behandeling met zalf genezing meestal snel optreedt is dit zeker geen eerste keus. Wanneer flucloxacilline geen of onvoldoende resultaat geeft dan kan amoxicilline worden voorgeschreven. Dit antibioticum kan zelfstandig worden voorgeschreven of in combinatie met clavulaanzuur. Het clavulaanzuur versterkt namelijk de werking van amoxicilline.
Het gebruik van desinfecterende middelen zoals chloorhexidine en povidonjood is duidelijk minder effectief dan antibiotica, zoals ook uit onderzoek gebleken is[3].
[bewerken] Bronnen, noten en/of referentiesBronnen, noten en/of referenties:
Algemeen:
(en) Koning S, Verhagen AP, van Suijlekom-Smit LW, et al. (2004) "Interventions for impetigo.". Cochrane Database Syst Rev, (nr.2): pp. CD003261. PMID 15106198
--------------------------------------------------------------------------------
In de tekst:
1. Amagai M et al. Toxin in bullous impetigo and staphylococcal scalded-skin syndrome targets desmoglein 1. Nat Med. 2000 Nov;6(11):1275-7. | In pubmed
2. Wil van den Bosch, hoogleraar huisartsgeneeskunde aan de Radboud Universiteit in Nijmegen in een artikel in het medisch tijdschrift "Huisarts en Wetenschap" van mei 2007
3. Koning S. et al. (2002) Fusidic acid cream in the treatment of impetigo in general practice: double blind randomised placebo controlled trial.BMJ. 2002 Jan 26;324(7331):203-6
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Krentenbaard"
Categorieën: Infectieziekte | HuidaandoeningWeergaven
ArtikeloverlegBewerkenGeschiedenisPersoonlijke instellingen
Beta inschakelen
Niet aangemeldOverlegpagina IP-adresBijdragen IP-adresAanmelden / registrerenZoeken
Navigatie
Hoofdpagina
Vind een artikel
Vandaag
Categorieën
Recente wijzigingen
Nieuwe artikelen
Willekeurige pagina
Informatie
Gebruikersportaal
Snelcursus
Etalage
Hulp en contact
Donaties
Hulpmiddelen
Links naar deze pagina
Verwante wijzigingen
Bestand uploaden
Speciale pagina's
Permanente verwijzing
Deze pagina citeren
Afdrukken/exporteren
Boek maken
Downloaden als PDF
Printervriendelijke versie
in andere talen
esky
Deutsch
English
Español
Suomi
Français
Bahasa Indonesia
Italiano
Norsk (bokmål)
Polski
Português
Sicilianu
Slovenšina
Svenska
Deze pagina is het laatst bewerkt op 12 dec 2009 om 04:12.De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de Gebruiksvoorwaarden voor meer informatie.
Wikipedia® is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een organisatie zonder winstoogmerk.PrivacybeleidOver WikipediaVoorbehoud
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.
Krentenbaard
Impetigo
ICD-10 L01
ICD-9 684
DiseasesDB 6753
MedlinePlus 000860
eMedicine derm/195emerg/283 med/1163 ped/1172
Portaal Geneeskunde
Krentenbaard, ook wel impetigo of kinderzeer genoemd, is een meestal tamelijk onschuldige, maar besmettelijke, infectieziekte die wordt veroorzaakt door bacteriën. In 80% van de gevallen is Staphylococcus aureus de boosdoener, in 10% van de gevallen Streptococcus pyogenes en in nog eens 10% van de gevallen beiden tegelijk. De incubatieperiode is 1 tot 3 dagen.
Inhoud [verbergen]
1 Symptomen
2 Blaarvorming
3 Verspreiding
4 Incidentie
5 Behandeling
6 Bronnen, noten en/of referenties
[bewerken] Symptomen
Krentenbaard is een huiduitslag die vaak in het gezicht of de hals begint, maar overal op het lichaam kan optreden, van het behaarde hoofd tot de voetzolen. Aanvankelijk ontstaan bultjes die snel veranderen in blaasjes, die kapot gaan en waaruit dan vrij veel vocht vloeit dat tot honinggele doorzichtige korstjes stolt.
Soms kunnen er ook blaren met helder vocht optreden (impetigo bullosa). Op plaatsen waar de opperhuid dik is (voetzolen, handpalmen) kunnen dit grote blaren zijn, die zich door druk makkelijk uitbreiden. Doorprikken en het blaardak verwijderen stopt deze blaaruitbreiding en maakt het wondbed toegankelijk voor zalfbehandeling.
[bewerken] Blaarvorming
Sommige stammen S. aureus hebben exfoliatieve toxines 🇪🇹. De types ET-A en ET-B blijken in staat desmogleïne af te breken, wat een onderdeel is van het desmosoom wat de huidcellen van de opperhuid aan elkaar verbindt[1]. Dit veroorzaakt de blaarvorming, die soms bij krentenbaard optreedt (impetigo bullosa). Als de toxines zich verspreiden kan de blaarvorming optreden op plekken waar geen bacteriën of ontsteking is. Dit wordt Staphylococcal scalded skin syndrome genoemd.
[bewerken] Verspreiding
Door krabben en peuteren krijgt men de bacteriën aan de vingers en kan dan gemakkelijk zichzelf op andere plaatsen of andere personen besmetten. Besmetting vindt plaats door direct contact (fysiek). Via rechtstreekse aanraking of via bijvoorbeeld speelgoed raken ook andere kinderen besmet. Dit kan ook via kleding of handdoeken plaatsvinden. Hygiëne is een goede manier om verspreiding te voorkomen, vaak handen wassen wordt aangeraden. Zolang de blaasjes vocht afscheiden, blijft de patiënt besmettelijk.
[bewerken] Incidentie
Krentenbaard kan op iedere leeftijd voorkomen, maar komt duidelijk veel vaker voor bij kinderen, vaak tussen 2 en 12 jaar. Volwassenen hebben er inmiddels een bepaalde weerstand tegen ontwikkeld. Toch ontstaat er geen volledige immuniteit. Een persoon kan de infectie dus meerdere malen tijdens zijn leven doorlopen.
Het aantal uitbraken van krentenbaard is in tien jaar tijd verviervoudigd[2]. De aandoening is bovendien ernstiger geworden en moeilijker te behandelen dan vroeger.
[bewerken] Behandeling
De beste remedie tegen krentenbaard is niet aan de blaasjes krabben, wat door de soms optredende jeuk een probleem kan zijn. Om de jeuk te verminderen kan zinkolie (zinkoxide) op de aangedane plekken helpen, wat als bijkomend voordeel heeft dat de blaasjes sneller indrogen. Krentenbaard geneest met het indrogen doorgaans vanzelf.
Krentenbaard gaat meestal binnen één tot drie weken vanzelf over. De genezing wordt echter sterk bespoedigd door het lokaal aanbrengen van (een crème of zalf met) antibiotica. Meestal zal de huisarts in eerste instantie een crème met b.v. fusidinezuur of tetracycline voorschrijven waarmee het besmettingsgevaar binnen 48 uur is verdwenen. Kinderen met krentenbaard kunnen zodoende 48 uur na behandeling weer naar school, behalve wanneer ze er ziek en hangerig van zijn. De zalf werkt het beste als de blaasjes of wondjes open zijn en de werkzame stof dus bij de bacteriën kan komen. Het is daarom van groot belang de dunne huid op de blaren te verwijderen voor het aanbrengen van de zalf; op plaatsen waar de huid dun is kan dit het gemakkelijkst door er een keer krachtig over te wrijven met een ruw, vochtig washandje. Dit is in het algemeen nauwelijks pijnlijk. Op voetzolen etc. waar de blaarhuid dik is zal er met schaar en pincet gewerkt moeten worden. Als een zalf met fusidinezuur of tetracycline niet voldoende helpt kan een zalf met mupirocine worden voorgeschreven. Soms word ook een zalf op hormonale basis voorgeschreven zoals hydrocortison.
Bij uitgebreide gevallen kan eventueel (ook) een kuur met orale antibiotica zoals flucloxacilline worden gegeven, maar omdat bij een zorgvuldige plaatselijke behandeling met zalf genezing meestal snel optreedt is dit zeker geen eerste keus. Wanneer flucloxacilline geen of onvoldoende resultaat geeft dan kan amoxicilline worden voorgeschreven. Dit antibioticum kan zelfstandig worden voorgeschreven of in combinatie met clavulaanzuur. Het clavulaanzuur versterkt namelijk de werking van amoxicilline.
Het gebruik van desinfecterende middelen zoals chloorhexidine en povidonjood is duidelijk minder effectief dan antibiotica, zoals ook uit onderzoek gebleken is[3].
[bewerken] Bronnen, noten en/of referentiesBronnen, noten en/of referenties:
Algemeen:
(en) Koning S, Verhagen AP, van Suijlekom-Smit LW, et al. (2004) "Interventions for impetigo.". Cochrane Database Syst Rev, (nr.2): pp. CD003261. PMID 15106198
--------------------------------------------------------------------------------
In de tekst:
1. Amagai M et al. Toxin in bullous impetigo and staphylococcal scalded-skin syndrome targets desmoglein 1. Nat Med. 2000 Nov;6(11):1275-7. | In pubmed
2. Wil van den Bosch, hoogleraar huisartsgeneeskunde aan de Radboud Universiteit in Nijmegen in een artikel in het medisch tijdschrift "Huisarts en Wetenschap" van mei 2007
3. Koning S. et al. (2002) Fusidic acid cream in the treatment of impetigo in general practice: double blind randomised placebo controlled trial.BMJ. 2002 Jan 26;324(7331):203-6
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Krentenbaard"
Categorieën: Infectieziekte | HuidaandoeningWeergaven
ArtikeloverlegBewerkenGeschiedenisPersoonlijke instellingen
Beta inschakelen
Niet aangemeldOverlegpagina IP-adresBijdragen IP-adresAanmelden / registrerenZoeken
Navigatie
Hoofdpagina
Vind een artikel
Vandaag
Categorieën
Recente wijzigingen
Nieuwe artikelen
Willekeurige pagina
Informatie
Gebruikersportaal
Snelcursus
Etalage
Hulp en contact
Donaties
Hulpmiddelen
Links naar deze pagina
Verwante wijzigingen
Bestand uploaden
Speciale pagina's
Permanente verwijzing
Deze pagina citeren
Afdrukken/exporteren
Boek maken
Downloaden als PDF
Printervriendelijke versie
in andere talen
esky
Deutsch
English
Español
Suomi
Français
Bahasa Indonesia
Italiano
Norsk (bokmål)
Polski
Português
Sicilianu
Slovenšina
Svenska
Deze pagina is het laatst bewerkt op 12 dec 2009 om 04:12.De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de Gebruiksvoorwaarden voor meer informatie.
Wikipedia® is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een organisatie zonder winstoogmerk.PrivacybeleidOver WikipediaVoorbehoud
Boek Cambuur om foutenfestijn uit handel gehaald
15/04/2010 12:05
Nog voordat het boek over voetbalclub SC Cambuur in de winkel lag, besloot de uitgeverij het uit de handel te halen. Het werk bevatte veel onjuistheden.
Het 180 pagina's dikke boek 'De Slapende Reus Ontwaakt, geschreven door Klaas Jansma en Marianne Velsink, had een spetterend eerbetoon aan de rijke historie van Cambuur moeten worden. Als eerste druk waren drieduizend exemplaren geproduceerd en het boek zou vrijdag voorafgaand aan het thuisduel met Helmond Sport worden gepresenteerd.
Dat gaat niet door, omdat het werk vol staat met schrijffouten, verkeerde eindstanden, kromme zinnen en feitelijke onjuistheden. Zo wordt gerept van de Italiaanse club Padavo, terwijl de club Padova heet. AFC Ajax gaat als FC Ajax door het leven en Feyenoord wordt consequent Feijenoord genoemd.
En daar bleef het niet bij. Voormalig Sparta-doelman Frank Kooiman heet in het boek Dirk Kooij en van Calus Roosenburg, Frank Berghuizen en Renze van der Wal heeft men in Friesland nooit gehoord.
De grootste misser is te lezen op pagina 68, wanneer de degradatie naar de Eerste Divisie in het jaar 1999/00 wordt beschreven. Oeki Hoekema, Johan Tukker en André Roosenburg zouden bij de selectie zitten, maar dat was al ruim een decennium niet meer het geval.
Wanneer de volledig herziene versie van het boek weer in de handel komt, is nog niet bekend. Wel zijn de kosten daarvan aanzienlijk; een nieuwe druk van drieduizend boeken vergt twaalfduizend euro.
15/04/2010 12:05
Nog voordat het boek over voetbalclub SC Cambuur in de winkel lag, besloot de uitgeverij het uit de handel te halen. Het werk bevatte veel onjuistheden.
Het 180 pagina's dikke boek 'De Slapende Reus Ontwaakt, geschreven door Klaas Jansma en Marianne Velsink, had een spetterend eerbetoon aan de rijke historie van Cambuur moeten worden. Als eerste druk waren drieduizend exemplaren geproduceerd en het boek zou vrijdag voorafgaand aan het thuisduel met Helmond Sport worden gepresenteerd.
Dat gaat niet door, omdat het werk vol staat met schrijffouten, verkeerde eindstanden, kromme zinnen en feitelijke onjuistheden. Zo wordt gerept van de Italiaanse club Padavo, terwijl de club Padova heet. AFC Ajax gaat als FC Ajax door het leven en Feyenoord wordt consequent Feijenoord genoemd.
En daar bleef het niet bij. Voormalig Sparta-doelman Frank Kooiman heet in het boek Dirk Kooij en van Calus Roosenburg, Frank Berghuizen en Renze van der Wal heeft men in Friesland nooit gehoord.
De grootste misser is te lezen op pagina 68, wanneer de degradatie naar de Eerste Divisie in het jaar 1999/00 wordt beschreven. Oeki Hoekema, Johan Tukker en André Roosenburg zouden bij de selectie zitten, maar dat was al ruim een decennium niet meer het geval.
Wanneer de volledig herziene versie van het boek weer in de handel komt, is nog niet bekend. Wel zijn de kosten daarvan aanzienlijk; een nieuwe druk van drieduizend boeken vergt twaalfduizend euro.
ja komt me wel ergens vaag bekend voor
kipkerrie
heb last van mijn linker teen
Datum Soort Wedstrijd Uitslag
24-4-2010 competitie Olympia'28 1 - Omlandia 1 1 - 1
24-4-2010 competitie Omlandia 2 - Drenthina 2 1 - 0
24-4-2010 competitie Omlandia 3 - Heracliden De 2 0 - 2
24-4-2010 competitie Omlandia 5 - Knickerbockers The 18 1 - 4
17-4-2010 competitie Drenthina 1 - Omlandia 1 0 - 2
17-4-2010 competitie Omlandia 2 - Meppel FC 2 2 - 1
17-4-2010 competitie Omlandia 3 - GEO 2 2 - 0
17-4-2010 competitie Poolster 3 - Omlandia 4 1 - 6
17-4-2010 competitie Omlandia 5 - Velocitas 1897 4 2 - 0
24-4-2010 competitie Olympia'28 1 - Omlandia 1 1 - 1
24-4-2010 competitie Omlandia 2 - Drenthina 2 1 - 0
24-4-2010 competitie Omlandia 3 - Heracliden De 2 0 - 2
24-4-2010 competitie Omlandia 5 - Knickerbockers The 18 1 - 4
17-4-2010 competitie Drenthina 1 - Omlandia 1 0 - 2
17-4-2010 competitie Omlandia 2 - Meppel FC 2 2 - 1
17-4-2010 competitie Omlandia 3 - GEO 2 2 - 0
17-4-2010 competitie Poolster 3 - Omlandia 4 1 - 6
17-4-2010 competitie Omlandia 5 - Velocitas 1897 4 2 - 0
Doodseskader
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een doodseskader is een bende die gevormd is om een of meerdere personen te doden.
Veel doodseskaders worden door een bepaalde organisatie of regering gevormd. Ze verrichten in feite het "vuile werk" voor deze organisatie. Het motief kan vaak liggen in de behoefte aan de eliminatie van een persoon. In veel gevallen is de organisatie bang voor gezichtsverlies en laat deze het daarom door doodseskaders opknappen. Bovendien kan een doodseskader buiten de wet werken. Ook kan een organisatie een bepaalde groep willen intimideren. De Servische doodseskaders vermoordden in Kosovo Albanezen met het doel de bevolking zo bang te maken dat ze zouden vertrekken (sommige Albanezen doen nu overigens hetzelfde bij Serviërs). In veel landen werden doodseskaders gebruikt om verkiezingen te manipuleren door terreur.
Soms is de aanslag tot de minuut voorbereid, soms wordt in het wildeweg gemoord op een bepaalde (etnische) groep. Doodseskaders zullen echter een open confrontatie met een even sterke of sterkere gewapende macht meestal uit de weg gaan. Soms laat het eskader het bij een waarschuwing: "doe wat ik zeg of anders..."
Tijdens de Nacht van de Lange Messen stelde de SS verscheidene doodseskaders samen, die aanbelden bij hun slachtoffers om ze bij het opendoen dood te schieten. Op 24 mei 1940 trachtte een doodseskader Mexicaanse communisten in opdracht van de NKVD Trotski te vermoorden. De Roemenen in de IJzeren Garde die zich bezighielden met het vermoorden van politici noemden zich zelfs onbeschaamd Ecchipa Mortti (doodscommando's, doodseskaders). Doodseskaders waren berucht in de Joegoslavische Oorlogen, toen de Serviërs en Kroaten dezen inzetten tegen de bevolking van Bosnië en Herzegovina en Kosovo.
In recenter tijden waren er doodseskaders actief in Latijns-Amerika, onder andere in Guatemala, El Salvador en Haïti. Deze doodseskaders waren vaak extreem-rechts geïnspireerd en geliëerd aan het leger. In Guatemala zijn gevallen bekend van doodseskaders die gehele dorpen uitgemoord hebben, omdat die dorpen (vermoedelijk) guerrillastrijders onderdak boden. In landen waar een linkse of burgerregering aan de macht kwamen probeerden zij door terreurcampagnes de bevolking te intimideren. Bekendste slachtoffer van zulke doodseskaders was de Salvadoriaanse aartsbisschop Óscar Romero. In sommige landen, waaronder Brazilië, werden niet alleen politieke tegenstanders uit de weg geruimd, maar ook andere 'ongewenste' personen, zoals straatkinderen. Veel leiders van doodseskaders waren getraind in de Amerikaanse School of the Americas (SOA), die dan ook 'School of the Assassins' als bijnaam kreeg.
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een doodseskader is een bende die gevormd is om een of meerdere personen te doden.
Veel doodseskaders worden door een bepaalde organisatie of regering gevormd. Ze verrichten in feite het "vuile werk" voor deze organisatie. Het motief kan vaak liggen in de behoefte aan de eliminatie van een persoon. In veel gevallen is de organisatie bang voor gezichtsverlies en laat deze het daarom door doodseskaders opknappen. Bovendien kan een doodseskader buiten de wet werken. Ook kan een organisatie een bepaalde groep willen intimideren. De Servische doodseskaders vermoordden in Kosovo Albanezen met het doel de bevolking zo bang te maken dat ze zouden vertrekken (sommige Albanezen doen nu overigens hetzelfde bij Serviërs). In veel landen werden doodseskaders gebruikt om verkiezingen te manipuleren door terreur.
Soms is de aanslag tot de minuut voorbereid, soms wordt in het wildeweg gemoord op een bepaalde (etnische) groep. Doodseskaders zullen echter een open confrontatie met een even sterke of sterkere gewapende macht meestal uit de weg gaan. Soms laat het eskader het bij een waarschuwing: "doe wat ik zeg of anders..."
Tijdens de Nacht van de Lange Messen stelde de SS verscheidene doodseskaders samen, die aanbelden bij hun slachtoffers om ze bij het opendoen dood te schieten. Op 24 mei 1940 trachtte een doodseskader Mexicaanse communisten in opdracht van de NKVD Trotski te vermoorden. De Roemenen in de IJzeren Garde die zich bezighielden met het vermoorden van politici noemden zich zelfs onbeschaamd Ecchipa Mortti (doodscommando's, doodseskaders). Doodseskaders waren berucht in de Joegoslavische Oorlogen, toen de Serviërs en Kroaten dezen inzetten tegen de bevolking van Bosnië en Herzegovina en Kosovo.
In recenter tijden waren er doodseskaders actief in Latijns-Amerika, onder andere in Guatemala, El Salvador en Haïti. Deze doodseskaders waren vaak extreem-rechts geïnspireerd en geliëerd aan het leger. In Guatemala zijn gevallen bekend van doodseskaders die gehele dorpen uitgemoord hebben, omdat die dorpen (vermoedelijk) guerrillastrijders onderdak boden. In landen waar een linkse of burgerregering aan de macht kwamen probeerden zij door terreurcampagnes de bevolking te intimideren. Bekendste slachtoffer van zulke doodseskaders was de Salvadoriaanse aartsbisschop Óscar Romero. In sommige landen, waaronder Brazilië, werden niet alleen politieke tegenstanders uit de weg geruimd, maar ook andere 'ongewenste' personen, zoals straatkinderen. Veel leiders van doodseskaders waren getraind in de Amerikaanse School of the Americas (SOA), die dan ook 'School of the Assassins' als bijnaam kreeg.
Penis van een meerkatIn relatie tot de grootte van het menselijk lichaam is de menselijke penis groot in vergelijking met andere primaten. Uit informele onderzoeken blijkt dat de gemiddelde lengte van de penis bij volwassen mannen ongeveer 14,3 centimeter is in erectie. Deze maat varieert sterk van man tot man. [2]
Een penislengte van 11 t/m 21 cm in erectie wordt als normaal beschouwd. Kleiner dan 10 cm komt maar bij 1 op de 5000 mannen voor volgens vele onderzoeken. Groter dan 22 cm komt slechts bij 1 op de 10.000 mannen voor. Mannen liegen soms over hun penislengte of ronden deze naar boven af.
De lengte en de dikte van de penis in rust variëren ook. Aan de lengte van de penis in rust is visueel niet de lengte van de penis in erectie te zien; een man met een kleine penis in rust kan een bovengemiddelde lengte hebben van de penis in erectie. De omgekeerde situatie komt ook voor.
Wel kan de slappe penis volledig uitgerekt worden bij een man in een liggende houding waardoor iemand (bijvoorbeeld een arts) kan bepalen tot hoever de penis kan uitrekken vanaf de huid boven de penis. Deze lengte is bijna gelijk aan de lengte van de stijve penis. Bij koud weer c.q. lage temperaturen krimpt de penis en balzak, de penis is dan vaak tussen de 2 en 5 cm lang.
De afmetingen van de penis (dan wel het veronderstelde gebrek daaraan) zijn een bron voor allerlei ongewenste reclame waarin penisverlenging wordt aangeprezen. Dit zijn vaak apparaten die de penis niet verlengen, maar alleen de erectie stimuleren zodat deze tijdelijk wat groter lijkt. Deze vorm van reclame speelt in op mogelijke gevoelens van minderwaardigheid die mannen kunnen ervaren als ze menen dat hun penis in vergelijking met andere mannen te klein is. In de psychologie wordt dit penis-minderwaardigheidsgevoel erkend. Men spreekt in dit kader van compensatie of overcompensatie: de man met de (gepercipieerde) te kleine penis gaat op andere terreinen zijn grootheid bewijzen: grote automobielen, huizen, standbeelden, het aanschaffen van imposante wapens etc. Deze fallussymbolen zijn statussymbolen en hebben in dit kader de functie van compensatie van het ervaren gemis.
Bij mannen met een echte kleine penis (minder dan 5-10 cm in erectie) wordt soms een operatie gedaan. Binnen het lichaam bevindt zich ook een deel van de penis (1 tot 3 cm) dat dan naar buiten wordt gebracht. Echt een spectaculair verschil is er niet, maar sommige mannen zijn bij zo'n operatie gebaat, vooral als er problemen zijn op seksueel gebied
Een penislengte van 11 t/m 21 cm in erectie wordt als normaal beschouwd. Kleiner dan 10 cm komt maar bij 1 op de 5000 mannen voor volgens vele onderzoeken. Groter dan 22 cm komt slechts bij 1 op de 10.000 mannen voor. Mannen liegen soms over hun penislengte of ronden deze naar boven af.
De lengte en de dikte van de penis in rust variëren ook. Aan de lengte van de penis in rust is visueel niet de lengte van de penis in erectie te zien; een man met een kleine penis in rust kan een bovengemiddelde lengte hebben van de penis in erectie. De omgekeerde situatie komt ook voor.
Wel kan de slappe penis volledig uitgerekt worden bij een man in een liggende houding waardoor iemand (bijvoorbeeld een arts) kan bepalen tot hoever de penis kan uitrekken vanaf de huid boven de penis. Deze lengte is bijna gelijk aan de lengte van de stijve penis. Bij koud weer c.q. lage temperaturen krimpt de penis en balzak, de penis is dan vaak tussen de 2 en 5 cm lang.
De afmetingen van de penis (dan wel het veronderstelde gebrek daaraan) zijn een bron voor allerlei ongewenste reclame waarin penisverlenging wordt aangeprezen. Dit zijn vaak apparaten die de penis niet verlengen, maar alleen de erectie stimuleren zodat deze tijdelijk wat groter lijkt. Deze vorm van reclame speelt in op mogelijke gevoelens van minderwaardigheid die mannen kunnen ervaren als ze menen dat hun penis in vergelijking met andere mannen te klein is. In de psychologie wordt dit penis-minderwaardigheidsgevoel erkend. Men spreekt in dit kader van compensatie of overcompensatie: de man met de (gepercipieerde) te kleine penis gaat op andere terreinen zijn grootheid bewijzen: grote automobielen, huizen, standbeelden, het aanschaffen van imposante wapens etc. Deze fallussymbolen zijn statussymbolen en hebben in dit kader de functie van compensatie van het ervaren gemis.
Bij mannen met een echte kleine penis (minder dan 5-10 cm in erectie) wordt soms een operatie gedaan. Binnen het lichaam bevindt zich ook een deel van de penis (1 tot 3 cm) dat dan naar buiten wordt gebracht. Echt een spectaculair verschil is er niet, maar sommige mannen zijn bij zo'n operatie gebaat, vooral als er problemen zijn op seksueel gebied
Pleuni Touw
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Pleuni Touw in De glazen stad (1968)Pleuntje (Pleuni) Touw (Bergen op Zoom, 8 november 1938) is een Nederlands actrice.
Pleuni Touw kwam in 1962 van de Arnhemse toneelschool en maakt in het najaar van dat jaar haar debuut in het theater. Ze was in de loop der jaren te zien in tal van films, televisieseries en theaterproductes. Na haar huwelijk (in 1975) met de acteur Hugo Metsers was ze veelvuldig met hem te zien. In 2009 wint ze een gouden kalf voor beste vrouwelijke bijrol in de film Bride Flight.
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Pleuni Touw in De glazen stad (1968)Pleuntje (Pleuni) Touw (Bergen op Zoom, 8 november 1938) is een Nederlands actrice.
Pleuni Touw kwam in 1962 van de Arnhemse toneelschool en maakt in het najaar van dat jaar haar debuut in het theater. Ze was in de loop der jaren te zien in tal van films, televisieseries en theaterproductes. Na haar huwelijk (in 1975) met de acteur Hugo Metsers was ze veelvuldig met hem te zien. In 2009 wint ze een gouden kalf voor beste vrouwelijke bijrol in de film Bride Flight.
Blue movie is een Nederlandse speelfilm uit 1971 van Wim Verstappen en Pim de la Parra. Verstappen tekende ook voor de regie.
Blue movie behoort tot de top vijf van succesvolste in Nederland gemaakte bioscoopfilms. Na enkele maanden kon het makersduo zich miljonair noemen door de opbrengsten, maar het geld ging al snel weer op aan een reeks nieuwe films die geen van alle zo succesvol waren.
Destijds was het de eerste Nederlandse bioscoopfilm waarin seksscènes en een erecte penis te zien waren en inmiddels is het een tijdsdocument geworden. De film verscheen op video en dvd en betekende de doorbraak bij een groot publiek van spelers als Hugo Metsers, Ine Veen en Carry Tefsen.
De film veroorzaakte een enorme rel, want hij werd aanvankelijk door de filmkeuring niet toegestaan voor vertoning. De KRO zond een paar fragmenten uit en kreeg te maken met 450 opzeggingen van leden.
De film werd in zijn geheel op locatie opgenomen in de Amsterdamse Bijlmermeer, waar de eerste flats net klaar waren. De flat waarin de woning van hoofdkarakter Michael zich bevond bestaat nog steeds en werd in de jaren negentig gerenoveerd.
[bewerken]Plot
Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details van de plot en/of de afloop van het verhaal.
Het verhaal van Blue movie gaat over Michael (Metsers) die een paar jaar in de gevangenis heeft gezeten wegens ontucht met een minderjarig meisje. Wanneer hij vrijkomt, wordt hij begeleid door een reclasserings-ambtenaar en in een flat in de Bijlmer geplaatst. Het lenen van een kopje suiker bij de buurvrouw (Tefsen) is het begin van een seksuele relatie met haar. Het blijkt dat in het hele flatgebouw nogal losse zeden heersen. Michael wordt gebiologeerd door Julia (Veen), een ongehuwde moeder, die niet meedoet aan deze uitspattingen. Michael wordt verliefd op haar, maar bij de eerste ontmoeting zit buurvrouw Anna (Monique Smal) hinderlijk in de weg en als het eindelijk zover is dat hij met haar naar bed gaat, blijkt hij juist bij haar impotent.
Blue Movie werd geregisseerd door Verstappen en geproduceerd door De la Parra. De opvallende still-photography is uitgevoerd door Harrie Verstappen, die ook meewerkte aan The Looniverse.
[bewerken]Hoofdrolspelers
Blue movie behoort tot de top vijf van succesvolste in Nederland gemaakte bioscoopfilms. Na enkele maanden kon het makersduo zich miljonair noemen door de opbrengsten, maar het geld ging al snel weer op aan een reeks nieuwe films die geen van alle zo succesvol waren.
Destijds was het de eerste Nederlandse bioscoopfilm waarin seksscènes en een erecte penis te zien waren en inmiddels is het een tijdsdocument geworden. De film verscheen op video en dvd en betekende de doorbraak bij een groot publiek van spelers als Hugo Metsers, Ine Veen en Carry Tefsen.
De film veroorzaakte een enorme rel, want hij werd aanvankelijk door de filmkeuring niet toegestaan voor vertoning. De KRO zond een paar fragmenten uit en kreeg te maken met 450 opzeggingen van leden.
De film werd in zijn geheel op locatie opgenomen in de Amsterdamse Bijlmermeer, waar de eerste flats net klaar waren. De flat waarin de woning van hoofdkarakter Michael zich bevond bestaat nog steeds en werd in de jaren negentig gerenoveerd.
[bewerken]Plot
Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details van de plot en/of de afloop van het verhaal.
Het verhaal van Blue movie gaat over Michael (Metsers) die een paar jaar in de gevangenis heeft gezeten wegens ontucht met een minderjarig meisje. Wanneer hij vrijkomt, wordt hij begeleid door een reclasserings-ambtenaar en in een flat in de Bijlmer geplaatst. Het lenen van een kopje suiker bij de buurvrouw (Tefsen) is het begin van een seksuele relatie met haar. Het blijkt dat in het hele flatgebouw nogal losse zeden heersen. Michael wordt gebiologeerd door Julia (Veen), een ongehuwde moeder, die niet meedoet aan deze uitspattingen. Michael wordt verliefd op haar, maar bij de eerste ontmoeting zit buurvrouw Anna (Monique Smal) hinderlijk in de weg en als het eindelijk zover is dat hij met haar naar bed gaat, blijkt hij juist bij haar impotent.
Blue Movie werd geregisseerd door Verstappen en geproduceerd door De la Parra. De opvallende still-photography is uitgevoerd door Harrie Verstappen, die ook meewerkte aan The Looniverse.
[bewerken]Hoofdrolspelers
U kunt nu uw sessievoorstellen voor Wikimania 2010 inzenden. Inzenden kan tot 20 mei. [Verbergen]
[Help ons vertalen!]
Breakdance
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Dit artikel gaat over de dans. Zie Breakdance (attractie) voor het artikel over de kermisattractie.
Breakdancer, New YorkBreakdance, ook bekend als breaking of b-boying, is een dansstijl. Het vormt samen met rap, graffiti en dj-en de vier elementaire onderdelen van hiphop.
Breakdance is ontstaan eind 1970er jaren, begin 1980er jaren in de zwarte achterstandswijken in New York. Dj’s in die tijd, zoals Afrika Bambaataa, Grandmaster Flash en DJ Kool Herc, begonnen draaitafels en een mixer te gebruiken om zo, een break in een nummer eindeloos door te laten draaien. Breakdance was uitgevonden om te dansen op deze nieuwe muziekstijl, die eerst bekend stond als electro, en zich later ontwikkelde tot hiphop en rap.
Voordat de dans "breakdance" of "breaking" werd genoemd, werd het "b-boying" genoemd. Een b-boy ("break boy" of "boogie Boy") is iemand die, op de instrumentale muziek van de scratchende dj, zijn unieke dansbewegingen laat zien binnen een cirkel van mensen. De eerste b-boys zaten in de groepen Yoke City Mob, Young City Boys en de Rockwell Association. Veel van de leden uit die groepen werden later leden van de welbekende Rocksteady Crew.
Inhoud [verbergen]
1 Oldskool vs newskool
2 Jams
3 Crews
4 Battle
5 Competities
6 Moves
7 Breakdancing in de populaire cultuur
8 Zie ook
9 Externe links
[bewerken] Oldskool vs newskool
Bij oldskool worden de b-boys en b-girls bedoeld die nog steeds dansen volgens de manier die in de jaren tachtig ook gebruikelijk was. Zij proberen trouw te blijven aan de oorsprong en de originele moves van breakdance. Daartegenover staat newskool, waarbij de b-boys en b-girls nog nooit eerder gedane moves proberen. Ze proberen zich door een originele stijl en de beste moves te onderscheiden van de rest.
[bewerken] Jams
De b-boys (breakdancers) doen ook mee aan verschillende competities. Dit zijn vaak regionale bijeenkomsten die b-boy jams genoemd worden. Voorbeelden van enkele grote en bekende jams zijn Freestyle Session en Battle of the Year (meestal afgekort met BOTY). Soms worden er door de b-boys zelf jams georganiseerd, maar vaak worden er door professionele organisaties met behulp van vele sponsors complete competities georganiseerd. Bij Battle of the Year bijvoorbeeld worden er over heel de wereld eerst nationale voorrondes gehouden. De winnaars van de nationale voorrondes gaan door naar de internationale finale.
[bewerken] Crews
Groepen van breakdancers die samen dansen worden crews genoemd. De crews komen gewoonlijk op de jams tegenover elkaar te staan om in een battle tegen elkaar te strijden. Gemiddeld bestaat een crew uit ongeveer acht personen. Maar dit mag ook meer of minder zijn.
[bewerken] Battle
Bij een battle wordt beslist door een jury welke danser het beste is. Er zijn vele soorten battles: 1 on 1, 2 on 2 en crew battles zijn de bekendste. Een andere vorm is de zogenaamde "seven to smoke". Bij deze vorm van een battle strijden acht b-boys om de overwinning. De battle duurt twintig minuten of eindigt wanneer een van de b-boys de andere zeven verslagen ("gesmoked") heeft.
[bewerken] Competities
Sinds een tiental jaren zijn er in Nederland een aantal breakdance-competities. Dit is ontstaan omdat men graag de breakdance-battles wat gestructureerder wou zien. Er werden competities opgezet, gewoonlijk via een aantal regionale voorrondes, gevolgd door een landelijke finale van de winnaars van de voorrondes. Bekende competities in Nederland zijn Spinoff en DBC (Dutch Bboy Championships), waarvan de winnaar doorgaat naar een internationale finale, en sinds kort Jammin on Beat. In het buitenland zijn vele grote internationale competities, zoals BOTY (Battle Of The Year) (wereldwijd), Freestyle Session (wereldwijd), Circle Kingz (Europees), en Evolution (Verenigde Staten).
[bewerken] Moves
Bij breakdance zijn ontelbaar veel verschillende moves ontwikkeld. Ze zijn op te delen in een aantal categorieën. Zo heb je het footwork waarbij het gaart om de snelle pasjes op handen en voeten over de grond, hierbij wordt vaak een cirkelvormige beweging gevolgd. Daarnaast heb je de toprocks. waarbij staand wordt gedanst. Bij deze vorm van dansen probeert de danser om elk geluidje in de muziek te pakken met zijn bewegingen. Een andere vorm van breakdance zijn de powermoves. Van deze moves zijn enkele voortgevloeid uit het turnen, bijvoorbeeld de "Flare". Het zijn acrobatische series waarbij vaak slechts met de handen en schouders de grond wordt aangeraakt.
Breakdance heeft allerlei bewegingen overgenomen uit onder andere traditionele Afrikaanse dans, Chinese vechtsporten en de Braziliaanse vechtsport capoeira. Enkele bekende breakdancing-bewegingen zijn:
freeze
headspin
windmill
swipe
suicide
sixstep en threestep
airtrack of airflare
handstand
Deze 'moves' gebruik je midden in een 'run'. Je begint een run met de toprock.
Verwante dansstijlen aan breakdance zijn:
popping
locking
Electric boogie
[bewerken] Breakdancing in de populaire cultuur
Tijdens de breakdance-rage in de 1980er jaren werden meerdere films over breakdancing gemaakt:
Wild Style (1982)
Breakin' (1984)
Breakin' 2: Electric Boogaloo (1984)
Beat Street (1984)
Delivery Boys (1985)
Breakdancing is ook regelmatig te zien in muziekvideoclips. Malcolm McLaren's "Buffalo Gals" (1982) was de eerste clip waarin breakdancing te zien was. In 1997 zorgde de videoclip van een houseremix van Run DMC's "It's Like That" voor een nieuwe breakdance-rage.
[bewerken] Zie ook
Krumping
[bewerken] Externe links
Bboy.org
Bboyworld
Style2ouf
Dutchbboy
Breakdance Crew Come Correct
Breakdance Show
Breakdance Workshop
Mediabestanden
Voor meer mediabestanden zie de categorie Breakdance van Wikimedia Commons.
Hiphop
Subgenres: Christelijk · G-Funk · Screwed & chopped · Gangsta · Grime · Hardcore · Horrorcore · Instrumentaal · Miami Bass · Houston hip hop · Nederhop · Old School · Rap
Gemengd: Hiphouse · Ghettotech · Industrial · Neo soul · Nu metal · Rapmetal · Rapcore · Reggaetón · Triphop · UK Garage · Urbanpop
Regionaal: Midwest (Amerikaans) · Nederlands · Duits · Frans
Cultuur: Bling Bling · Graffiti · MC-battles · Muziek · Thug Life · Urban
Dansvormen: Breakdancen · Bubbling · Krumping · Streetdancen
Overig: Beatboxen · Dissen · DJ's · Gouden Eeuw · Master of Ceremony · Multi · Rappen · Turntablism · Scratchen · Squarebeat
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Breakdance"
Categorieën: Dansstijl | Breakdance | Individuele dans | Showdans | Hiphop | Electro | Muziekgenre | Afro-Amerikaanse muziek | Muziek in dansWeergavenArtikel overleg Bewerken Geschiedenis Persoonlijke instellingenBeta inschakelen
Niet aangemeldOverlegpagina IP-adresBijdragen IP-adresAanmelden / registreren Zoeken
Navigatie
Hoofdpagina
Vind een artikel
Vandaag
Categorieën
Recente wijzigingen
Nieuwe artikelen
Willekeurige pagina
Informatie
Gebruikersportaal
Snelcursus
Etalage
Hulp en contact
Donaties
Hulpmiddelen
Links naar deze pagina
Verwante wijzigingen
Bestand uploaden
Speciale pagina's
Permanente verwijzing
Deze pagina citeren
Afdrukken/exporteren
Boek maken
Downloaden als PDF
Printervriendelijke versie
in andere projecten
Mediabestanden
in andere talen
Català
esky
Dansk
Deutsch
English
Esperanto
Español
Suomi
Français
Frysk
Hrvatski
Bahasa Indonesia
Italiano
Lietuvi
Norsk (nynorsk)
Norsk (bokmål)
Polski
Português
Român
Simple English
Slovenina
Slovenšina
Svenska
Türkçe
Ting Vit
Wolof
Deze pagina is het laatst bewerkt op 3 mei 2010 om 01:16. De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de Gebruiksvoorwaarden voor meer informatie.
Wikipedia® is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een organisatie zonder winstoogmerk. Privacybeleid Over Wikipedia Voorbehoud
[Help ons vertalen!]
Breakdance
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Dit artikel gaat over de dans. Zie Breakdance (attractie) voor het artikel over de kermisattractie.
Breakdancer, New YorkBreakdance, ook bekend als breaking of b-boying, is een dansstijl. Het vormt samen met rap, graffiti en dj-en de vier elementaire onderdelen van hiphop.
Breakdance is ontstaan eind 1970er jaren, begin 1980er jaren in de zwarte achterstandswijken in New York. Dj’s in die tijd, zoals Afrika Bambaataa, Grandmaster Flash en DJ Kool Herc, begonnen draaitafels en een mixer te gebruiken om zo, een break in een nummer eindeloos door te laten draaien. Breakdance was uitgevonden om te dansen op deze nieuwe muziekstijl, die eerst bekend stond als electro, en zich later ontwikkelde tot hiphop en rap.
Voordat de dans "breakdance" of "breaking" werd genoemd, werd het "b-boying" genoemd. Een b-boy ("break boy" of "boogie Boy") is iemand die, op de instrumentale muziek van de scratchende dj, zijn unieke dansbewegingen laat zien binnen een cirkel van mensen. De eerste b-boys zaten in de groepen Yoke City Mob, Young City Boys en de Rockwell Association. Veel van de leden uit die groepen werden later leden van de welbekende Rocksteady Crew.
Inhoud [verbergen]
1 Oldskool vs newskool
2 Jams
3 Crews
4 Battle
5 Competities
6 Moves
7 Breakdancing in de populaire cultuur
8 Zie ook
9 Externe links
[bewerken] Oldskool vs newskool
Bij oldskool worden de b-boys en b-girls bedoeld die nog steeds dansen volgens de manier die in de jaren tachtig ook gebruikelijk was. Zij proberen trouw te blijven aan de oorsprong en de originele moves van breakdance. Daartegenover staat newskool, waarbij de b-boys en b-girls nog nooit eerder gedane moves proberen. Ze proberen zich door een originele stijl en de beste moves te onderscheiden van de rest.
[bewerken] Jams
De b-boys (breakdancers) doen ook mee aan verschillende competities. Dit zijn vaak regionale bijeenkomsten die b-boy jams genoemd worden. Voorbeelden van enkele grote en bekende jams zijn Freestyle Session en Battle of the Year (meestal afgekort met BOTY). Soms worden er door de b-boys zelf jams georganiseerd, maar vaak worden er door professionele organisaties met behulp van vele sponsors complete competities georganiseerd. Bij Battle of the Year bijvoorbeeld worden er over heel de wereld eerst nationale voorrondes gehouden. De winnaars van de nationale voorrondes gaan door naar de internationale finale.
[bewerken] Crews
Groepen van breakdancers die samen dansen worden crews genoemd. De crews komen gewoonlijk op de jams tegenover elkaar te staan om in een battle tegen elkaar te strijden. Gemiddeld bestaat een crew uit ongeveer acht personen. Maar dit mag ook meer of minder zijn.
[bewerken] Battle
Bij een battle wordt beslist door een jury welke danser het beste is. Er zijn vele soorten battles: 1 on 1, 2 on 2 en crew battles zijn de bekendste. Een andere vorm is de zogenaamde "seven to smoke". Bij deze vorm van een battle strijden acht b-boys om de overwinning. De battle duurt twintig minuten of eindigt wanneer een van de b-boys de andere zeven verslagen ("gesmoked") heeft.
[bewerken] Competities
Sinds een tiental jaren zijn er in Nederland een aantal breakdance-competities. Dit is ontstaan omdat men graag de breakdance-battles wat gestructureerder wou zien. Er werden competities opgezet, gewoonlijk via een aantal regionale voorrondes, gevolgd door een landelijke finale van de winnaars van de voorrondes. Bekende competities in Nederland zijn Spinoff en DBC (Dutch Bboy Championships), waarvan de winnaar doorgaat naar een internationale finale, en sinds kort Jammin on Beat. In het buitenland zijn vele grote internationale competities, zoals BOTY (Battle Of The Year) (wereldwijd), Freestyle Session (wereldwijd), Circle Kingz (Europees), en Evolution (Verenigde Staten).
[bewerken] Moves
Bij breakdance zijn ontelbaar veel verschillende moves ontwikkeld. Ze zijn op te delen in een aantal categorieën. Zo heb je het footwork waarbij het gaart om de snelle pasjes op handen en voeten over de grond, hierbij wordt vaak een cirkelvormige beweging gevolgd. Daarnaast heb je de toprocks. waarbij staand wordt gedanst. Bij deze vorm van dansen probeert de danser om elk geluidje in de muziek te pakken met zijn bewegingen. Een andere vorm van breakdance zijn de powermoves. Van deze moves zijn enkele voortgevloeid uit het turnen, bijvoorbeeld de "Flare". Het zijn acrobatische series waarbij vaak slechts met de handen en schouders de grond wordt aangeraakt.
Breakdance heeft allerlei bewegingen overgenomen uit onder andere traditionele Afrikaanse dans, Chinese vechtsporten en de Braziliaanse vechtsport capoeira. Enkele bekende breakdancing-bewegingen zijn:
freeze
headspin
windmill
swipe
suicide
sixstep en threestep
airtrack of airflare
handstand
Deze 'moves' gebruik je midden in een 'run'. Je begint een run met de toprock.
Verwante dansstijlen aan breakdance zijn:
popping
locking
Electric boogie
[bewerken] Breakdancing in de populaire cultuur
Tijdens de breakdance-rage in de 1980er jaren werden meerdere films over breakdancing gemaakt:
Wild Style (1982)
Breakin' (1984)
Breakin' 2: Electric Boogaloo (1984)
Beat Street (1984)
Delivery Boys (1985)
Breakdancing is ook regelmatig te zien in muziekvideoclips. Malcolm McLaren's "Buffalo Gals" (1982) was de eerste clip waarin breakdancing te zien was. In 1997 zorgde de videoclip van een houseremix van Run DMC's "It's Like That" voor een nieuwe breakdance-rage.
[bewerken] Zie ook
Krumping
[bewerken] Externe links
Bboy.org
Bboyworld
Style2ouf
Dutchbboy
Breakdance Crew Come Correct
Breakdance Show
Breakdance Workshop
Mediabestanden
Voor meer mediabestanden zie de categorie Breakdance van Wikimedia Commons.
Hiphop
Subgenres: Christelijk · G-Funk · Screwed & chopped · Gangsta · Grime · Hardcore · Horrorcore · Instrumentaal · Miami Bass · Houston hip hop · Nederhop · Old School · Rap
Gemengd: Hiphouse · Ghettotech · Industrial · Neo soul · Nu metal · Rapmetal · Rapcore · Reggaetón · Triphop · UK Garage · Urbanpop
Regionaal: Midwest (Amerikaans) · Nederlands · Duits · Frans
Cultuur: Bling Bling · Graffiti · MC-battles · Muziek · Thug Life · Urban
Dansvormen: Breakdancen · Bubbling · Krumping · Streetdancen
Overig: Beatboxen · Dissen · DJ's · Gouden Eeuw · Master of Ceremony · Multi · Rappen · Turntablism · Scratchen · Squarebeat
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Breakdance"
Categorieën: Dansstijl | Breakdance | Individuele dans | Showdans | Hiphop | Electro | Muziekgenre | Afro-Amerikaanse muziek | Muziek in dansWeergavenArtikel overleg Bewerken Geschiedenis Persoonlijke instellingenBeta inschakelen
Niet aangemeldOverlegpagina IP-adresBijdragen IP-adresAanmelden / registreren Zoeken
Navigatie
Hoofdpagina
Vind een artikel
Vandaag
Categorieën
Recente wijzigingen
Nieuwe artikelen
Willekeurige pagina
Informatie
Gebruikersportaal
Snelcursus
Etalage
Hulp en contact
Donaties
Hulpmiddelen
Links naar deze pagina
Verwante wijzigingen
Bestand uploaden
Speciale pagina's
Permanente verwijzing
Deze pagina citeren
Afdrukken/exporteren
Boek maken
Downloaden als PDF
Printervriendelijke versie
in andere projecten
Mediabestanden
in andere talen
Català
esky
Dansk
Deutsch
English
Esperanto
Español
Suomi
Français
Frysk
Hrvatski
Bahasa Indonesia
Italiano
Lietuvi
Norsk (nynorsk)
Norsk (bokmål)
Polski
Português
Român
Simple English
Slovenina
Slovenšina
Svenska
Türkçe
Ting Vit
Wolof
Deze pagina is het laatst bewerkt op 3 mei 2010 om 01:16. De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de Gebruiksvoorwaarden voor meer informatie.
Wikipedia® is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een organisatie zonder winstoogmerk. Privacybeleid Over Wikipedia Voorbehoud
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Literfles Smirnoff-wodkaWodka (Russisch: , vodka; "watertje"; Pools: wódka; Fins: votka) is een heldere, kleurloze en nagenoeg geurloze sterkedrank die vermoedelijk oorspronkelijk afkomstig is uit westelijk Rusland of Polen. Het is de op één na meest verkochte gedistilleerde drank ter wereld.
Wodka wordt gedistilleerd tot maximaal 95% en verdund met water. Het alcoholpercentage ligt dan tussen de 35% en 70% (traditioneel rond de 40%). De drank wordt onder andere gestookt uit gerst, rogge of aardappels en wordt vaak opgeslagen in tanks met houtskool waardoor alle geuren en onzuiverheden worden geabsorbeerd. De meeste wodka bevat uiteindelijk bijna niets anders dan ethanol en water.
Op voordracht van de Duitse christendemocraat Horst Schnellhardt besloot het Europese Parlement dat wodka van zeer uiteenlopende grondstoffen gemaakt mag worden, zonder dat deze daarmee de soortnaam wodka verliest[1]. Voorwaarde is wel dat op het etiket aangegeven wordt wat de grondstof is. Vooral Amerikaanse en Russische varianten mogen hierdoor binnen de Europese Unie alsnog als wodka verkocht worden[2].
In juni 2007 steunde het Europees Parlement echter een voorstel van wodka-producerende landen als Polen, Finland en Zweden om vast te leggen dat wodka gestookt moet zijn van graan of aardappels.[3]
Vooral in sommige Oost-Europese landen en in Scandinavië is wodka een erg populaire drank. In de Nederlandse en Belgische horeca en slijterijen is hij eveneens goed verkrijgbaar. Vanaf midden jaren '90 van de 20e eeuw zijn naast de pure variant ook smaakvarianten van wodka beschikbaar, zoals rode peper, verschillende fruitsmaken, vanille, kaneel of honing.
In Rusland wordt de wodka meestal tegelijk met voedsel genuttigd. Mensen die de wodka zonder iets erbij drinken, worden door velen daar dronkaards (pjanitsy) genoemd. Hetzelfde geldt voor Polen, waar wodka vaak bij maaltijden wordt genuttigd. Dat kan al 's ochtends vroeg op feestdagen zijn, bijvoorbeeld Kerstmis en Pasen. Elke gelegenheid wordt gebruikt om herhaaldelijk te kunnen toosten. In Russische en Poolse studentenkringen is wodka populairder dan bier, vooral als deze met appelsap gemengd is (szarlotka genaamd, letterlijk: appeltaart). Het is goedkoper en men raakt sneller onder invloed.
Zelfgestookte drank (samogon) is een veel voorkomend fenomeen in de Slavische wereld. Zo ook wodka en om dit tegen te gaan en in een poging het aantal alcoholdoden te verminderen, heeft de Russische overheid door het staatsbedrijf Rosspirtprom de gelijknamige staatswodka Rosspirtprom op de markt gebracht. Deze wodka is met ongeveer 1,90 euro (prijspeil 2006) voor een halve liter een stuk goedkoper dan de meeste andere Russische wodkamerken. Desalniettemin komen in Rusland jaarlijks vele duizenden mensen om het leven als gevolg van verslaving aan alcoholische dranken zoals wodka. In 2006 waren er volgens officiële cijfers 2,5 miljoen mensen in Rusland verslaafd aan wodka. De Russische regering heeft hierdoor genoodzaakt een minimumprijs ingesteld voor wodka.[4] Deze minimumprijs bedraagt 89 roebel (ongeveer twee euro) voor een halve liter. De goedkoopste wodka is door deze maatregel zo'n twee keer zo duur geworden.
Ga naar: navigatie, zoeken
Literfles Smirnoff-wodkaWodka (Russisch: , vodka; "watertje"; Pools: wódka; Fins: votka) is een heldere, kleurloze en nagenoeg geurloze sterkedrank die vermoedelijk oorspronkelijk afkomstig is uit westelijk Rusland of Polen. Het is de op één na meest verkochte gedistilleerde drank ter wereld.
Wodka wordt gedistilleerd tot maximaal 95% en verdund met water. Het alcoholpercentage ligt dan tussen de 35% en 70% (traditioneel rond de 40%). De drank wordt onder andere gestookt uit gerst, rogge of aardappels en wordt vaak opgeslagen in tanks met houtskool waardoor alle geuren en onzuiverheden worden geabsorbeerd. De meeste wodka bevat uiteindelijk bijna niets anders dan ethanol en water.
Op voordracht van de Duitse christendemocraat Horst Schnellhardt besloot het Europese Parlement dat wodka van zeer uiteenlopende grondstoffen gemaakt mag worden, zonder dat deze daarmee de soortnaam wodka verliest[1]. Voorwaarde is wel dat op het etiket aangegeven wordt wat de grondstof is. Vooral Amerikaanse en Russische varianten mogen hierdoor binnen de Europese Unie alsnog als wodka verkocht worden[2].
In juni 2007 steunde het Europees Parlement echter een voorstel van wodka-producerende landen als Polen, Finland en Zweden om vast te leggen dat wodka gestookt moet zijn van graan of aardappels.[3]
Vooral in sommige Oost-Europese landen en in Scandinavië is wodka een erg populaire drank. In de Nederlandse en Belgische horeca en slijterijen is hij eveneens goed verkrijgbaar. Vanaf midden jaren '90 van de 20e eeuw zijn naast de pure variant ook smaakvarianten van wodka beschikbaar, zoals rode peper, verschillende fruitsmaken, vanille, kaneel of honing.
In Rusland wordt de wodka meestal tegelijk met voedsel genuttigd. Mensen die de wodka zonder iets erbij drinken, worden door velen daar dronkaards (pjanitsy) genoemd. Hetzelfde geldt voor Polen, waar wodka vaak bij maaltijden wordt genuttigd. Dat kan al 's ochtends vroeg op feestdagen zijn, bijvoorbeeld Kerstmis en Pasen. Elke gelegenheid wordt gebruikt om herhaaldelijk te kunnen toosten. In Russische en Poolse studentenkringen is wodka populairder dan bier, vooral als deze met appelsap gemengd is (szarlotka genaamd, letterlijk: appeltaart). Het is goedkoper en men raakt sneller onder invloed.
Zelfgestookte drank (samogon) is een veel voorkomend fenomeen in de Slavische wereld. Zo ook wodka en om dit tegen te gaan en in een poging het aantal alcoholdoden te verminderen, heeft de Russische overheid door het staatsbedrijf Rosspirtprom de gelijknamige staatswodka Rosspirtprom op de markt gebracht. Deze wodka is met ongeveer 1,90 euro (prijspeil 2006) voor een halve liter een stuk goedkoper dan de meeste andere Russische wodkamerken. Desalniettemin komen in Rusland jaarlijks vele duizenden mensen om het leven als gevolg van verslaving aan alcoholische dranken zoals wodka. In 2006 waren er volgens officiële cijfers 2,5 miljoen mensen in Rusland verslaafd aan wodka. De Russische regering heeft hierdoor genoodzaakt een minimumprijs ingesteld voor wodka.[4] Deze minimumprijs bedraagt 89 roebel (ongeveer twee euro) voor een halve liter. De goedkoopste wodka is door deze maatregel zo'n twee keer zo duur geworden.
http://www.youtube.com/watch?v=w7yOLEJ1KHU
--------------------------------------------------------------------------------
1 Maak favoriet * Tip een vriend(in) : Maak homepage
--------------------------------------------------------------------------------
Alfabetische woordenlijst N-Z
Naaien Copuleren
Naatje (met de pet) Waardeloos!
Neppen Bedriegen, oplichten
Neuken Copuleren
Nicht Homosexueel
Nor Gevangenis
Nummertje maken, een - Geslachtsgemeenschap hebben
Onder de klok lopen Geslachtsziek zijn
Oortjes Geld
Op karwei gaan Een misdaad gaan ondernemen
Oplazeren, oprotten, op(sode)mieteren Weg gaan, vertrekken; ook zelfstandig gebruikt: ga weg!
Opoe Menstruatie
Palen laaien Geslachtsgemeenschap hebben
Patjepeeër Parvenu, poenig persoon
Patronen Testikels
Pegel, pegulant Gulden; ook: geldstuk
Penose Onderwereld
Peper- en zoutstel Lesbisch stel
Petoet Gevangenis
Pezen Hard werken; straatprostitutie bedrijven
Piek, pieterman Gulden
Piel Mannelijk lid
Piepelen Geslachtsgemeenschap bedrijven
Pietje Poppesnor Overijverig agent
Pijpen Fellatio bedrijven
Pik Penis
Pikken Stelen
Ping ping Geld
Platen Geld
Poen Geld
Poes Vrouwelijk geslachtsdeel
Poet Buit
Pop Gulden
Pot Lesbische vrouw
Potloodventer Exhibitionist
Prammen Borsten
Prent Bankbiljet
Prinsemarij Politie
Pruim Vrouwelijk geslachtsdeel
Pruimentijd, tot in de - Afscheidsgroet: tot ziens
Punt(je) zetten, een - Geslachtsgemeenschap bedrijven
Rambam, krijg het - Verwensing
Rampetampen Copuleren
Ratsmodee, loop naar de - Loop naar de bliksem!
(Regen-, over-) jas Condoom
Relmie, relnicht Luidruchtige, verwijfde homosexueel
Rijkshotel Gevangenis
(Rooie) rug Duizend gulden
(Ruig)poot Homosexueel
Rus Rechercheur
Rut Blut, platzak
Scheffen In de gevangenis zitten
Schelling Hfl. 0,30
Scheur Vagina
Schrijf (het) maar op je buik Dat kun je wel vergeten!
Sijsjeslijmer Futloos persoon
Sjaak van Buren Dat kan me niets schelen!
Slagwerk Mannelijk geslachtsorgaan
Slappe was Papiergeld
Slome (duikelaar) Traag persoon, sufferd
Smeerkanes Vies persoon
Smeris Politieagent (Hebreeuws sjemiera = toezicht)
Snikkel Mannelijk lid
(Sode)mieters Krachtterm die waardering uitdrukt
Spie Cent
Stik (of: steek) de moord Val dood!
Stoter 12 1/2 cent
Stug, dat lijkt me - Dat geloof ik niet!
Takke, krijg de - Verwensing (Frans attaque = beroerte)
Tamp Mannelijk lid
Tel uit je winst Wat een sof!
Temeie(r) Prostituée (Hebreeuws temea = onrein)
Tiet Tepel; borst
Tillen Oplichten, beroven
Tippelen Straatprostitutie bedrijven
Toges Aars
Trut Scheldwoord voor vrouw
Trut Vrouwelijk geslachtsdeel
Val Plaats waar iets te stelen valt (inbrekersterm)
Van 't handje Homofiel
Van bil gaan De geslachtsdaad bedrijven
Van de club zijn Homosexueel zijn
Vellen, krijg de - Verwensing
Verkeerde kant, van de - Homofiel
Verschut gaan Gearresteerd worden
Villa Duinzicht Scheveningse gevangenis
Vogelen De liefde bedrijven
Voorwiel Gulden
Vozen Geslachtelijke omgang hebben; ook: overspel plegen
Vreemd gaan Overspel plegen
Waterverf Waardeloos!
Werken Stelen
Wippen Geslachtsgemeenschap hebben
Witje Dubbeltje (Hfl. 0,10)
Wout Agent
Woutekit Politiebureau
Zakkenwasser Scheldwoord: onbenul
Zó zijn Homosexueel zijn
Zwijntjesjager Fietsendief
Ingez. Mededeling(en):
[Andere onderwerpen]
Bargoens
Geld
Misdaad
Seksualiteit
Uitroepen
Alfabetisch A-M
Alfabetisch N-Z
Meer informatie
Copyright © 2002-2009 M. Feenstra, Den Haag. Webhosting door AfterImage. Alle rechten voorbehouden.
1 Maak favoriet * Tip een vriend(in) : Maak homepage
--------------------------------------------------------------------------------
Alfabetische woordenlijst N-Z
Naaien Copuleren
Naatje (met de pet) Waardeloos!
Neppen Bedriegen, oplichten
Neuken Copuleren
Nicht Homosexueel
Nor Gevangenis
Nummertje maken, een - Geslachtsgemeenschap hebben
Onder de klok lopen Geslachtsziek zijn
Oortjes Geld
Op karwei gaan Een misdaad gaan ondernemen
Oplazeren, oprotten, op(sode)mieteren Weg gaan, vertrekken; ook zelfstandig gebruikt: ga weg!
Opoe Menstruatie
Palen laaien Geslachtsgemeenschap hebben
Patjepeeër Parvenu, poenig persoon
Patronen Testikels
Pegel, pegulant Gulden; ook: geldstuk
Penose Onderwereld
Peper- en zoutstel Lesbisch stel
Petoet Gevangenis
Pezen Hard werken; straatprostitutie bedrijven
Piek, pieterman Gulden
Piel Mannelijk lid
Piepelen Geslachtsgemeenschap bedrijven
Pietje Poppesnor Overijverig agent
Pijpen Fellatio bedrijven
Pik Penis
Pikken Stelen
Ping ping Geld
Platen Geld
Poen Geld
Poes Vrouwelijk geslachtsdeel
Poet Buit
Pop Gulden
Pot Lesbische vrouw
Potloodventer Exhibitionist
Prammen Borsten
Prent Bankbiljet
Prinsemarij Politie
Pruim Vrouwelijk geslachtsdeel
Pruimentijd, tot in de - Afscheidsgroet: tot ziens
Punt(je) zetten, een - Geslachtsgemeenschap bedrijven
Rambam, krijg het - Verwensing
Rampetampen Copuleren
Ratsmodee, loop naar de - Loop naar de bliksem!
(Regen-, over-) jas Condoom
Relmie, relnicht Luidruchtige, verwijfde homosexueel
Rijkshotel Gevangenis
(Rooie) rug Duizend gulden
(Ruig)poot Homosexueel
Rus Rechercheur
Rut Blut, platzak
Scheffen In de gevangenis zitten
Schelling Hfl. 0,30
Scheur Vagina
Schrijf (het) maar op je buik Dat kun je wel vergeten!
Sijsjeslijmer Futloos persoon
Sjaak van Buren Dat kan me niets schelen!
Slagwerk Mannelijk geslachtsorgaan
Slappe was Papiergeld
Slome (duikelaar) Traag persoon, sufferd
Smeerkanes Vies persoon
Smeris Politieagent (Hebreeuws sjemiera = toezicht)
Snikkel Mannelijk lid
(Sode)mieters Krachtterm die waardering uitdrukt
Spie Cent
Stik (of: steek) de moord Val dood!
Stoter 12 1/2 cent
Stug, dat lijkt me - Dat geloof ik niet!
Takke, krijg de - Verwensing (Frans attaque = beroerte)
Tamp Mannelijk lid
Tel uit je winst Wat een sof!
Temeie(r) Prostituée (Hebreeuws temea = onrein)
Tiet Tepel; borst
Tillen Oplichten, beroven
Tippelen Straatprostitutie bedrijven
Toges Aars
Trut Scheldwoord voor vrouw
Trut Vrouwelijk geslachtsdeel
Val Plaats waar iets te stelen valt (inbrekersterm)
Van 't handje Homofiel
Van bil gaan De geslachtsdaad bedrijven
Van de club zijn Homosexueel zijn
Vellen, krijg de - Verwensing
Verkeerde kant, van de - Homofiel
Verschut gaan Gearresteerd worden
Villa Duinzicht Scheveningse gevangenis
Vogelen De liefde bedrijven
Voorwiel Gulden
Vozen Geslachtelijke omgang hebben; ook: overspel plegen
Vreemd gaan Overspel plegen
Waterverf Waardeloos!
Werken Stelen
Wippen Geslachtsgemeenschap hebben
Witje Dubbeltje (Hfl. 0,10)
Wout Agent
Woutekit Politiebureau
Zakkenwasser Scheldwoord: onbenul
Zó zijn Homosexueel zijn
Zwijntjesjager Fietsendief
Ingez. Mededeling(en):
[Andere onderwerpen]
Bargoens
Geld
Misdaad
Seksualiteit
Uitroepen
Alfabetisch A-M
Alfabetisch N-Z
Meer informatie
Copyright © 2002-2009 M. Feenstra, Den Haag. Webhosting door AfterImage. Alle rechten voorbehouden.
Awn ati i wella Wicipedia. Rhowch arian tuag at ein cynnal a’n gwella..Gibraltar
Oddi ar Wicipedia
Neidio i: llywio, chwilio
Gibraltar
Baner Arfbais
Arwyddair: "Nulli Expugnabilis Hosti"
Anthem: Anthem Gibraltar (lleol)
God Save the Queen (brenhinol)
Prifddinas Gibraltar
Dinas fwyaf Gibraltar
Iaith / Ieithoedd swyddogol Saesneg
Llywodraeth Tiriogaeth Dramor Prydain
- Pennaeth gwladwriaeth Elisabeth II
- Llywodraethwr Robert Fulton
- Prif Weinidog Peter Caruana
Hanes
- Cipiwyd gan Brydain
- Ildiwyd gan Sbaen
4 Awst 1704
11 Ebrill 1713
(Cytundeb Utrecht)
Arwynebedd
- Cyfanswm
- Dr (
6.8 km² (229fed)
0
Poblogaeth
- Amcangyfrif 2008
- Dwysedd
28,875 (207fed)
4,290/km² (5ed)
CMC (PGP)
- Cyfanswm
- Y pen Amcangyfrif 2005
$1066 miliwn (197fed)
$38,200 (*)
Indecs Datblygiad Dynol (*) * (*) – *
Arian cyfred Punt Gibraltar (GIP)
Cylchfa amser
- Haf CET (UTC+1)
CEST (UTC+2)
Côd ISO y wlad .gi
Côd ffôn +350
Tiriogaeth sy'n perthyn i'r Deyrnas Unedig yw Gibraltar. Fe'i lleolir yn ne Penrhyn Iberia. Mae'n ffinio â Sbaen i'r gogledd ac mae Culfor Gibraltar i'r de. Mae Gibraltar yn bwysig iawn i Luoedd Arfog Prydain a cheir safle môrlu yno.
[golygu] Yr enw
Daw enw'r diriogaeth o'r enw Arabeg gwreiddiol Jabal riq ( ), sef "mynydd Tariq". Cyfeiria at y cadfridog Berber Umayyad Cadfridog Tariq ibn-Ziyad, a arweiniodd oresgyniad rhan o Iberia yn 711 gan filwyr o'r Maghreb. Cyn hynny fe'i hadnabuwyd fel Mons Calpe, un o Bileri Hercules. Heddiw gelwir Gibraltar yn "Gib" neu "y Graig" ar lafar gwlad.
[golygu] Sofraniaeth
Un o brif faterion llosg yn y berthynas rhwng Prydain a Sbaen yw sofraniaeth Gibraltar. Mae Sbaen yn gofyn am ddychwelyd yr ardal i'w gwlad wedi i sofraniaeth Sbaen drosti gael ei hildio yn 1713. Fodd bynnag, mae rhan fwyaf trigolion Gibraltar wedi gwrthod hyn.
Gibraltar Eginyn erthygl sydd uchod am Ewrop. Gallwch helpu Wicipedia drwy ychwanegu ato
Wedi dod o "http://cy.wikipedia.org/wiki/Gibraltar"
Categorïau: Egin Ewrop | Gibraltar | Y Deyrnas Unedig | Penrhyn Iberia | Tiriogaethau dadleuolGolygonErthygl Sgwrs Golygu Hanes Offer personolRhowch gynnig ar Beta Mewngofnodi Panel llywio
Hafan
Porth y Gymuned
Y Caffi
Materion cyfoes
Newidiadau diweddar
Erthygl ar hap
Cymorth
Rhoi
Chwilio
Blwch offer
Beth sy'n cysylltu yma
Newidiadau perthnasol
Tudalennau arbennig
Fersiwn argraffu
Dolen barhaol
Cyfeiriwch at yr erthygl hon
Ieithoedd eraill
Acèh
Afrikaans
Aragonés
Anglo-Saxon
Asturianu
Azrbaycan
()
/
Brezhoneg
Bosanski
Català
esky
Dansk
Deutsch
English
Esperanto
Español
Eesti
Euskara
Estremeñu
Suomi
Føroyskt
Français
Arpetan
Frysk
Gaeilge
Gàidhlig
Galego
Gaelg
Hrvatski
Hornjoserbsce
Magyar
Interlingua
Bahasa Indonesia
Ido
Íslenska
Italiano
Basa Jawa
Qaraqalpaqsha
Kurdî
Kernewek
Latina
Ladino
Lëtzebuergesch
Limburgs
Líguru
Lumbaart
Lietuvi
Latviešu
Mori
Bahasa Melayu
Plattdüütsch
Nederlands
Norsk (nynorsk)
Norsk (bokmål)
Novial
Nouormand
Occitan
Kapampangan
Norfuk / Pitkern
Polski
Piemontèis
Português
Român
Armãneashce
Sicilianu
Srpskohrvatski /
Simple English
Slovenina
Slovenšina
Shqip
/ Srpski
Svenska
Kiswahili
Tagalog
Türkçe
Vèneto
Ting Vit
Walon
Winaray
Wolof
Yorùbá
Bân-lâm-gú
Newidiwyd y dudalen hon ddiwethaf 11:02, 11 Mehefin 2010. Rhoddir testun y dudalen ar gael ar delerau'r drwydded Creative Commons Attribution/Share-Alike; gall fod telerau ychwanegol yn perthyn i'r testun. Gweler Telerau Defnyddio'r Drwydded am fanylion pellach. Polisi preifatrwydd Yngln â Wicipedia Gwadiadau
Oddi ar Wicipedia
Neidio i: llywio, chwilio
Gibraltar
Baner Arfbais
Arwyddair: "Nulli Expugnabilis Hosti"
Anthem: Anthem Gibraltar (lleol)
God Save the Queen (brenhinol)
Prifddinas Gibraltar
Dinas fwyaf Gibraltar
Iaith / Ieithoedd swyddogol Saesneg
Llywodraeth Tiriogaeth Dramor Prydain
- Pennaeth gwladwriaeth Elisabeth II
- Llywodraethwr Robert Fulton
- Prif Weinidog Peter Caruana
Hanes
- Cipiwyd gan Brydain
- Ildiwyd gan Sbaen
4 Awst 1704
11 Ebrill 1713
(Cytundeb Utrecht)
Arwynebedd
- Cyfanswm
- Dr (
6.8 km² (229fed)
0
Poblogaeth
- Amcangyfrif 2008
- Dwysedd
28,875 (207fed)
4,290/km² (5ed)
CMC (PGP)
- Cyfanswm
- Y pen Amcangyfrif 2005
$1066 miliwn (197fed)
$38,200 (*)
Indecs Datblygiad Dynol (*) * (*) – *
Arian cyfred Punt Gibraltar (GIP)
Cylchfa amser
- Haf CET (UTC+1)
CEST (UTC+2)
Côd ISO y wlad .gi
Côd ffôn +350
Tiriogaeth sy'n perthyn i'r Deyrnas Unedig yw Gibraltar. Fe'i lleolir yn ne Penrhyn Iberia. Mae'n ffinio â Sbaen i'r gogledd ac mae Culfor Gibraltar i'r de. Mae Gibraltar yn bwysig iawn i Luoedd Arfog Prydain a cheir safle môrlu yno.
[golygu] Yr enw
Daw enw'r diriogaeth o'r enw Arabeg gwreiddiol Jabal riq ( ), sef "mynydd Tariq". Cyfeiria at y cadfridog Berber Umayyad Cadfridog Tariq ibn-Ziyad, a arweiniodd oresgyniad rhan o Iberia yn 711 gan filwyr o'r Maghreb. Cyn hynny fe'i hadnabuwyd fel Mons Calpe, un o Bileri Hercules. Heddiw gelwir Gibraltar yn "Gib" neu "y Graig" ar lafar gwlad.
[golygu] Sofraniaeth
Un o brif faterion llosg yn y berthynas rhwng Prydain a Sbaen yw sofraniaeth Gibraltar. Mae Sbaen yn gofyn am ddychwelyd yr ardal i'w gwlad wedi i sofraniaeth Sbaen drosti gael ei hildio yn 1713. Fodd bynnag, mae rhan fwyaf trigolion Gibraltar wedi gwrthod hyn.
Gibraltar Eginyn erthygl sydd uchod am Ewrop. Gallwch helpu Wicipedia drwy ychwanegu ato
Wedi dod o "http://cy.wikipedia.org/wiki/Gibraltar"
Categorïau: Egin Ewrop | Gibraltar | Y Deyrnas Unedig | Penrhyn Iberia | Tiriogaethau dadleuolGolygonErthygl Sgwrs Golygu Hanes Offer personolRhowch gynnig ar Beta Mewngofnodi Panel llywio
Hafan
Porth y Gymuned
Y Caffi
Materion cyfoes
Newidiadau diweddar
Erthygl ar hap
Cymorth
Rhoi
Chwilio
Blwch offer
Beth sy'n cysylltu yma
Newidiadau perthnasol
Tudalennau arbennig
Fersiwn argraffu
Dolen barhaol
Cyfeiriwch at yr erthygl hon
Ieithoedd eraill
Acèh
Afrikaans
Aragonés
Anglo-Saxon
Asturianu
Azrbaycan
()
/
Brezhoneg
Bosanski
Català
esky
Dansk
Deutsch
English
Esperanto
Español
Eesti
Euskara
Estremeñu
Suomi
Føroyskt
Français
Arpetan
Frysk
Gaeilge
Gàidhlig
Galego
Gaelg
Hrvatski
Hornjoserbsce
Magyar
Interlingua
Bahasa Indonesia
Ido
Íslenska
Italiano
Basa Jawa
Qaraqalpaqsha
Kurdî
Kernewek
Latina
Ladino
Lëtzebuergesch
Limburgs
Líguru
Lumbaart
Lietuvi
Latviešu
Mori
Bahasa Melayu
Plattdüütsch
Nederlands
Norsk (nynorsk)
Norsk (bokmål)
Novial
Nouormand
Occitan
Kapampangan
Norfuk / Pitkern
Polski
Piemontèis
Português
Român
Armãneashce
Sicilianu
Srpskohrvatski /
Simple English
Slovenina
Slovenšina
Shqip
/ Srpski
Svenska
Kiswahili
Tagalog
Türkçe
Vèneto
Ting Vit
Walon
Winaray
Wolof
Yorùbá
Bân-lâm-gú
Newidiwyd y dudalen hon ddiwethaf 11:02, 11 Mehefin 2010. Rhoddir testun y dudalen ar gael ar delerau'r drwydded Creative Commons Attribution/Share-Alike; gall fod telerau ychwanegol yn perthyn i'r testun. Gweler Telerau Defnyddio'r Drwydded am fanylion pellach. Polisi preifatrwydd Yngln â Wicipedia Gwadiadau
Iets opgevallen? We hebben een paar verbeteringen doorgevoerd op Wikipedia. Lees meer. [Verbergen]
53°14'53" N, 6°38'50" OKerk van Garmerwolde
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De kerk van GarmerwoldeDe romanogotische kerk van Garmerwolde is gebouwd in de 13e eeuw.
De kerk is slechts gedeeltelijk bewaard gebleven. In de 19e eeuw bestond het voornemen om de kerk te slopen en in die periode is het schip van de kerk daadwerkelijk afgebroken. Het transept en het koor zijn bewaard gebleven, evenals de vrijstaande klokkentoren met zadeldak. Deze toren is in dezelfde periode gebouwd als de kerk.
Schildering Jezus voor PilatusDe schilderingen dateren uit de 16e eeuw en zijn mogelijk van de hand van Jan van Aken. Afgebeeld worden scenes uit het leven van Christus. Er is één serie schilderingen van gebeurtenissen rond zijn geboorte (de annunciatie, de geboorte, de aanbidding der wijzen en de dood van Maria) en één serie rond zijn sterven (Getsemane, Jezus voor Pilatus, de kruisiging en de verrijzenis). Op de afbeelding links staat Jezus omringd door soldaten met hellebaarden en pieken voor Pilatus, die in zijn rechterhand een scepter met de Franse lelie en in zijn linkerhand een wetboek heeft.[1]
De preekstoel in de kerk dateert uit 18e eeuw, de herenbank uit de 17e eeuw en het orgel is gebouwd halverwege de 19e eeuw door Petrus van Oeckelen.
De kerk werd na de Tweede Wereldoorlog grondig gerestaureerd. Bij de laatste restauratie in 1995
53°14'53" N, 6°38'50" OKerk van Garmerwolde
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De kerk van GarmerwoldeDe romanogotische kerk van Garmerwolde is gebouwd in de 13e eeuw.
De kerk is slechts gedeeltelijk bewaard gebleven. In de 19e eeuw bestond het voornemen om de kerk te slopen en in die periode is het schip van de kerk daadwerkelijk afgebroken. Het transept en het koor zijn bewaard gebleven, evenals de vrijstaande klokkentoren met zadeldak. Deze toren is in dezelfde periode gebouwd als de kerk.
Schildering Jezus voor PilatusDe schilderingen dateren uit de 16e eeuw en zijn mogelijk van de hand van Jan van Aken. Afgebeeld worden scenes uit het leven van Christus. Er is één serie schilderingen van gebeurtenissen rond zijn geboorte (de annunciatie, de geboorte, de aanbidding der wijzen en de dood van Maria) en één serie rond zijn sterven (Getsemane, Jezus voor Pilatus, de kruisiging en de verrijzenis). Op de afbeelding links staat Jezus omringd door soldaten met hellebaarden en pieken voor Pilatus, die in zijn rechterhand een scepter met de Franse lelie en in zijn linkerhand een wetboek heeft.[1]
De preekstoel in de kerk dateert uit 18e eeuw, de herenbank uit de 17e eeuw en het orgel is gebouwd halverwege de 19e eeuw door Petrus van Oeckelen.
De kerk werd na de Tweede Wereldoorlog grondig gerestaureerd. Bij de laatste restauratie in 1995
Vlees recepten voor op de barbecue
Voor veel mensen geldt, geen barbecue zonder vlees.
In het submenu vindt u verschillende lekkere recepten met als hoofdingrediënt vlees.
Lees onderstaande tips over vlees op de barbecue goed door:
Vlees barbecuen gaat het beste op een rooster.
Rund- en lamsvlees moeten op een goed heet rooster worden gelegd, om het vlees dicht
te schroeien.
Kalfs- en varkensvlees grilt u op een matig vuur en laat u langer bakken.
Prik altijd in worsten om te vermijden dat ze openbarsten tijdens het barbecuen.
Prik nooit in vlees dat aan het bakken is. Hiermee gaat het vleessap verloren en wordt het taai.
Draai de stukken om met een barbecuetang.
Vermijd dat vet uit stukken vlees loopt door ze in te smeren met olijfolie of met een marinade op basis van plantaardige olie.
Marineer het vlees de dag voor het barbecuen. Hierdoor wordt het vlees malser.
Dep gemarineerd vlees voorzichtig af met keukenpapier om het teveel aan marinade te verwijderen, voordat u het vlees op het barbecuerooster legt.
Zout het vlees pas op het einde van de baktijd, zout onttrekt de sappen aan het vlees.
Tijdens het barbecuen kunt u kruiden op barbecue gooien. De smaak trekt hierdoor in het vlees en het ruikt lekker
Voor veel mensen geldt, geen barbecue zonder vlees.
In het submenu vindt u verschillende lekkere recepten met als hoofdingrediënt vlees.
Lees onderstaande tips over vlees op de barbecue goed door:
Vlees barbecuen gaat het beste op een rooster.
Rund- en lamsvlees moeten op een goed heet rooster worden gelegd, om het vlees dicht
te schroeien.
Kalfs- en varkensvlees grilt u op een matig vuur en laat u langer bakken.
Prik altijd in worsten om te vermijden dat ze openbarsten tijdens het barbecuen.
Prik nooit in vlees dat aan het bakken is. Hiermee gaat het vleessap verloren en wordt het taai.
Draai de stukken om met een barbecuetang.
Vermijd dat vet uit stukken vlees loopt door ze in te smeren met olijfolie of met een marinade op basis van plantaardige olie.
Marineer het vlees de dag voor het barbecuen. Hierdoor wordt het vlees malser.
Dep gemarineerd vlees voorzichtig af met keukenpapier om het teveel aan marinade te verwijderen, voordat u het vlees op het barbecuerooster legt.
Zout het vlees pas op het einde van de baktijd, zout onttrekt de sappen aan het vlees.
Tijdens het barbecuen kunt u kruiden op barbecue gooien. De smaak trekt hierdoor in het vlees en het ruikt lekker
VerbergenWikipedia krijgt een nieuw uiterlijk.Help ons bij het vinden van fouten en de gebruikersinterface vertalingen af te maken
Ananas
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
WikiWoordenboek
Wikispecies
Ananas
Ananas
Taxonomische indeling
Rijk: Plantae (Planten)
Stam: Embryophyta (Landplanten)
Klasse: Spermatopsida (Zaadplanten)
Clade: Bedektzadigen
Clade: Eenzaadlobbigen
Clade: Commeliniden
Orde: Poales
Familie: Bromeliaceae (Bromeliafamilie)
Geslacht: Ananas
Soort
Ananas comosus
(L.) Merr. (1917)
Ananas op Wikispecies
Voor het geslacht Ananas, een geslacht in de bromeliafamilie, zie Ananas (geslacht).
De ananas (Ananas comosus) is een tropische plant, oorspronkelijk afkomstig uit Brazilië, Bolivia en Paraguay. De plant behoort tot het geslacht Ananas uit de bromeliafamilie.
Ananas is een woord uit het Tupi, de taal van de Tupi indianen en betekent fruit met een sterke geur. Een ander soort ananas is abacaxi (een ananas met een doorn in de bladeren).
De ananas is een grote samengestelde vrucht en ontstaat uit vele kleine besjes die samengroeien. De ananas kan wel 30 cm lang en meer dan 4 kg zwaar worden, heeft bovenop een rozet van bladeren en is cilindrisch tot kegelvormig. De kleur van de schil is groenachtig tot bruinachtig, het vruchtvlees is lichtgeel tot geel en de smaak is zoet tot zoetzuur. De grootte, de vorm, de smaak en de kleur zijn zeer verschillend afhankelijk van de variëteit. De ananas is rijk aan vitaminen zoals: bètacaroteen, vitamine E en mineralen zoals: kalium, magnesium, fosfor, ijzer, koper, mangaan, zink en jodium.
Vanwege de vruchten werd de ananas door de mens al snel ook op andere plaatsen aangeplant. Ten tijde van Christoffel Columbus groeide de plant in heel Zuid- en Midden-Amerika en in het Caraïbisch gebied. De Spanjaarden introduceerden de ananas in de Filipijnen, Hawaï en Guam. In Europa werd de vrucht in 1720 voor het eerst met succes gekweekt in broeikassen. De ananas werd zo populair als een exotische vrucht dat het beeld van de ananas snel werd ingepast in de Europese kunst en beeldhouwkunst.
De wereldproductie wordt gedomineerd door Zuidoost-Azië, met name Thailand en de Filipijnen.
De natuurlijke (of meest voorkomende) bestuiver van de ananas is de kolibrie. Door bestuiving ontstaan zaden, maar omdat de aanwezigheid van zaden een negatief effect heeft op de kwaliteit van het fruit, is in Hawaï, waar ananas op grote schaalwordt gekweekt, de invoer van kolibries verboden. Zoals bij alle bromelia's kan de bloei van de ananas kunstmatig worden opgewekt door middel van ethyleen. Het vroeg oogsten van de hoofdvrucht zorgt voor een tweede oogst van kleinere vruchten. Na te zijn geoogst rijpt de ananas niet meer. Daarom wordt het vruchtvlees vaak ingeblikt.
Tekenen dat een ananas rijp is:
Middelste bladeren bovenop makkelijk los te trekken.[1]
Sterke ananasgeur (ethylacetaat).
Stevig, veerkrachtig vruchtvlees.
De ananas heeft glanzende "ogen".[2]
De tijdens het schoonmaken van de ananas verwijderde bovenkant kan opnieuw in de bodem worden geplant. Op dezelfde wijze waarop een aardappel of ui groeit uit een uitsnede zal dan een nieuwe plant groeien.
De ananas bevat ook het eiwit-verterende enzym bromelaïne, een stof die vaak gebruikt wordt voor het malser maken van vlees. Dit enzym is aanwezig in alle delen van de plant, maar voornamelijk in de steel. Omdat verse ananas bromelaïne bevat, kan het niet gebruikt worden in gerechten met gelatine omdat het enzym de eiwitten (en dus de gelatine) afbreekt.
[bewerken] Afbeeldingen
Ananas
Ananasproductieveld
zaden
Ananas
Mediabestanden
Voor meer mediabestanden zie de categorie Pineapple van Wikimedia Commons.
Mediabestanden
Voor meer mediabestanden zie de categorie Ananas comosus van Wikimedia Commons.
Referenties
http://www.groentenenfruit.nl/veggipedia/Ananas
http://www.xs4all.nl/~rjmmilt/index.htm?http://www.xs4all.nl/~rjmmilt/info/inf00033.htm^submenu.htm
[bewerken] Externe link
Social History of the Pineapple
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Ananas"
Categorieën: Bromeliaceae | Fruit | Plant uit het Neotropisch gebied
Persoonlijke instellingen
Nieuwe functionaliteit Niet aangemeldOverlegpagina IP-adresBijdragen IP-adresAanmelden / registreren Naamruimten
Artikel Overleg VariantenWeergaven
Lezen Bewerken Geschiedenis HandelingenZoeken
ZoekenNavigatie
Hoofdpagina Vind een artikel Vandaag Categorieën Recente wijzigingen Nieuwe artikelen Willekeurige pagina Informatie
Gebruikersportaal Snelcursus Etalage Hulp en contact Donaties Hulpmiddelen
Links naar deze pagina Verwante wijzigingen Bestand uploaden Speciale pagina's Permanente verwijzing Deze pagina citeren Afdrukken/exporteren
Boek makenDownloaden als PDFPrintervriendelijke versiein andere projecten
WikiWoordenboekWikispeciesMediabestandenMediabestandenIn andere talen
Aymar aru Azrbaycan Bosanski Català esky Dansk Deutsch English Esperanto Español Euskara Suomi Français Galego Gaelg Hrvatski Hornjoserbsce Kreyòl ayisyen Magyar Bahasa Indonesia Ido Íslenska Italiano Latina Lietuvi Latviešu Bahasa Melayu Nhuatl Diné bizaad Polski Português Runa Simi Român Simple English Slovenina Slovenšina Shqip / Srpski Basa Sunda Svenska Tagalog lea faka-Tonga Türkçe Ting Vit Bân-lâm-gú Deze pagina is het laatst bewerkt op 31 mei 2010 om 08:57.
De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de Gebruiksvoorwaarden voor meer informatie.
Wikipedia® is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een organisatie zonder winstoogmerk.
Privacybeleid Over Wikipedia Voorbehoud
Ananas
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
WikiWoordenboek
Wikispecies
Ananas
Ananas
Taxonomische indeling
Rijk: Plantae (Planten)
Stam: Embryophyta (Landplanten)
Klasse: Spermatopsida (Zaadplanten)
Clade: Bedektzadigen
Clade: Eenzaadlobbigen
Clade: Commeliniden
Orde: Poales
Familie: Bromeliaceae (Bromeliafamilie)
Geslacht: Ananas
Soort
Ananas comosus
(L.) Merr. (1917)
Ananas op Wikispecies
Voor het geslacht Ananas, een geslacht in de bromeliafamilie, zie Ananas (geslacht).
De ananas (Ananas comosus) is een tropische plant, oorspronkelijk afkomstig uit Brazilië, Bolivia en Paraguay. De plant behoort tot het geslacht Ananas uit de bromeliafamilie.
Ananas is een woord uit het Tupi, de taal van de Tupi indianen en betekent fruit met een sterke geur. Een ander soort ananas is abacaxi (een ananas met een doorn in de bladeren).
De ananas is een grote samengestelde vrucht en ontstaat uit vele kleine besjes die samengroeien. De ananas kan wel 30 cm lang en meer dan 4 kg zwaar worden, heeft bovenop een rozet van bladeren en is cilindrisch tot kegelvormig. De kleur van de schil is groenachtig tot bruinachtig, het vruchtvlees is lichtgeel tot geel en de smaak is zoet tot zoetzuur. De grootte, de vorm, de smaak en de kleur zijn zeer verschillend afhankelijk van de variëteit. De ananas is rijk aan vitaminen zoals: bètacaroteen, vitamine E en mineralen zoals: kalium, magnesium, fosfor, ijzer, koper, mangaan, zink en jodium.
Vanwege de vruchten werd de ananas door de mens al snel ook op andere plaatsen aangeplant. Ten tijde van Christoffel Columbus groeide de plant in heel Zuid- en Midden-Amerika en in het Caraïbisch gebied. De Spanjaarden introduceerden de ananas in de Filipijnen, Hawaï en Guam. In Europa werd de vrucht in 1720 voor het eerst met succes gekweekt in broeikassen. De ananas werd zo populair als een exotische vrucht dat het beeld van de ananas snel werd ingepast in de Europese kunst en beeldhouwkunst.
De wereldproductie wordt gedomineerd door Zuidoost-Azië, met name Thailand en de Filipijnen.
De natuurlijke (of meest voorkomende) bestuiver van de ananas is de kolibrie. Door bestuiving ontstaan zaden, maar omdat de aanwezigheid van zaden een negatief effect heeft op de kwaliteit van het fruit, is in Hawaï, waar ananas op grote schaalwordt gekweekt, de invoer van kolibries verboden. Zoals bij alle bromelia's kan de bloei van de ananas kunstmatig worden opgewekt door middel van ethyleen. Het vroeg oogsten van de hoofdvrucht zorgt voor een tweede oogst van kleinere vruchten. Na te zijn geoogst rijpt de ananas niet meer. Daarom wordt het vruchtvlees vaak ingeblikt.
Tekenen dat een ananas rijp is:
Middelste bladeren bovenop makkelijk los te trekken.[1]
Sterke ananasgeur (ethylacetaat).
Stevig, veerkrachtig vruchtvlees.
De ananas heeft glanzende "ogen".[2]
De tijdens het schoonmaken van de ananas verwijderde bovenkant kan opnieuw in de bodem worden geplant. Op dezelfde wijze waarop een aardappel of ui groeit uit een uitsnede zal dan een nieuwe plant groeien.
De ananas bevat ook het eiwit-verterende enzym bromelaïne, een stof die vaak gebruikt wordt voor het malser maken van vlees. Dit enzym is aanwezig in alle delen van de plant, maar voornamelijk in de steel. Omdat verse ananas bromelaïne bevat, kan het niet gebruikt worden in gerechten met gelatine omdat het enzym de eiwitten (en dus de gelatine) afbreekt.
[bewerken] Afbeeldingen
Ananas
Ananasproductieveld
zaden
Ananas
Mediabestanden
Voor meer mediabestanden zie de categorie Pineapple van Wikimedia Commons.
Mediabestanden
Voor meer mediabestanden zie de categorie Ananas comosus van Wikimedia Commons.
Referenties
http://www.groentenenfruit.nl/veggipedia/Ananas
http://www.xs4all.nl/~rjmmilt/index.htm?http://www.xs4all.nl/~rjmmilt/info/inf00033.htm^submenu.htm
[bewerken] Externe link
Social History of the Pineapple
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Ananas"
Categorieën: Bromeliaceae | Fruit | Plant uit het Neotropisch gebied
Persoonlijke instellingen
Nieuwe functionaliteit Niet aangemeldOverlegpagina IP-adresBijdragen IP-adresAanmelden / registreren Naamruimten
Artikel Overleg VariantenWeergaven
Lezen Bewerken Geschiedenis HandelingenZoeken
ZoekenNavigatie
Hoofdpagina Vind een artikel Vandaag Categorieën Recente wijzigingen Nieuwe artikelen Willekeurige pagina Informatie
Gebruikersportaal Snelcursus Etalage Hulp en contact Donaties Hulpmiddelen
Links naar deze pagina Verwante wijzigingen Bestand uploaden Speciale pagina's Permanente verwijzing Deze pagina citeren Afdrukken/exporteren
Boek makenDownloaden als PDFPrintervriendelijke versiein andere projecten
WikiWoordenboekWikispeciesMediabestandenMediabestandenIn andere talen
Aymar aru Azrbaycan Bosanski Català esky Dansk Deutsch English Esperanto Español Euskara Suomi Français Galego Gaelg Hrvatski Hornjoserbsce Kreyòl ayisyen Magyar Bahasa Indonesia Ido Íslenska Italiano Latina Lietuvi Latviešu Bahasa Melayu Nhuatl Diné bizaad Polski Português Runa Simi Român Simple English Slovenina Slovenšina Shqip / Srpski Basa Sunda Svenska Tagalog lea faka-Tonga Türkçe Ting Vit Bân-lâm-gú Deze pagina is het laatst bewerkt op 31 mei 2010 om 08:57.
De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de Gebruiksvoorwaarden voor meer informatie.
Wikipedia® is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een organisatie zonder winstoogmerk.
Privacybeleid Over Wikipedia Voorbehoud
VerbergenWikipedia krijgt een nieuw uiterlijk.Help ons bij het vinden van fouten en de gebruikersinterface vertalingen af te maken
Iets opgevallen? We hebben een paar verbeteringen doorgevoerd op Wikipedia. Lees meer. [Verbergen]
[Help ons vertalen!]
Klavecimbel
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Klavecimbel
Klavecimbel in Vlaamse stijl
Classificatie
Snaarinstrument
Toetsinstrument
Tokkelinstrument
Gerelateerde instrumenten
spinet, klavichord, citer, piano, luit
Meer artikelen
basso continuo
Portaal Muziek
Dokje van een klavecimbel:
1. Snaar
2. Tongas
3. Tong
4. Plectrum
5. DemperDe klavecimbel (of ook: Het klavecimbel) is een snaarinstrument dat met toetsen bespeeld wordt. Vóór het ontstaan van de piano was het met het pijporgel het belangrijkste toetsinstrument. In tegenstelling tot de piano (waarbij de snaren "aangeslagen" worden) worden de snaren van een klavecimbel aangetokkeld. Het geluid van een klavecimbel lijkt wat op dat van een luit, maar dan luider.
Hij of zij die een klavecimbel bespeelt is een klavecinist of een klavecimbelbespeler.
In het verleden werd klavecimbel ook vaak clavecimbel gespeld, maar de Woordenlijst van 1954 verkoos klavecimbel.
Inhoud [verbergen]
1 Geluid
2 Uiterlijk
3 Geschiedenis
4 Het klavecimbel in de 20e en 21e eeuw
5 Verwante instrumenten
6 Bekende hedendaagse klavecinisten
[bewerken] Geluid
In tegenstelling tot de piano, waar bij het indrukken van een toets een hamertje tegen de snaar slaat, wordt bij een klavecimbel de snaar getokkeld door middel van een pennetje, vergelijkbaar met een gitaar of een harp. Oorspronkelijk werden voor deze pennetjes ganzenpennen gebruikt.
Dit mechaniek geeft het instrument weliswaar een uniek timbre, maar zorgt ook voor enkele beperkingen. Op een klavecimbel is het bijvoorbeeld niet mogelijk onderscheid te maken tussen piano of forte (zacht of hard) spelen. Bovendien is het op een klavecimbel niet mogelijk "lange" noten te spelen, omdat het geluid snel wegsterft. Door een noot met een triller te spelen kan een toon langer gemaakt worden.
Vaak heeft het klavecimbel twee klavieren of manualen boven elkaar, die verschillende registers bedienen, te vergelijken met een pijporgel. Meestal is het ene klavier dan luider dan het andere en kunnen de twee ook gecombineerd worden voor een nog luidere klank. Op deze manier kan het klavecimbel toch een verschil in dynamiek simuleren.
[bewerken] Uiterlijk
Klavecimbels zijn er in verschillende vormen en met allerhande versieringen.
Op oudere klavecimbels zijn vaak de onderste toetsen (wat op een piano de "witte toetsen" zijn) zwart en de bovenste wit. De zwarte toetsen waren namelijk van hout gemaakt en de witte van ivoor. Omdat ivoor een veel duurder materiaal dan hout is, was men er zuiniger mee. De bovenste toetsen zijn immers kleiner en minder in getal. Hoewel er klavecimbels bestaan in één effen kleur, zijn veel klavecimbels versierd met schilderwerk aan de binnenzijde van de klep en soms ook aan de buitenkant van de kast. Tijdens de roerige dagen van de Franse Revolutie werden vele klavecimbels het raam uitgegooid en verbrand als symbool van het 'ancien régime' terwijl sommige gespaard werden vanwege de decoratie als die van een meesterschilder was.[bron?]
[bewerken] Geschiedenis
Tegen het einde van de 16e eeuw werden de eerste klavecimbels gebouwd in Italië. Ze dienden als goedkoop oefeninstrument voor het pijporgel. Het nieuwe instrument waaide over naar de rest van Europa. Vooral de verdere ontwikkeling van het instrument in Vlaanderen is daarbij van belang geweest. Onder de eerste klavecimbelbouwers waren de Antwerpenaren Jacob Aelbrechts en zijn zoon Lucas. De beroemdste familie van klavecimbelbouwers is de familie Ruckers, eveneens uit Antwerpen.
Uit deze tijd stamt ook het Susanne van Soldt Manuscript, een verzameling muziek voor onder andere klavecimbel. De bundel werd rond 1599 samengesteld door de Antwerpse koopmansdochter Susanne van Soldt en geldt als een van de belangrijkste bronnen voor Nederlandse muziek uit deze tijd.
In de barok kreeg het instrument een andere functie. In een concert werd het klavecimbel meer en meer gebruikt als begeleidingsinstrument, dat basso continuo speelde, vaak samen met een laag blaas- of strijkinstrument zoals een fagot of cello.
In het classicisme maakte men meer en meer gebruik van overgangsdynamiek (geleidelijk aan luider of zachter spelen). Omdat het klavecimbel dit niet kon spelen, zocht men naar vervanging en verdween het klavecimbel meer op de achtergrond. De wens een instrument te maken dat wel hard en zacht kon spelen resulteerde in de fortepiano en vervolgens de pianoforte. Daarmee verdween het klavecimbel uit de belangstelling.
[bewerken] Het klavecimbel in de 20e en 21e eeuw
'Modern' klavecimbelIn de 20e eeuw werden grote klavecimbels gebouwd op basis van stalen geraamtes, vergelijkbaar met de bouw van een concertvleugel. Het gebruik van staal in plaats van hout liet een grotere spanning op de snaren en dus een luidere klank toe - van belang om in volume op te kunnen tegen het uitdijende symfonieorkest. Onder andere Francis Poulenc schreef een klavecimbelconcert (het Concert Champêtre) voor een dergelijk instrument. Hernieuwde aandacht voor een authentieke uitvoeringspraktijk vanaf de jaren zeventig betekende dat het primaat weer kwam te liggen bij de ingetogen muziek van de historische klavecimbels.
[bewerken] Verwante instrumenten
het clavichord
het virginaal, een klein type klavecimbel, rechthoekig van vorm
het spinet, een klein type klavecimbel, driehoekig van vorm
de luthéal, een soort geprepareerde piano waarvan de klankkleur veranderd kan worden
[bewerken] Bekende hedendaagse klavecinisten
Bob van Asperen (Nederland)
Christopher Hogwood (Engeland)
Gustav Leonhardt (Nederland)
Trevor Pinnock (Engeland)
Christophe Rousset (Frankrijk)
Twee klavieren in zwart-wit.
Detail van de toetsen.
Ruckers-klavecimbel met schilderij op de klep.
Gedecoreerd klankbord en binnenkant van de klep.
Spinet.
François Couperin, vijfde prelude uit L'art de toucher le clavecin
Mediabestanden
Voor meer mediabestanden zie de categorie Harpsichords van Wikimedia Commons.
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Klavecimbel"
Categorieën: Chordofoon | Toetsinstrument
Verborgen categorie: Wikipedia:Artikel mist referentie sinds november 2007
Persoonlijke instellingen
Nieuwe functionaliteit Niet aangemeldOverlegpagina IP-adresBijdragen IP-adresAanmelden / registreren Naamruimten
Artikel Overleg VariantenWeergaven
Lezen Bewerken Geschiedenis HandelingenZoeken
ZoekenNavigatie
Hoofdpagina Vind een artikel Vandaag Categorieën Recente wijzigingen Nieuwe artikelen Willekeurige pagina Informatie
Gebruikersportaal Snelcursus Etalage Hulp en contact Donaties Hulpmiddelen
Links naar deze pagina Verwante wijzigingen Bestand uploaden Speciale pagina's Permanente verwijzing Deze pagina citeren Afdrukken/exporteren
Boek makenDownloaden als PDFPrintervriendelijke versiein andere projecten
MediabestandenIn andere talen
() Brezhoneg Bosanski Català esky Dansk Deutsch English Esperanto Español Eesti Euskara Suomi Français Furlan Frysk Gàidhlig Galego Hrvatski Magyar Ido Íslenska Italiano Latina Lietuvi Latviešu Nedersaksisch Norsk (nynorsk) Norsk (bokmål) Occitan Polski Português Român Sicilianu Srpskohrvatski / Simple English Slovenina Slovenšina / Srpski Svenska Türkçe Deze pagina is het laatst bewerkt op 16 jun 2010 om 23:20.
De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de Gebruiksvoorwaarden voor meer informatie.
Wikipedia® is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een organisatie zonder winstoogmerk.
Privacybeleid Over Wikipedia Voorbehoud
Iets opgevallen? We hebben een paar verbeteringen doorgevoerd op Wikipedia. Lees meer. [Verbergen]
[Help ons vertalen!]
Klavecimbel
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Klavecimbel
Klavecimbel in Vlaamse stijl
Classificatie
Snaarinstrument
Toetsinstrument
Tokkelinstrument
Gerelateerde instrumenten
spinet, klavichord, citer, piano, luit
Meer artikelen
basso continuo
Portaal Muziek
Dokje van een klavecimbel:
1. Snaar
2. Tongas
3. Tong
4. Plectrum
5. DemperDe klavecimbel (of ook: Het klavecimbel) is een snaarinstrument dat met toetsen bespeeld wordt. Vóór het ontstaan van de piano was het met het pijporgel het belangrijkste toetsinstrument. In tegenstelling tot de piano (waarbij de snaren "aangeslagen" worden) worden de snaren van een klavecimbel aangetokkeld. Het geluid van een klavecimbel lijkt wat op dat van een luit, maar dan luider.
Hij of zij die een klavecimbel bespeelt is een klavecinist of een klavecimbelbespeler.
In het verleden werd klavecimbel ook vaak clavecimbel gespeld, maar de Woordenlijst van 1954 verkoos klavecimbel.
Inhoud [verbergen]
1 Geluid
2 Uiterlijk
3 Geschiedenis
4 Het klavecimbel in de 20e en 21e eeuw
5 Verwante instrumenten
6 Bekende hedendaagse klavecinisten
[bewerken] Geluid
In tegenstelling tot de piano, waar bij het indrukken van een toets een hamertje tegen de snaar slaat, wordt bij een klavecimbel de snaar getokkeld door middel van een pennetje, vergelijkbaar met een gitaar of een harp. Oorspronkelijk werden voor deze pennetjes ganzenpennen gebruikt.
Dit mechaniek geeft het instrument weliswaar een uniek timbre, maar zorgt ook voor enkele beperkingen. Op een klavecimbel is het bijvoorbeeld niet mogelijk onderscheid te maken tussen piano of forte (zacht of hard) spelen. Bovendien is het op een klavecimbel niet mogelijk "lange" noten te spelen, omdat het geluid snel wegsterft. Door een noot met een triller te spelen kan een toon langer gemaakt worden.
Vaak heeft het klavecimbel twee klavieren of manualen boven elkaar, die verschillende registers bedienen, te vergelijken met een pijporgel. Meestal is het ene klavier dan luider dan het andere en kunnen de twee ook gecombineerd worden voor een nog luidere klank. Op deze manier kan het klavecimbel toch een verschil in dynamiek simuleren.
[bewerken] Uiterlijk
Klavecimbels zijn er in verschillende vormen en met allerhande versieringen.
Op oudere klavecimbels zijn vaak de onderste toetsen (wat op een piano de "witte toetsen" zijn) zwart en de bovenste wit. De zwarte toetsen waren namelijk van hout gemaakt en de witte van ivoor. Omdat ivoor een veel duurder materiaal dan hout is, was men er zuiniger mee. De bovenste toetsen zijn immers kleiner en minder in getal. Hoewel er klavecimbels bestaan in één effen kleur, zijn veel klavecimbels versierd met schilderwerk aan de binnenzijde van de klep en soms ook aan de buitenkant van de kast. Tijdens de roerige dagen van de Franse Revolutie werden vele klavecimbels het raam uitgegooid en verbrand als symbool van het 'ancien régime' terwijl sommige gespaard werden vanwege de decoratie als die van een meesterschilder was.[bron?]
[bewerken] Geschiedenis
Tegen het einde van de 16e eeuw werden de eerste klavecimbels gebouwd in Italië. Ze dienden als goedkoop oefeninstrument voor het pijporgel. Het nieuwe instrument waaide over naar de rest van Europa. Vooral de verdere ontwikkeling van het instrument in Vlaanderen is daarbij van belang geweest. Onder de eerste klavecimbelbouwers waren de Antwerpenaren Jacob Aelbrechts en zijn zoon Lucas. De beroemdste familie van klavecimbelbouwers is de familie Ruckers, eveneens uit Antwerpen.
Uit deze tijd stamt ook het Susanne van Soldt Manuscript, een verzameling muziek voor onder andere klavecimbel. De bundel werd rond 1599 samengesteld door de Antwerpse koopmansdochter Susanne van Soldt en geldt als een van de belangrijkste bronnen voor Nederlandse muziek uit deze tijd.
In de barok kreeg het instrument een andere functie. In een concert werd het klavecimbel meer en meer gebruikt als begeleidingsinstrument, dat basso continuo speelde, vaak samen met een laag blaas- of strijkinstrument zoals een fagot of cello.
In het classicisme maakte men meer en meer gebruik van overgangsdynamiek (geleidelijk aan luider of zachter spelen). Omdat het klavecimbel dit niet kon spelen, zocht men naar vervanging en verdween het klavecimbel meer op de achtergrond. De wens een instrument te maken dat wel hard en zacht kon spelen resulteerde in de fortepiano en vervolgens de pianoforte. Daarmee verdween het klavecimbel uit de belangstelling.
[bewerken] Het klavecimbel in de 20e en 21e eeuw
'Modern' klavecimbelIn de 20e eeuw werden grote klavecimbels gebouwd op basis van stalen geraamtes, vergelijkbaar met de bouw van een concertvleugel. Het gebruik van staal in plaats van hout liet een grotere spanning op de snaren en dus een luidere klank toe - van belang om in volume op te kunnen tegen het uitdijende symfonieorkest. Onder andere Francis Poulenc schreef een klavecimbelconcert (het Concert Champêtre) voor een dergelijk instrument. Hernieuwde aandacht voor een authentieke uitvoeringspraktijk vanaf de jaren zeventig betekende dat het primaat weer kwam te liggen bij de ingetogen muziek van de historische klavecimbels.
[bewerken] Verwante instrumenten
het clavichord
het virginaal, een klein type klavecimbel, rechthoekig van vorm
het spinet, een klein type klavecimbel, driehoekig van vorm
de luthéal, een soort geprepareerde piano waarvan de klankkleur veranderd kan worden
[bewerken] Bekende hedendaagse klavecinisten
Bob van Asperen (Nederland)
Christopher Hogwood (Engeland)
Gustav Leonhardt (Nederland)
Trevor Pinnock (Engeland)
Christophe Rousset (Frankrijk)
Twee klavieren in zwart-wit.
Detail van de toetsen.
Ruckers-klavecimbel met schilderij op de klep.
Gedecoreerd klankbord en binnenkant van de klep.
Spinet.
François Couperin, vijfde prelude uit L'art de toucher le clavecin
Mediabestanden
Voor meer mediabestanden zie de categorie Harpsichords van Wikimedia Commons.
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Klavecimbel"
Categorieën: Chordofoon | Toetsinstrument
Verborgen categorie: Wikipedia:Artikel mist referentie sinds november 2007
Persoonlijke instellingen
Nieuwe functionaliteit Niet aangemeldOverlegpagina IP-adresBijdragen IP-adresAanmelden / registreren Naamruimten
Artikel Overleg VariantenWeergaven
Lezen Bewerken Geschiedenis HandelingenZoeken
ZoekenNavigatie
Hoofdpagina Vind een artikel Vandaag Categorieën Recente wijzigingen Nieuwe artikelen Willekeurige pagina Informatie
Gebruikersportaal Snelcursus Etalage Hulp en contact Donaties Hulpmiddelen
Links naar deze pagina Verwante wijzigingen Bestand uploaden Speciale pagina's Permanente verwijzing Deze pagina citeren Afdrukken/exporteren
Boek makenDownloaden als PDFPrintervriendelijke versiein andere projecten
MediabestandenIn andere talen
() Brezhoneg Bosanski Català esky Dansk Deutsch English Esperanto Español Eesti Euskara Suomi Français Furlan Frysk Gàidhlig Galego Hrvatski Magyar Ido Íslenska Italiano Latina Lietuvi Latviešu Nedersaksisch Norsk (nynorsk) Norsk (bokmål) Occitan Polski Português Român Sicilianu Srpskohrvatski / Simple English Slovenina Slovenšina / Srpski Svenska Türkçe Deze pagina is het laatst bewerkt op 16 jun 2010 om 23:20.
De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de Gebruiksvoorwaarden voor meer informatie.
Wikipedia® is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een organisatie zonder winstoogmerk.
Privacybeleid Over Wikipedia Voorbehoud
Erwtensoep
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Recept Erwtensoep
Ingrediënten
500 g gedroogde spliterwten
2,5 liter water
De volgende ingrediënten wisselen in hoeveelheid:
varkensvlees zoals spek, karbonade, schenkel, krabbetjes
knolselderij of bleekselderij
rookworst
winterwortel
aardappel
prei
ui
zout
peper
Bereidingswijze
Was de spliterwten zeer goed tot er geen stof meer vanaf komt en zet ze op met het water en het vlees (behalve de rookworst). Schep als het kookt af en toe het schuim van de soep af met een schuimspaan. Laat de soep ongeveer drie kwartier koken. Als een groot stuk vlees is toegevoegd moet dit uit de soep worden gehaald, kleingesneden en eventueel bot verwijderd. Het kleingesneden vlees gaat weer terug in de pan. Snijd alle groenten vrij grof. Voeg de gesneden groenten toe en laat de soep verder koken totdat alles heel zacht is geworden, d.w.z. tenminste nog een half uur. Proef de soep halverwege en voeg naar smaak zout en peper toe.
Voeg vijf minuten voordat de soep klaar is de in plakjes gesneden rookworst toe.
Erwtensoep, ook wel snert genoemd, is een dikke soep, gemaakt van spliterwten. Andere landen, zoals Engeland en Duitsland, kennen ook erwtensoep, maar het traditionele Nederlands gerecht dat in de winter gegeten wordt is een sterk gebonden versie. De soep smaakt het beste als deze in een grote hoeveelheid wordt bereid, en daarna voor consumptie nog een dag blijft staan. Gekoeld blijft de soep een aantal dagen goed, maar hij kan ook prima worden ingevroren in een diepvriezer. De hoeveelheden van de diverse ingrediënten variëren. In totaal moet er zoveel groente aan de soep worden toegevoegd dat de massa bijzonder dik wordt, eerder lijkend op pap dan op soep.
Veel traditionele recepten hebben als enige groente knolselderij, (split)erwten en prei. Dus geen aardappel, geen wortels en geen ui. Vooral toevoeging van aardappels is controversieel, en wordt vaak gedaan om de structuur dikker te maken en zo de kooktijd te bekorten.
Erwtensoep
Erwtensoep, roggebrood en katenspekDe soep wordt traditioneel gegeten met roggebrood, belegd bijvoorbeeld met katenspek, kaas of boter. In veel families zijn pannenkoeken het traditionele dessert na erwtensoep, een traditie die ook in Scandinavische landen bekend
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Recept Erwtensoep
Ingrediënten
500 g gedroogde spliterwten
2,5 liter water
De volgende ingrediënten wisselen in hoeveelheid:
varkensvlees zoals spek, karbonade, schenkel, krabbetjes
knolselderij of bleekselderij
rookworst
winterwortel
aardappel
prei
ui
zout
peper
Bereidingswijze
Was de spliterwten zeer goed tot er geen stof meer vanaf komt en zet ze op met het water en het vlees (behalve de rookworst). Schep als het kookt af en toe het schuim van de soep af met een schuimspaan. Laat de soep ongeveer drie kwartier koken. Als een groot stuk vlees is toegevoegd moet dit uit de soep worden gehaald, kleingesneden en eventueel bot verwijderd. Het kleingesneden vlees gaat weer terug in de pan. Snijd alle groenten vrij grof. Voeg de gesneden groenten toe en laat de soep verder koken totdat alles heel zacht is geworden, d.w.z. tenminste nog een half uur. Proef de soep halverwege en voeg naar smaak zout en peper toe.
Voeg vijf minuten voordat de soep klaar is de in plakjes gesneden rookworst toe.
Erwtensoep, ook wel snert genoemd, is een dikke soep, gemaakt van spliterwten. Andere landen, zoals Engeland en Duitsland, kennen ook erwtensoep, maar het traditionele Nederlands gerecht dat in de winter gegeten wordt is een sterk gebonden versie. De soep smaakt het beste als deze in een grote hoeveelheid wordt bereid, en daarna voor consumptie nog een dag blijft staan. Gekoeld blijft de soep een aantal dagen goed, maar hij kan ook prima worden ingevroren in een diepvriezer. De hoeveelheden van de diverse ingrediënten variëren. In totaal moet er zoveel groente aan de soep worden toegevoegd dat de massa bijzonder dik wordt, eerder lijkend op pap dan op soep.
Veel traditionele recepten hebben als enige groente knolselderij, (split)erwten en prei. Dus geen aardappel, geen wortels en geen ui. Vooral toevoeging van aardappels is controversieel, en wordt vaak gedaan om de structuur dikker te maken en zo de kooktijd te bekorten.
Erwtensoep
Erwtensoep, roggebrood en katenspekDe soep wordt traditioneel gegeten met roggebrood, belegd bijvoorbeeld met katenspek, kaas of boter. In veel families zijn pannenkoeken het traditionele dessert na erwtensoep, een traditie die ook in Scandinavische landen bekend
Sjasse-patat.
Met de Tour de France in het vooruitzicht kan de aardappeljacht weer beginnen.
Op 16 december 2006 zei de Nederlandse renner Maarten Ducrot in een interview: '"Ja, je moet wachten, wachten, wachten, 'Is dit de groep die wegrijdt? Ja?' Dan moet in een keer dat gat dicht. Maar als je het dan niet redt, heb je een bloedsmaak in je mond, het snot komt uit je oren en dan kan je om je moeder roepen, maar dan heb je het niet meer in eigen hand, dat noemt men de chasse patatte."
De ‘sjas-patat’ of ‘chasse-patat’ (er bestaan nog andere schrijfwijzen) is geen zeldzaamheid tijdens grote wielerwedstrijden zoals de Tour. Het is een stukje wielertaal voor: traag en zonder veel overtuiging aan een ontsnapping beginnen, waarvan de afloop al bij voorbaat een mislukking is; een nutteloze inspanning leveren; zwemmen tussen peloton en vluchters. In het Franse wielerargot noemt men dit: partir en chasse-patat.
De term ‘patatsjas’, ook wel ‘patattenjacht’ of -‘koers’ werd eigenlijk ontleend aan de Zesdaagse. Voor de totale wieleranalfabeten onder mijn lezers (niet dat ik u onderschat): dit is een baanwedstrijd waarbij de deelnemers van verschillende ploegen (meestal twee, soms drie renners) elkaar aflossen gedurende zes dagen en nachten. De koppelwedstrijd vormt het voornaamste onderdeel, maar ook sprints en afvalraces komen aan bod. De zesdaagse werd voor het eerst gereden in Madison Square Garden te New York in 1899. In Amerika noemt men dit soort wedstrijden dan ook 'Madison races.'
De zgn. ‘patatsjas’ is een deel van de zesdaagse waarin zwakkere renners (de zgn. patattencoureurs) een paar rondjes mogen terugwinnen. ‘Sjas’ is hier een verbastering van het Franse woord 'chasse' (jacht).
Het werkwoord ‘sjassen’ betekent: keihard fietsen. Men moet in goede conditie zijn om voluit te kunnen 'sjassen'
Met de Tour de France in het vooruitzicht kan de aardappeljacht weer beginnen.
Op 16 december 2006 zei de Nederlandse renner Maarten Ducrot in een interview: '"Ja, je moet wachten, wachten, wachten, 'Is dit de groep die wegrijdt? Ja?' Dan moet in een keer dat gat dicht. Maar als je het dan niet redt, heb je een bloedsmaak in je mond, het snot komt uit je oren en dan kan je om je moeder roepen, maar dan heb je het niet meer in eigen hand, dat noemt men de chasse patatte."
De ‘sjas-patat’ of ‘chasse-patat’ (er bestaan nog andere schrijfwijzen) is geen zeldzaamheid tijdens grote wielerwedstrijden zoals de Tour. Het is een stukje wielertaal voor: traag en zonder veel overtuiging aan een ontsnapping beginnen, waarvan de afloop al bij voorbaat een mislukking is; een nutteloze inspanning leveren; zwemmen tussen peloton en vluchters. In het Franse wielerargot noemt men dit: partir en chasse-patat.
De term ‘patatsjas’, ook wel ‘patattenjacht’ of -‘koers’ werd eigenlijk ontleend aan de Zesdaagse. Voor de totale wieleranalfabeten onder mijn lezers (niet dat ik u onderschat): dit is een baanwedstrijd waarbij de deelnemers van verschillende ploegen (meestal twee, soms drie renners) elkaar aflossen gedurende zes dagen en nachten. De koppelwedstrijd vormt het voornaamste onderdeel, maar ook sprints en afvalraces komen aan bod. De zesdaagse werd voor het eerst gereden in Madison Square Garden te New York in 1899. In Amerika noemt men dit soort wedstrijden dan ook 'Madison races.'
De zgn. ‘patatsjas’ is een deel van de zesdaagse waarin zwakkere renners (de zgn. patattencoureurs) een paar rondjes mogen terugwinnen. ‘Sjas’ is hier een verbastering van het Franse woord 'chasse' (jacht).
Het werkwoord ‘sjassen’ betekent: keihard fietsen. Men moet in goede conditie zijn om voluit te kunnen 'sjassen'
VerbergenWikipedia krijgt een nieuw uiterlijk.Help ons bij het vinden van fouten en de gebruikersinterface vertalingen af te maken
Iets opgevallen? We hebben een paar verbeteringen doorgevoerd op Wikipedia. Lees meer. [Verbergen]
[Help ons vertalen!]
Ed van Thijn
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ed van Thijn
Eduard van Thijn
Geboren 16 augustus 1934
Partij PvdA
Titulatuur drs.
Politieke functies
1962-1971 Lid gemeenteraad Amsterdam
1967-1981 Lid Tweede Kamer
1981-1982 Minister van Binnenlandse Zaken
1982-1983 Lid Tweede Kamer
1983-1994 Burgemeester van Amsterdam
1994-1994 Minister van Binnenlandse Zaken
1999-2007 Lid Eerste Kamer
Parlement & Politiek - biografie
Portaal Politiek
Eduard (Ed) van Thijn (Amsterdam, 16 augustus 1934) is een Nederlands politicus. Namens de Partij van de Arbeid was hij onder meer minister van Binnenlandse Zaken, lid van de Tweede Kamer, burgemeester van Amsterdam en lid van de Eerste Kamer.
Inhoud [verbergen]
1 Jeugd
2 Politiek
2.1 Tweede Kamer
2.2 Burgemeester
2.3 Eerste Kamer
3 Privé
4 Publicaties
5 Externe link
[bewerken] Jeugd
Tijdens de Duitse bezetting van Nederland, begin 1943, kwamen hij en zijn moeder vanwege hun Joodse afkomst terecht in het doorgangskamp Westerbork, waarna deportatie naar een vernietigingskamp een kwestie van tijd zou zijn. Zijn vader wist hen door middel van een list tijdig te bevrijden. Daarna volgde een periode van onderduiken. Hij zat in totaal op achttien adressen ondergedoken. Hij werd uiteindelijk verraden en kwam begin 1945 opnieuw in Westerbork terecht. Vanwege de algemene spoorwegstaking van 1944 was er geen treinverkeer meer; bovendien rukten Russen op in oostelijk Europa, dus werd hij niet op transport gesteld naar Duitsland of Polen.
Na de oorlog vervolgde hij zijn schoolopleiding. Na afronding van zijn studie politieke en sociale wetenschappen aan de Gemeentelijke Universiteit van Amsterdam kwam Ed van Thijn in dienst van de Wiardi Beckman Stichting, het wetenschappelijke bureau van de PvdA.
[bewerken] Politiek
[bewerken] Tweede Kamer
Voor deze partij ging hij vervolgens de politiek in. Hij begon zijn politieke carrière als gemeenteraadslid in de gemeente Amsterdam. Daarna werd hij lid van de Tweede Kamer. Hierin had hij de taak van woordvoerder voor staatkundige vernieuwing.
Ten tijde van het centrum-linkse kabinet-Den Uyl was hij fractievoorzitter. Na de verkiezingen in 1977 - waarbij de PvdA 10 zetels won - speelde hij een belangrijke rol in de kabinetsformatie. In 1981 was hij formateur en in het daarop volgende kabinet-Van Agt II bekleedde hij de post van minister van Binnenlandse Zaken.
[bewerken] Burgemeester
Ed van Thijn opent als burgemeester het WTC (1985).Hierna werd hij burgemeester van de gemeente Amsterdam. In de nacht van 6 op 7 november 1985 poogde de terroristische groepering 'Autonome Cellen Nederland' (mogelijk dezelfde als het Militant Autonomen Front) tevergeefs een aanslag te plegen op de ambtswoning van Van Thijn: Er werden twee zware brandbommen geplaatst in het pand ernaast tegen de muur aan, naar eigen zeggen op een meter van zijn hoofdkussen. Volgens de Explosieven Opruimings Dienst zouden de bommen wanneer afgegaan de hele voorgevel eruit hebben geblazen. Op het laatste moment werd telefonisch gewaarschuwd voor de bommen en werd van Thijn van zijn bed gelicht door de politie; pas een half uur nadat de bommen hadden moeten afgaan, maar deze ontploften niet. De moordaanslag was waarschijnlijk een reactie op de dood van de drugsverslaafde kraker Hans Kok twee weken eerder, waarna in de stad leuzen als 'Van Thijn moordenaar' en 'Van Thijn Van Zwijn' verschenen.[1]
In het kabinet-Lubbers III kwam hij voor korte tijd terug als minister van Binnenlandse Zaken (18 januari 1994 tot 27 mei 1994); dat hij vrij snel weer terugtrad hing samen met met het feit dat hij struikelde over de IRT-affaire.
[bewerken] Eerste Kamer
Ed van Thijn was van 1999 tot 2007 lid van de Eerste Kamer, waarbij hij onder meer belast was met het woordvoerderschap van buitenlandse zaken. Als woordvoerder van de PvdA-fractie op een onderwerp dat echter betrekking had op binnenlandse zaken veroorzaakte hij op 22 maart 2005 mede de 'Nacht van Van Thijn': bij de behandeling van de tweede lezing van het wetsvoorstel tot het schrappen uit de grondwet van de door de Kroon benoemde burgemeester, stemde zijn fractie tegen, waarmee het voorstel werd verworpen. Als reden gaf hij op dat de PvdA-fractie (en ook de fracties van GroenLinks en de SP) het niet eens was met de snelheid waarmee het kabinet de door het volk gekozen burgemeester wilde invoeren. De volgende dag nam de minister van Bestuurlijke Vernieuwing, Thom de Graaf (D66), ontslag. Laurens Jan Brinkhorst noemde Van Thijn "een rat".
[bewerken] Privé
Van Thijn is sinds 1992 getrouwd met Odette Taminiau, zijn derde huwelijk. Hij heeft twee kinderen uit zijn eerste huwelijk; één daarvan is actrice Marion van Thijn die in de Nederlandse film De Kassière speelde. In de jaren 70 had Van Thijn een langdurige relatie met politica Hedy d'Ancona. Van 1983 tot 1990 was hij getrouwd met het toenmalige Kamerlid en latere minister Eveline Herfkens.
Alhoewel niet van godsdienstigen huize oriënteert hij zich de laatste jaren op het liberaal-joodse geloof.
[bewerken] Publicaties
Dagboek van een onderhandelaar, over de langdurige, maar mislukte coalitiebesprekingen.m.b.t. het beoogde kabinet Den Uyl II; 1978, Uitgeverij Van Gennep, ISBN 9789060123751
De dorpelingen van Innocento, misdaadroman - samen met Peter Brusse); 1981, Uitgever Conserve, ISBN 9789060124901
De PvdA geprovoceerd (1960-1970) in: J. Bank en S. Temming, "Van brede visie tot smalle marge. Acht prominenten over de SDAP en de PvdA"; 1981, Sijthoff, ISBN 9021824965
Democratie als hartstocht, commentaren en pleidooien 1966-1991; 1991, Uitgeverij Van Gennep, ISBN 9789060128824
Retour Den Haag, dagboek van een minister; 1994, Uitgeverij Van Gennep, ISBN 9789055150236
Nog één nacht slapen, over een koffertje met herinneringen; 1995, ISBN 9789061684404
Stemmingen in Sarajevo, dagboek van een waarnemer; 1997, Uitgeverij Van Gennep, ISBN 9789055151493
Politiek en Bureaucratie, Baas Boven Baas, oratie Universiteit van Amsterdam; 1997, Uitgeverij Wiardi Beckmanstichting & Van Gennep, ISBN
De Sorry-democratie; 1998, Uitgeverij Van Gennep, ISBN 9789055152094
Het Verhaal, autobiografie; 1999, Uitgeverij Meulenhoff, ISBN 9789046130346
Publieke zaken, essays over politiek en bestuur; 2001, Uitgeverij Meulenhoff, ISBN 9789029070225
BM, herinneringen, anekdotes en overpeinzingen aan burgemeesterfunctie Amsterdam; 2003, Uitgeverij Augustus, ISBN 9789045701714
18 adressen, oorlogservaringen; 2004, Uitgeverij Augustus, ISBN 9789045700830
Judica/Judy, over speurtocht naar zijn pleegmoeder; 2006, Uitgeverij Augustus, ISBN 9789045700762
Kroonprinsenleed, over machtswisselingen in de politiek; 2008, Uitgeverij Augustus, ISBN 9789045701875
Het verhaal en daarna, autobiografische verhalen; 2009, Uitgeverij Augustus, ISBN 9789045702544
De formatie, over achtergronden van kabinetsformaties; 2010, Uitgeverij Augustus, ISBN 9789045704388
[bewerken] Externe link
Profiel bij de Digitale bibliotheek voor de Nederlandse letteren (dbnl)
Profiel bij Europa Nu
Voorganger:
Hans Wiegel Minister van Binnenlandse Zaken
1981-1982 Opvolger:
Max Rood
Voorganger:
Wim Polak Burgemeester van Amsterdam
1983-1994 Opvolger:
Schelto Patijn
Voorganger:
Ernst Hirsch Ballin Minister van Binnenlandse Zaken
1994 Opvolger:
Dieuwke de Graaff-Nauta
Referenties
Caspar Janssen, "Het geweld kwam van links", Volkskrant, 3 mei 2003
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Ed_van_Thijn"
Categorieën: Burgemeester van Amsterdam | Eerste Kamerlid | Holocaustoverlevende | Nederlands minister van Binnenlandse Zaken | Nederlands publicist | PvdA-politicus | Tweede Kamerlid
Persoonlijke instellingen
Nieuwe functionaliteit Niet aangemeldOverlegpagina IP-adresBijdragen IP-adresAanmelden / registreren Naamruimten
Artikel Overleg VariantenWeergaven
Lezen Bewerken Geschiedenis HandelingenZoeken
Navigatie
Hoofdpagina Vind een artikel Vandaag Categorieën Recente wijzigingen Nieuwe artikelen Willekeurige pagina Informatie
Gebruikersportaal Snelcursus Etalage Hulp en contact Donaties Hulpmiddelen
Links naar deze pagina Verwante wijzigingen Bestand uploaden Speciale pagina's Permanente verwijzing Deze pagina citeren Afdrukken/exporteren
Boek makenDownloaden als PDFPrintervriendelijke versieIn andere talen
English Deze pagina is het laatst bewerkt op 4 aug 2010 om 10:10.
De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de Gebruiksvoorwaarden voor meer informatie.
Wikipedia® is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een organisatie zonder winstoogmerk.
Privacybeleid Over Wikipedia Voorbehoud
Iets opgevallen? We hebben een paar verbeteringen doorgevoerd op Wikipedia. Lees meer. [Verbergen]
[Help ons vertalen!]
Ed van Thijn
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ed van Thijn
Eduard van Thijn
Geboren 16 augustus 1934
Partij PvdA
Titulatuur drs.
Politieke functies
1962-1971 Lid gemeenteraad Amsterdam
1967-1981 Lid Tweede Kamer
1981-1982 Minister van Binnenlandse Zaken
1982-1983 Lid Tweede Kamer
1983-1994 Burgemeester van Amsterdam
1994-1994 Minister van Binnenlandse Zaken
1999-2007 Lid Eerste Kamer
Parlement & Politiek - biografie
Portaal Politiek
Eduard (Ed) van Thijn (Amsterdam, 16 augustus 1934) is een Nederlands politicus. Namens de Partij van de Arbeid was hij onder meer minister van Binnenlandse Zaken, lid van de Tweede Kamer, burgemeester van Amsterdam en lid van de Eerste Kamer.
Inhoud [verbergen]
1 Jeugd
2 Politiek
2.1 Tweede Kamer
2.2 Burgemeester
2.3 Eerste Kamer
3 Privé
4 Publicaties
5 Externe link
[bewerken] Jeugd
Tijdens de Duitse bezetting van Nederland, begin 1943, kwamen hij en zijn moeder vanwege hun Joodse afkomst terecht in het doorgangskamp Westerbork, waarna deportatie naar een vernietigingskamp een kwestie van tijd zou zijn. Zijn vader wist hen door middel van een list tijdig te bevrijden. Daarna volgde een periode van onderduiken. Hij zat in totaal op achttien adressen ondergedoken. Hij werd uiteindelijk verraden en kwam begin 1945 opnieuw in Westerbork terecht. Vanwege de algemene spoorwegstaking van 1944 was er geen treinverkeer meer; bovendien rukten Russen op in oostelijk Europa, dus werd hij niet op transport gesteld naar Duitsland of Polen.
Na de oorlog vervolgde hij zijn schoolopleiding. Na afronding van zijn studie politieke en sociale wetenschappen aan de Gemeentelijke Universiteit van Amsterdam kwam Ed van Thijn in dienst van de Wiardi Beckman Stichting, het wetenschappelijke bureau van de PvdA.
[bewerken] Politiek
[bewerken] Tweede Kamer
Voor deze partij ging hij vervolgens de politiek in. Hij begon zijn politieke carrière als gemeenteraadslid in de gemeente Amsterdam. Daarna werd hij lid van de Tweede Kamer. Hierin had hij de taak van woordvoerder voor staatkundige vernieuwing.
Ten tijde van het centrum-linkse kabinet-Den Uyl was hij fractievoorzitter. Na de verkiezingen in 1977 - waarbij de PvdA 10 zetels won - speelde hij een belangrijke rol in de kabinetsformatie. In 1981 was hij formateur en in het daarop volgende kabinet-Van Agt II bekleedde hij de post van minister van Binnenlandse Zaken.
[bewerken] Burgemeester
Ed van Thijn opent als burgemeester het WTC (1985).Hierna werd hij burgemeester van de gemeente Amsterdam. In de nacht van 6 op 7 november 1985 poogde de terroristische groepering 'Autonome Cellen Nederland' (mogelijk dezelfde als het Militant Autonomen Front) tevergeefs een aanslag te plegen op de ambtswoning van Van Thijn: Er werden twee zware brandbommen geplaatst in het pand ernaast tegen de muur aan, naar eigen zeggen op een meter van zijn hoofdkussen. Volgens de Explosieven Opruimings Dienst zouden de bommen wanneer afgegaan de hele voorgevel eruit hebben geblazen. Op het laatste moment werd telefonisch gewaarschuwd voor de bommen en werd van Thijn van zijn bed gelicht door de politie; pas een half uur nadat de bommen hadden moeten afgaan, maar deze ontploften niet. De moordaanslag was waarschijnlijk een reactie op de dood van de drugsverslaafde kraker Hans Kok twee weken eerder, waarna in de stad leuzen als 'Van Thijn moordenaar' en 'Van Thijn Van Zwijn' verschenen.[1]
In het kabinet-Lubbers III kwam hij voor korte tijd terug als minister van Binnenlandse Zaken (18 januari 1994 tot 27 mei 1994); dat hij vrij snel weer terugtrad hing samen met met het feit dat hij struikelde over de IRT-affaire.
[bewerken] Eerste Kamer
Ed van Thijn was van 1999 tot 2007 lid van de Eerste Kamer, waarbij hij onder meer belast was met het woordvoerderschap van buitenlandse zaken. Als woordvoerder van de PvdA-fractie op een onderwerp dat echter betrekking had op binnenlandse zaken veroorzaakte hij op 22 maart 2005 mede de 'Nacht van Van Thijn': bij de behandeling van de tweede lezing van het wetsvoorstel tot het schrappen uit de grondwet van de door de Kroon benoemde burgemeester, stemde zijn fractie tegen, waarmee het voorstel werd verworpen. Als reden gaf hij op dat de PvdA-fractie (en ook de fracties van GroenLinks en de SP) het niet eens was met de snelheid waarmee het kabinet de door het volk gekozen burgemeester wilde invoeren. De volgende dag nam de minister van Bestuurlijke Vernieuwing, Thom de Graaf (D66), ontslag. Laurens Jan Brinkhorst noemde Van Thijn "een rat".
[bewerken] Privé
Van Thijn is sinds 1992 getrouwd met Odette Taminiau, zijn derde huwelijk. Hij heeft twee kinderen uit zijn eerste huwelijk; één daarvan is actrice Marion van Thijn die in de Nederlandse film De Kassière speelde. In de jaren 70 had Van Thijn een langdurige relatie met politica Hedy d'Ancona. Van 1983 tot 1990 was hij getrouwd met het toenmalige Kamerlid en latere minister Eveline Herfkens.
Alhoewel niet van godsdienstigen huize oriënteert hij zich de laatste jaren op het liberaal-joodse geloof.
[bewerken] Publicaties
Dagboek van een onderhandelaar, over de langdurige, maar mislukte coalitiebesprekingen.m.b.t. het beoogde kabinet Den Uyl II; 1978, Uitgeverij Van Gennep, ISBN 9789060123751
De dorpelingen van Innocento, misdaadroman - samen met Peter Brusse); 1981, Uitgever Conserve, ISBN 9789060124901
De PvdA geprovoceerd (1960-1970) in: J. Bank en S. Temming, "Van brede visie tot smalle marge. Acht prominenten over de SDAP en de PvdA"; 1981, Sijthoff, ISBN 9021824965
Democratie als hartstocht, commentaren en pleidooien 1966-1991; 1991, Uitgeverij Van Gennep, ISBN 9789060128824
Retour Den Haag, dagboek van een minister; 1994, Uitgeverij Van Gennep, ISBN 9789055150236
Nog één nacht slapen, over een koffertje met herinneringen; 1995, ISBN 9789061684404
Stemmingen in Sarajevo, dagboek van een waarnemer; 1997, Uitgeverij Van Gennep, ISBN 9789055151493
Politiek en Bureaucratie, Baas Boven Baas, oratie Universiteit van Amsterdam; 1997, Uitgeverij Wiardi Beckmanstichting & Van Gennep, ISBN
De Sorry-democratie; 1998, Uitgeverij Van Gennep, ISBN 9789055152094
Het Verhaal, autobiografie; 1999, Uitgeverij Meulenhoff, ISBN 9789046130346
Publieke zaken, essays over politiek en bestuur; 2001, Uitgeverij Meulenhoff, ISBN 9789029070225
BM, herinneringen, anekdotes en overpeinzingen aan burgemeesterfunctie Amsterdam; 2003, Uitgeverij Augustus, ISBN 9789045701714
18 adressen, oorlogservaringen; 2004, Uitgeverij Augustus, ISBN 9789045700830
Judica/Judy, over speurtocht naar zijn pleegmoeder; 2006, Uitgeverij Augustus, ISBN 9789045700762
Kroonprinsenleed, over machtswisselingen in de politiek; 2008, Uitgeverij Augustus, ISBN 9789045701875
Het verhaal en daarna, autobiografische verhalen; 2009, Uitgeverij Augustus, ISBN 9789045702544
De formatie, over achtergronden van kabinetsformaties; 2010, Uitgeverij Augustus, ISBN 9789045704388
[bewerken] Externe link
Profiel bij de Digitale bibliotheek voor de Nederlandse letteren (dbnl)
Profiel bij Europa Nu
Voorganger:
Hans Wiegel Minister van Binnenlandse Zaken
1981-1982 Opvolger:
Max Rood
Voorganger:
Wim Polak Burgemeester van Amsterdam
1983-1994 Opvolger:
Schelto Patijn
Voorganger:
Ernst Hirsch Ballin Minister van Binnenlandse Zaken
1994 Opvolger:
Dieuwke de Graaff-Nauta
Referenties
Caspar Janssen, "Het geweld kwam van links", Volkskrant, 3 mei 2003
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Ed_van_Thijn"
Categorieën: Burgemeester van Amsterdam | Eerste Kamerlid | Holocaustoverlevende | Nederlands minister van Binnenlandse Zaken | Nederlands publicist | PvdA-politicus | Tweede Kamerlid
Persoonlijke instellingen
Nieuwe functionaliteit Niet aangemeldOverlegpagina IP-adresBijdragen IP-adresAanmelden / registreren Naamruimten
Artikel Overleg VariantenWeergaven
Lezen Bewerken Geschiedenis HandelingenZoeken
Navigatie
Hoofdpagina Vind een artikel Vandaag Categorieën Recente wijzigingen Nieuwe artikelen Willekeurige pagina Informatie
Gebruikersportaal Snelcursus Etalage Hulp en contact Donaties Hulpmiddelen
Links naar deze pagina Verwante wijzigingen Bestand uploaden Speciale pagina's Permanente verwijzing Deze pagina citeren Afdrukken/exporteren
Boek makenDownloaden als PDFPrintervriendelijke versieIn andere talen
English Deze pagina is het laatst bewerkt op 4 aug 2010 om 10:10.
De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de Gebruiksvoorwaarden voor meer informatie.
Wikipedia® is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een organisatie zonder winstoogmerk.
Privacybeleid Over Wikipedia Voorbehoud
VerbergenWikipedia krijgt een nieuw uiterlijk.
Help ons fouten te vinden en de gebruikersinterface-vertalingen af te maken. (before 25/08/2010).
Mohammed
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Voor andere personen met deze naam, zie Mohammed (voornaam)
Arabische kalligrafie van de naam van Mohammed. Het is onder de meeste moslims niet gebruikelijk om Mohammed af te beelden.Mohammed (Arabisch:, Moehammad) (Mekka, 569/570/571 - Medina, 8 juni 632) wordt door moslims beschouwd als profeet en voltooier van het monotheïstische geloof van Abraham. In de islam wordt hij als de laatste profeet en boodschapper gezien die de uiteindelijke openbaring van God, de Koran, heeft ontvangen. Door moslims wordt hij daarom aangeduid als het Zegel der Profeten.
Veel moslims zeggen op basis van Ahadith vaak na het horen van de naam Mohammed sallallahu alaihi wa sallam ("zegeningen en vrede met hem" of "vrede zij met hem"), in geschreven tekst vaak afgekort als 's(a)ws' of '(z)v(z)mh'.
Inhoud [verbergen]
1 Levensloop
1.1 Jeugd
1.2 Profeetschap in Mekka
1.2.1 Eerste volgelingen
1.2.2 Machtsstrijd in Mekka
1.2.3 Vertrek naar Yathrib
2 Medina
2.1 Verdrag van Medina
2.2 Slag bij Badr en Oehoed
2.3 Terugkeer naar Mekka
3 Mohammeds vrouwen
4 Boodschap
5 Joden en christenen
6 Visies en opinies
6.1 De islam over Mohammed
6.2 Het uiterlijk van Mohammed
6.3 Enkele andere religieuze en humanistische visies op Mohammed
6.4 Enkele hedendaagse opinies over Mohammed
6.5 Historisch-kritische kanttekeningen
6.5.1 Betrouwbaarheid van de overleveringen
6.6 Gezegde
7 Externe link
[bewerken] Levensloop
Er zijn geen bronnen uit de tijd van Mohammed waarop een biografie gebaseerd kan worden. Het oudst bekende geschrift is de Sira van Ibn Ishaq (plusminus 750), latere biografieën zijn (deels) daarop gebaseerd.
Perzische miniatuur uit de 16e eeuw. Mohammed komt met Buraq, een hemels dier, aan in de hemel. Zijn gezicht is niet afgebeeld.[bewerken] Jeugd
Zie Geboortejaar van Mohammed voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Zie ook Stamboom van Mohammed
Verschillende gedichten uit de klassieke Arabische literatuur ondersteunen de traditionele visie, dat de afstamming van Mohammed van de stam van Haashim, een verarmde substam van de Qoeraisj is. De stam Qoeraisj komt voort uit het volk van Adnaan die een afstammeling van Haidir (Hadar) is. Hadar is de achtste zoon van profeet Ismaël (Genesis 25:13-15). Mekkaanse tegenstanders van Mohammed bekritiseerden hem met het argument, dat ze hem en zijn boodschap geloofd zouden hebben als hij een van de vooraanstaande mannen van de twee steden (Mekka en at-Thakif) zou zijn geweest.
Over zijn vader Abdallah ("dienaar van God"), die vlak voor de geboorte van Mohammed gestorven zou zijn, is weinig bekend. Zijn grootvader van vaders zijde wordt Abd al-Moettalib genoemd. Over hem is eveneens weinig bekend. Zijn moeder Aminah bint Wahab was afkomstig uit Medina en overleed toen hij zes jaar was. Tot zijn achtste was hij bij zijn grootvader in huis maar toen die stierf werd zijn opvoeding voortgezet door zijn oom, Aboe Talib. Uit historische bronnen zijn Mohammeds ooms Aboe Talib, Hamza en Abd al-Oezza bekend. Uit de Islamitische traditie is ook bekend dat Mohammed in zijn jonge jaren als schaapherder heeft gewerkt voordat hij een koopman werd.
Polytheïsme en geestenverering kenmerkten de Arabische wereld toen Mohammed opgroeide, hoewel er ook Joodse stammen (met name in Medina) waren en groepen bedoeïenen die een vorm van monotheïsme kenden. Mekka was in die tijd een handelsstad waar enkele karavaanroutes samenkwamen. Handelaars en andere reizigers namen hun religies en (af)godsbeelden mee en velen daarvan werden in Mekka neergezet, vooral rond de Ka'aba. De Ka'aba was in de tijd van Mohammed een universeel religieus heiligdom waar 360 goden werden aanbeden. De stam Qoeraisj had vanouds het beheer over de Ka'aba. Mohammed groeide op in de stad en ontmoette daar voldoende rondreizende bedoeïenen en kooplieden uit allerlei windstreken om iets meer te weten te komen over deze religies. Ook nam zijn oom hem tenminste één keer mee naar Syrië. Eén van de bijnamen die zijn stadgenoten hem volgens de overlevering gaven was al-Amin, de betrouwbare.
Toen Mohammed 25 jaar oud was trouwde hij met de vijftien jaar oudere weduwe Chadidja, die handelskaravanen bezat. Zij had hem kort daarvoor in dienst genomen als leider van een van haar karavanen. Reizend als Chadidja's handelsvertegenwoordiger kwam Mohammed in contact met joden en christenen. Hij kwam daarbij in aanraking met hun godsdienst.
[bewerken] Profeetschap in Mekka
Volgens de tradities zou Mohammed zich in de maand ramadan in het jaar 610 teruggetrokken hebben in de grot van Hira toen hem de engel Gabriël verscheen en hem aanwees als profeet van God. Hij zou toen 40 jaar oud geweest zijn. De eerste vijf regels van Soera De Bloedklomp vormen volgens een meerderheid van de Koranexegeten het begin van de openbaringen die Mohammed gedurende de volgende 22 of 23 jaar via Gabriël van God zou hebben ontvangen. Deze openbaringen werden later samengevoegd in de Koran.
Na ongeveer twee jaar begon Mohammed in Mekka als profeet op te treden en riep hij zijn plaatsgenoten op geen afgoden meer te aanbidden. Zijn boodschap van monotheïsme, politieke eenheid en sociale bewogenheid stuitte op verzet van de heersende klasse die zijn rijkdom en aanzien mede aan de veelgodencultus rond het heiligdom in Mekka te danken had.
In sommige authentieke Ahadith worden wonderen overgeleverd die Mohammed heeft verricht. Zo liet hij op verzoek voor een wonder van de heidense Mekkanen de maan splijten (sahieh Boechari, Volume 4, Boek 56, Nummer 831) en liet hij water uit zijn vingers stromen (sahieh Boechari 3576/sahieh Muslim 1856) waarmee hij aan het gebrek aan water bij zijn metgezellen een einde maakte terwijl ze met vijftienhonderd man waren.
[bewerken] Eerste volgelingen
Een 15e-eeuwse illustratie van een predikende Mohammed, door Al-Biruni.Tot Mohammeds eerste volgelingen behoorden zijn vrouw Chadidja, zijn vriend en koopman Aboe Bakr, zijn minderjarige neef Ali, zijn geadopteerde zoon Zayd en de rijke koopman Oethman ibn Affan. Vanwege zijn sociale boodschap trok hij in het begin met name armere Mekkanen en slaven aan. In de dertien jaar dat Mohammed in Mekka predikte verzamelden zich ongeveer 70 families om hem heen.[1]
[bewerken] Machtsstrijd in Mekka
De heersende klasse voelde zich door het optreden van Mohammed dermate bedreigd dat ze hem het leiderschap over Mekka aanboden op voorwaarde dat hij met zijn predikingen ophield. Toen Mohammed dat weigerde, riep een aantal leidende figuren op tot een boycot van de clan van Mohammed, die twee jaar duurde. Zij raakten gedurende die tijd economisch en sociaal volledig geïsoleerd. In die tijd overleed Chadidja en niet lang na het opheffen van de boycot ook zijn oom en beschermer Aboe Talib ibn Abdul Muttalib, wat zijn tegenstanders in de gelegenheid stelde om openlijk te speculeren over mogelijkheden om Mohammed uit de weg te ruimen.
[bewerken] Vertrek naar Yathrib
In 620 en 621 ontving Mohammed delegaties uit Yathrib (later Medina genoemd), waarvan de leden tot de islam overgingen en die de moslims uit Mekka hulp en bescherming aanboden. Dit stelde de moslims in de gelegenheid om successievelijk naar Yathrib uit te wijken. Op het moment dat zijn vijanden hadden besloten om Mohammed gezamenlijk te vermoorden, vertrok hij in 622 naar Yathrib. Samen met Aboe Bakr wist Mohammed aan zijn belagers te ontkomen en vertrok hij 's nachts in zuidelijke richting, om zijn achtervolgers op een dwaalspoor te zetten. In een grot voorkwamen een spin en een rotsduif de ontdekking van deze schuilplaats door een web en een nest aan de ingang van de grot te maken. Zijn achtervolgers kregen zo de indruk dat de grot reeds lang niet meer betreden was.
Deze migratie staat bekend als de hidjra en is later als begin van de islamitische jaartelling gaan gelden.
[bewerken] Medina
afbeelding van Mohammed in Medina uit een Arabisch middeleeuws manuscript.Mohammed vestigde zich in Yathrib. Zijn dromedaris werd bij aankomst losgelaten en wees zo de plaats aan van Mohammeds huis. De plaatsnaam werd omgedoopt in Medinat-un-Nabawi ('stad van de profeet'), later afgekort tot Medina. In Medina zou Mohammed naast zijn religieuze functie op een later tijdstip ook een politiek-militair profiel aannemen als opperbevelhebber van het moslimleger.
[bewerken] Verdrag van Medina
Volgens de tradities sloot Mohammed een verdrag met de Arabische en Joodse stammen dat bepaalde dat ieder zijn eigen religie vrij kon belijden, vijandigheden tussen moslims verbood en voorschreef dat geschilpunten ter beoordeling aan Mohammed werden voorgelegd. Tevens zouden de partijen elkaar steun verlenen in het geval een van hen door een vijand zou worden aangevallen.
Het Verdrag maakte weliswaar een einde aan de onderlinge vijandigheden tussen partijen in Yathrib, maar met de komst van Mohammed en zijn getrouwen ontstond een nieuw conflict, namelijk tussen moslims en niet-moslims. Het is onzeker of het overgeleverde verdrag hetzelfde is als het verdrag dat de strijdende partijen in Yathrib ondertekenden.
[bewerken] Slag bij Badr en Oehoed
Om in de landbouwenclave aan inkomsten te komen waren de moslims aangewezen op de steun van de inwoners van Medina, die mede daarom 'helpers' (ansaar) werden genoemd. De moslims waren gemigreerd uit Mekka maar hadden al hun bezittingen achtergelaten. De Qoeraisj waren van plan om deze bezittingen van de moslims te gaan verhandelen. Zo vertrok er dus een karavaan met de bezittingen van de gemigreerde moslims.
Mekka stuurde in 624 een leger om deze belangrijke karavaan te beschermen. Mohammed besloot om deze bezittingen niet zomaar in de handen van de Qoeraisj te laten. Bij Badr, een oase op de karavaanroute tussen Mekka en Medina, kwam het tot een treffen. De karavaan bleef in handen van de Mekkanen, maar het leger van de Mekkanen werd door het aanzienlijk kleinere leger van de moslims onder leiding van Mohammed verslagen. Volgens de overlevering was dat te danken aan de tussenkomst van engelen, die het aantal van de moslims schijnbaar deed toenemen.
In 626 versloeg een leger van circa 3000 Mekkanen het duizendkoppige leger van moslims bij Oehoed. De moslims moesten zich in Medina terugtrekken.
In 627 stuurde Mekka een leger van 10.000 soldaten naar Medina om de moslimgemeenschap definitief te vernietigen. De moslims hadden echter een gracht gegraven, een techniek die nieuw was voor de Arabieren die gewend waren om man tegen man te vechten. Na twee weken beleg moest het leger zich terugtrekken, niet in staat de vesting van Medina binnen te komen. Deze gebeurtenis staat bekend als de loopgravenoorlog of 'Slag van de gracht'. Essentieel zijn de onderhandelingen van de Qoeraisj met de joden van Banoe Koraiza om via het zuiden van de oase van Medina waar deze joden woonden, de stad binnen te trekken[2].
Meteen hierna keerde Mohammed zich tegen de joodse stam Banoe Koraiza, omdat zij de aanval gedeeltelijk betaald zouden hebben en zelfs op de been hebben gebracht. Na een beleg van 25 dagen gaf de stam zich over. Mohammed liet de joden hun eigen rechter aanwijzen, die vervolgens de joodse wetten toepaste; op basis van Deuteronomium 20:10-17 veroordeelde de aangewezen rechter de mannen van de stam collectief tot de dood en de vrouwen en kinderen tot slavernij. Soera De Partijscharen zegt hierover dat de Mensen van het Boek die de tegenstanders van de moslims helpen schrik zijn aangejaagd. [3] Hoewel deze daad als antisemitisch opgevat kan worden, kan dit weerlegd worden door het feit dat na 627 kleine groepen joden in Medina bleven leven zonder verdere represailles[4].
Al voor de Slag van de Gracht wilde Mohammed het bloedgeld verhogen, maar volgens de overlevering zou tijdens de onderhandelingen met de joden aan Mohammed zijn geopenbaard dat de joden hem wilden vermoorden. De joodse vesting werd twee weken belegerd, waarna de palmbomen werden gehakt, iets wat de joden zo'n angst inboezemde, dat zij vroegen te mogen vertrekken. Met alles wat zij mee konden nemen, vertrokken zij naar Khaybar.[5]
Na het Verdrag van Hoedaibijja echter, waarbij een wapenstilstand tussen de moslims met de Qoeraisj werd gesloten, besloot Mohammed zijn aandacht te richten op het gevaar in het noorden, Khaybar. Met 600 man werd gepoogd in de Slag bij Khaybar de plaats in te nemen die als onneembaar gold. Met het kleine leger leek Mohammed gedoemd te zijn deze Slag te verliezen, maar de onderlinge verdeeldheid in het stammensysteem aan de joodse zijde leek Mohammed in de hand te werken. Ondanks dat de overleveringen spreken van een snelle overwinning, moet de strijd een maand in beslag hebben genomen. Nadat de joden een vredesvoorstel deden aan Mohammed werd deze geaccepteerd met Koranistisch voorschrift. Het was precies het soort overeenkomst dat de Arabieren in de sedentaire gebieden regelmatig sloten met de bedoeïen; in ruil voor de helft van de dadeloogst zou Mohammed voor militaire bescherming zorgen. Het nabijgelegen Fadak hoorde van deze overeenkomst en anticipeerde op een mogelijke aanval. Ook de Fadakse joden besloten zich over te geven onder dezelfde voorwaarde. Om dit alles te bezegelen trouwde Mohammed de dochter van zijn voormalige vijand.[6]
Omringende Arabische stammen begonnen nu de kracht van Mohammed te erkennen en waren bereid om verdragen met hem te sluiten.
Mohammed reist op een ezel terug naar Mekka met op de achtergrond de vier aartsengelen[bewerken] Terugkeer naar Mekka
In 628 trok Mohammed met 1500 ongewapende volgelingen in ihram (pelgrimskledij) en voorzien van een groot aantal offerdieren naar Mekka met het doel de hadj te verrichten, maar de toegang tot de stad werd hem ontzegd. De Qoeraisj en de moslims kwamen wel een tienjarig bestand overeen, het Verdrag van al-Hoedaibiyyah, dat de moslims in staat stelde om het jaar daarop de kleine bedevaart, de oemra, te verrichten. Voor de zekerheid trokken de Mekkanen zich terug op de omringende heuvels. Na vijf dagen verblijf in Mekka keerden de moslims weer terug naar Medina.
In januari 630 schonden de Mekkanen het verdrag van al-Hoedaibiyya ,doordat enkele Qoeraisjieten de clan Bakr hielp bij het doden van een aantal leden van de met Mohammed verbonden clan Choezaa'a. Daarop overvielen de moslims met een leger van 10.000 soldaten Mekka. Mohammed kondigde algehele amnestie voor de Qoeraisj af, op voorwaarde dat zij zich niet tegen Mohammeds heerschappij zouden verzetten. Na de terugkeer in Mekka werd de Ka'aba door Mohammed gezuiverd van de in totaal 360 afgoden in en rondom de Ka'aba. Elf Qoeraisjieten werden uiteindelijk ter dood gebracht.
In zijn laatste levensjaren zou Mohammed een aantal brieven naar naburige heersers hebben gestuurd, met daarin een uitnodiging de islam te accepteren. Hij zou brieven hebben geschreven aan de volgende wereldleiders:
De Romeinse keizer Herakleios. Hoogstwaarschijnlijk heeft de brief de keizer niet eens bereikt. Ook zou Abu Sufyan ibn Harb, toen nog geen moslim maar een mede-ondertekenaar van het Verdrag van al-Hoedaibiyyah, een onderhoud met Heraclius hebben gehad. Heraclius zou onder de indruk zijn geweest maar om politieke redenen niet tot de islam hebben willen bekeren.
De negus van Abessinië, die reeds eerder een deel van de moslims onderdak had gegeven toen zij in Mekka werden vervolgd. De negus zou een positief antwoord hebben teruggestuurd waarin hij zou verklaren de islam te willen accepteren. Vrij snel daarop overleed de negus echter.
Muqawqis, door sommige bronnen patriarch Cyrus van Alexandrië, die namens de Romeinen Egypte bestuurde. Hoewel moslims de brief aan Muqawqis als authentiek zien, wordt deze authenticiteit door sommigen betwist. Muqawqis zou Mohammed twee concubines hebben teruggestuurd, maar zijn antwoord was ontwijkend en hij bekeerde zich niet.
Sjah Khusro II van Iran. Deze zou de brief direct hebben verscheurd en nam overigens niet de moeite te reageren. Wellicht was de reden voor deze reactie dat Mohammed zijn naam voor die van Khusro had geschreven, wat Khusro als een belediging ervoer.
Munzir ibn Sawa Al Tamimi, die voor de Iraniërs in Bahrein als gouverneur optrad. Hijzelf en een groot deel van zijn onderdanen bekeerde zich.
Hauda bin Ali, de heerser van Al-Yamama, een woestijngebied in westelijk centraal-Arabië. Deze wilde zich alleen bekeren indien hij een hoge post zou krijgen binnen de oemma, wat Mohammed weigerde.
Harith ibn Abi Shamir al-Ghassani, Ghassanidische gouverneur van Damascus, toentertijd deel van het Oost-Romeinse Rijk. Hij zou de brief als beledigend hebben ervaren.
Jaifer en `Abd al-Jalani, twee broers die de Azd stam in het huidige Oman bestuurden, ontvingen de brief en bekeerden zich tot de islam.
In maart 632 volbracht Mohammed zijn enige hadj. Tijdens de reis hield hij een preek waarin hij een aantal richtlijnen op religieus en sociaal gebied nogmaals uiteenzette en afscheid nam van zijn volgelingen.
Na een kort ziekbed overleed Mohammed rond de middag op maandag 8 juni 632 in Medina. Hij was toen 62 of 63 jaar oud. Zijn vriend en schoonvader Aboe Bakr volgde hem op als leider (kalief) van de moslims. Mohammed werd begraven in de kamer waar hij stierf en die later tot de Moskee van de profeet werd omgebouwd. Dit omdat islamitisch gezien de lichamen van profeten niet verplaatst mogen worden.
[bewerken] Mohammeds vrouwen
In de Hadith van Bukhari (1:282) staat dat Mohammed op enig moment negen vrouwen heeft gehad. Als profeet had hij deze bevoegdheid in een openbaring van God gekregen; voor de andere moslims gold en geldt de beperking zoals geopenbaard in Soera De Vrouwen, waar in aya 3 een beperking van vier vrouwen wordt opgelegd die allen gelijkwaardig behandeld behoren te worden.
Achter elke naam van een vrouw staat de huwelijksdatum (voor zover bekend), of ze maagd, weduwe of gescheiden was, of er een politieke reden voor het huwelijk was en of ze Mohammed overleefde.
Khadijah bint Khuwaylid trouwde in 595 na Chr.; weduwe; stierf in 619
Sawada bint Zama trouwde snel na 619; weduwe; stierf na Mohammed
Aïsja trouwde op zesjarige leeftijd circa 622; huwelijk werd pas op latere leeftijd geconsummeerd ; stierf na Mohammed circa 678
Hafsa bint Umar trouwde tussen circa 624-625; weduwe, politiek huwelijk; stierf na Mohammed
Zaynab bint Khuzayma trouwde circa tussen 626-627; weduwe; stierf kort daarna
Umm Salama Hind bint Abi Umayya trouwde in 626; weduwe; stierf na Mohammed
Zaynab bint Jahsh trouwde circa tussen 625-627; weduwe en gescheiden; stierf na Mohammed
Juwayriya bint al-Harith trouwde circa tussen 627-628; weduwe, waarschijnlijk politiek huwelijk; stierf na Mohammed
Umm Habibah trouwde in 629; weduwe, politiek huwelijk; stierf na Mohammed
Safiyya bint Huyayy trouwde in 629; weduwe, gevangengenomen tijdens een veldslag; stierf na Mohammed
Maymuna bint al-Harith trouwde in 629; weduwe; stierf na Mohammed
Maria al-Qibtiyya; Egyptische (naam verwijst naar "Maria de Koptische"); ze was als slavin gegeven aan Mohammed door de heerser van Egypte. Velen beweerden dat ze slavin bleef; anderen beweerden dat ze toch deels vrijheid verkreeg; getrouwd circa tussen 628-629; ze was de moeder van Mohammeds enige zoon Ibrahim, die maar kort geleefd had en stierf in 630; stierf na Mohammed
[bewerken] Boodschap
Mohammed ontvangt in een openbaring een gedeelte van de Koran tijdens een slagDiverse Koranverzen benadrukken dat Mohammed geen stichter van een nieuwe religie was. Zijn taak bestond alleen uit het oproepen van de schepping en de mensheid[7] om terug te keren tot de oorspronkelijke religie, die in de Koran wel de religie van Ibrahim wordt genoemd, en om te waarschuwen voor de Dag des oordeels. De Koran leert dat God zich al eerder tot andere volken had gericht, maar zich nu voor het eerst rechtstreeks tot de Arabieren richtte.
Soera De Kantelen 157-158 stelt:
"Hun, die de boodschapper, de reine profeet volgen, die zij in de Torah en het Evangelie beschreven vinden, legt hij het goede op en verbiedt het kwade, veroortooft hun de goede dingen en verbiedt de slechte en ontheft hen van de last en de kluisters die hen bonden. Zij, die in hem geloven en hem eren en ondersteunen en het licht dat met hem is neergezonden volgen, zullen gewis slagen. Zeg: "O mensdom, ik ben u allen tot een boodschapper van God, aan Wie het koninkrijk der hemelen en der aarde behoort. Er is geen God naast Hem. Hij geeft het leven en doet sterven. Gelooft daarom in God en Zijn boodschapper, de reine Profeet, die in God en Zijn woorden gelooft en volgt hem opdat gij recht geleid moogt worden."
[bewerken] Joden en christenen
Omdat Mohammed met joden en christenen in aanraking kwam, wordt door islamologen verondersteld dat hij de joodse en christelijke leer 'bewerkte' of er elementen uit overnam. In die visie is Mohammed dan ook de auteur, of tenminste de redacteur van de Koran. Moslims gaan er daarentegen van uit dat de Koran in opdracht van God door de engel Gabriël (Jibriel) aan Mohammed geopenbaard werd.
De voor de Arabieren revolutionaire religieuze ideeën worden in de Koran nadrukkelijk in verband gebracht met de Mensen van het Boek (ahl al-kitab), een uitdrukking die verwijst naar de joodse en christelijke gemeenschappen op het Arabisch schiereiland. Soera Jonas 94 daagt de tegenstanders van Mohammed zelfs uit om de Mensen van het Boek te consulteren voor onweerlegbaar bewijs voor de waarheid van zijn boodschap: "En als u over hetgeen Wij tot u hebben nedergezonden twijfelt, vraagt dan degenen die het Boek vóór u hebben gelezen."
Toch konden joden en christenen het met die boodschap niet zomaar eens zijn. Het voornaamste twistpunt vormt de status van Jezus: volgens de joden géén profeet, volgens christenen méér dan een profeet en zelfs Gods zoon. Ook konden joden en christenen in Mohammed niet zomaar een profeet zien; deden zij dat wel, dan bekeerden zij zich tot de islam.
[bewerken] Visies en opinies
[bewerken] De islam over Mohammed
Volgens de islam is Mohammed de langverwachte laatste profeet en boodschapper van God die, na een reeks profeten uit Israël, voor de gehele mensheid zou komen met een universele wet. Zijn komst zou dan ook plaatsvinden in een periode tussen nà de eerste en vóór de tweede komst van de messias. Hiermee ontbindt volgens de islam Mohammed zowel de Thora als het Evangelie, die niet zuiver overgeleverd zouden zijn. Moslims zien het Evangelie als een aanvulling op de Thora, terwijl de Koran de vervanger van de Thora is. De komst van de messias zal daarom onder de wetten van de Koran vallen en niet onder die van de Thora. De komst van Mohammed manifesteert volgens de islam het verbond van God met de mensheid. De Koran (Soera De Profeten 107) zegt namelijk het volgende;' En Wij hebben u slechts als genade voor de werelden gezonden.' Moslims geloven dat Mohammed in het Oude Testament door Mozes en Jesaja en in het Evangelie door Jezus is voorspeld. Mohammed is een profeet en zal niet terugkeren als messias.
Er is ook een Hadith overgeleverd waarin Mohammed het volgende zegt;',,Waarlijk, ik en de profeten voor mij zijn te vergelijken met een bouwwerk dat door een man gebouwd wordt, een mooi aanzien wordt gegeven, behalve de plaats van één hoeksteen die leeg is blijven staan. De mensen die dit gebouw kwamen bezichtigen, vonden het ontzettend mooi, maar zeiden steeds: “Was die laatste hoeksteen maar ook geplaatst?” Toen zei de Profeet: ,,Ik ben die laatste steen en ik ben de laatste der profeten'. (Overgeleverd door al-Boecharie)
Belangrijk is dat Mohammed zijn hele leven eraan gewijd heeft de eenheid van God te prediken; de Koran waarschuwt onophoudelijk dat geen enkel schepsel de eer gegeven mag worden die alleen aan God verschuldigd is. Mohammed zelf waarschuwt ook om hem niet te vereren zoals de christenen Jezus vereren. Aboe Bakr zou bij het overlijden van Mohammed hebben gesproken: Mensen, als iemand Mohammed aanbidt, Mohammed is dood, maar als iemand God aanbidt, God leeft en zal niet sterven. Daarop reciteerde Aboe Bakr soera Het Geslacht van Imraan: En Mohammed is slechts een boodschapper. Waarlijk, alle boodschappers vóór hem zijn heengegaan. Zult gij u dan op de hielen omkeren als hij sterft of gedood wordt?...[8]
[bewerken] Het uiterlijk van Mohammed
In de Koran wordt nergens gesproken over het uiterlijk van Mohammed. De paar bekende afbeeldingen van Mohammed staan in geschriften uit Perzië, het huidige Iran, die voor de culturele elite waren bedoeld. Nu nog nemen sjiieten een wat lossere houding aan tegenover afbeeldingen dan soennieten. In de Hadith is echter wel informatie te vinden van zijn metgezellen die de profeet beschrijven. Volgens de meest gezaghebbende overleveringen van Al-Bukhari en Muslim was Mohammed van gemiddelde lengte, niet dik, had een wit rond gezicht met volle zwarte baard waarin maar weinig grijze haren zaten. Zijn gezicht zou schijnen als de maan als hij vol was. Hij had brede schouders, halflang haar, donkere ogen en lange oogleden. Als hij liep, was het of hij een heuvel afdaalde. Hij had ook een moedervlek zo groot als een duivenei tussen zijn schouderbladen, die in de traditie bekend werd als het ‘zegel der profeten’.
Een andere beschrijving vinden we van Oemm Ma'bad al-Khoezaa'iyyah, die door Mohammed en zijn metgezellen werd bezocht:
Ik zag een man die grote schoonheid bezat en een stralend gezicht en een mooi uiterlijk had. Hij was niet ontsierd door magerheid, noch was hij mismaakt door een klein hoofd. Hij was bijzonder aantrekkelijk. Zijn pupillen waren pikzwart en zijn wimpers waren lang en gebogen. Zijn stem was scherp en lichtelijk hees. Hij had een lange nek en een volle, maar niet al te lange baard. Zijn wenkbrauwen waren lang, dun en doorlopend. Wanneer hij zweeg, straalde hij waardigheid uit en wanneer hij sprak, werd hij omvat door heerlijkheid. De schoonste en prachtigste mens van veraf, de meest bekoorlijke en bevallige mens van dichtbij. Zijn woorden waren zoet en beslissend. Hij sprak niet te weinig en niet teveel. Zijn woorden waren als parels die van een koord rolden. Hij was van gemiddelde lengte: hij was niet te lang, noch was hij te kort waardoor men op hem neer zou kijken. Hij was als een twijg tussen zijn twee metgezellen. De meest glansrijke en achtenswaardige van de drie. Zijn metgezellen omringden hem: wanneer hij sprak, luisterden zij naar hem en wanneer hij beval, haastten zij zich naar zijn bevel. Hij werd geëerd en gevolgd. Hij was geen geprikkelde man, noch was hij iemand die onzinnigheid sprak .
Overgeleverd in Zaad al-Ma'aad (3/57), door Hoebaysh ibn Khaalid.
[bewerken] Enkele andere religieuze en humanistische visies op Mohammed
Sommige humanisten zien Mohammed, net als Jezus en Boeddha, als een belangrijk ethisch leider.
In de Middeleeuwen stond Mohammed onder de joden bekend als 'ha-meshuggah' ("de kwade" of "de bezetene", vergelijk het Nederlandse woord 'mesjogge'). De titel wordt onder andere in de Hebreeuwse Bijbel gebruikt voor degenen die zichzelf als profeten beschouwden, maar vals waren. Voor veel joden is de ernstig afwijkende hervertelling door Mohammed van oude verhalen onverteerbaar.
Mohammeds ontkenning van de goddelijke status van Jezus gaat in tegen de christelijke dogmatiek. In Soera Pracht en Praal 81 staat te lezen (vertaald) “Indien de Barmhartige een zoon had, dan zou ik de eerste der aanbidders zijn.” Christenen beschouwen Mohammed als een valse leraar (2 Petrus 2:1). Anderen gaan nog een stap verder en beweren dat Mohammed werd geïnspireerd door Satan. Mohammed zou een van de vele valse leraren zijn.
Veel middeleeuwse christenen meenden dat de stichting van de islam een schisma binnen het christendom was, en dat Mohammed oorspronkelijk een christelijke priester was. In De Goddelijke Komedie van Dante Alighieri wordt Mohammed samen met Ali in de negende kloof van de achtste kring van de Hel geplaatst als zijnde schismaticus.
Volgens het Bahá'í-geloof is Mohammed niet de laatste profeet (maar wel de laatste van de profetische cyclus, die met Adam was begonnen), maar Bahá'u'lláh, die wordt beschouwd als de, tot nu toe, laatste in de reeks Boodschappers van God.
Ook een deel van de Ahmadiyya-moslims geloven dat Mohammed niet de laatste profeet was.
[bron?]
[bewerken] Enkele hedendaagse opinies over Mohammed
Mohammed wordt vaak verdedigd middels het argument dat het een andere tijd betrof, terwijl niet-gelovige, hedendaagse opiniemakers daartegen inbrengen dat een profeet zijn tijd vooruit zou moeten zijn. Veel zaken worden volgens moslims niet in de juiste context geplaatst. Zij zeggen dat er ook in het Oude Testament sprake is van buitensporig geweld, zoals Sodom en Gomorra, en wijzen er op dat ook Jezus in het Nieuwe Testament over slaven spreekt. Plaats en tijd zijn niet alleen belangrijk voor hen die kritiek leveren op Mohammed, maar ook voor hen die de islam aanhangen, zoals tafsir duidelijk maakt. [bron?]
[bewerken] Historisch-kritische kanttekeningen
Buiten de islamitische overlevering is er over het optreden van Mohammed in de periode in Mekka weinig informatie te vinden. Wat we over hem weten, weten we uit de Koran, Korancommentaren en mondeling overgeleverde uitspraken van volgelingen. Moderne historici kunnen niet anders dan zeer omzichtig omgaan met deze informatie. De profeet staat niet vermeld in enig bekend historisch document van buurvolkeren. In de koran komt het woord Mohammed slechts viermaal voor, maar onduidelijk is of het om een eigennaam of een bijvoeglijk naamwoord gaat, dat met 'de prijzenswaardige' vertaald kan worden en of daar inderdaad de historische Mohammed mee wordt bedoeld. In de Korantekst komt wel een naamloze jij-figuur voor, die soms gezant of profeet wordt genoemd.
In de Ahadith[bron?] zijn verschillende aanwijzingen te vinden die er op duiden dat Mohammeds optreden een sterk pathologische achtergrond kan hebben gehad. Eerder al was de mogelijkheid geopperd dat Mohammed aan epilepsie[9] leed, wat door stimulatie van de temporale kwab tijdens epileptische aanvallen tot visioenen zou hebben geleid.
[bewerken] Betrouwbaarheid van de overleveringen
De oudste biografie van Mohammed is die van Ibn Ishaaq en dateert van rond 750, meer dan een eeuw na de dood van de profeet. Dit is een verzameling mondeling overgeleverde uitspraken van tijdgenoten die niet beschouwd kan worden als objectieve en verifieerbare geschiedschrijving in de moderne zin van het woord. Volgens sommige islamologen lijken biografieën van de profeet vooral bedoeld om passages in de Koran achteraf van een context te voorzien en zijn het alleen al daarom geen betrouwbare historische bronnen.[10][11]
Wim Raven wijst erop dat er verschil van mening tussen moslimgeleerden en westerse islamologen en oriëntalisten bestaat over de vraag of de talloze overleveringen over Mohammed inderdaad als historisch betrouwbaar materiaal mogen worden beschouwd. Moslimgeleerden geloven dat dit materiaal in grote lijnen met de werkelijkheid overeen komt, westerse geleerden hebben daarentegen hun ernstige twijfels, met name omdat nauwelijks enige brontekst met zekerheid in de eerste eeuw van de islam te dateren zou zijn en van vele teksten elkaar tegensprekende varianten bestaan. Niet-islamitische bronnen, die soms heel oud zijn, zouden een heel ander beeld opleveren dan islamitische bronnen.[12]
De pogingen om feit en fictie in de beschikbare bronnen van elkaar te onderscheiden hebben tot nu toe weinig bruikbare resultaten opgeleverd voor een kritische beschrijving van de historische persoon Mohammed en de rol die hij speelde in de islam. Harald Motzski stelt dat het onderzoek op dit moment gevangen is in een dilemma. Aan de ene kant is het volgens Motzki niet mogelijk een historische biografie te schrijven zonder ervan beschuldigd te worden de bronnen kritiekloos over te nemen, terwijl het aan de andere kant onmogelijk is om op basis van een kritische beschouwing van die bronnen een bruikbare biografie te schrijven.[13] Arthur Jeffrey veronderstelde in 1926 dat er misschien gewacht moet worden op verder onderzoek naar de vroege bronnen voordat er uitspraken kunnen worden gedaan over de historische Mohammed.[14][15]
[bewerken] Gezegde
"Als de berg niet naar Mohammed komt, zal Mohammed naar de berg moeten gaan" is een Nederlandse uitdrukking. Het betekent dat als het geluk niet naar je toe komt, moet je naar het geluk toe gaan. De vroegste verschijning van de uitdrukking is in het Engels in het werk "Essays", hoofdstuk 12, van Francis Bacon, dat in 1625 werd gepubliceerd, If the mountain won't come to Muhammad, Muhammad will go to the mountain.
[bewerken] Externe link
PDF versie van biografie Ar-Raheeq Al-Makhtum
Referenties
Karen Armstrong: Islam, geschiedenis van een wereldgodsdienst, 3e druk, 2005, pp. 65-66
Mohammed, een poging tot begrip van de islam, Karen Armstrong, Uitgeverij Anthos, 2e druk, 1997, blz. 219, ISBN 90 414 0246 2
Gabriël Mandel Khan Mohammed, de profeet, blz. 59, ISBN 90 5466 790 7
Mohammed, een poging tot begrip van de islam, Karen Armstrong, Uitgeverij Anthos, 2e druk, 1997, blz. 224, ISBN 90 414 0246 2
Mohammed, een poging tot begrip van de islam, Karen Armstrong, Uitgeverij Anthos, 2e druk, 1997, blz. 207-208, ISBN 90 414 0246 2
Mohammed, een poging tot begrip van de islam, Karen Armstrong, Uitgeverij Anthos, 2e druk, 1997, blz. 249-250, ISBN 90 414 0246 2
Een beknopte ilmihal, een beknopt handboek van de essentiële islamitische leer, Fazilet Nesriyat ve tic. a.s., Istanbul, circa 2005, blz 13
Mohammed, een poging tot begrip van de islam, Karen Armstrong, Uitgeverij Anthos, 2e druk, 1997, blz. 276-277, ISBN 90 414 0246 2
Theophanes (752-817): Chronographia
Karl-Heinz Ohling & Gerd-R. Puin, Die dunklen Anfänge, neue Forschungen zur Entstehung und frühen Geschichte des Islam, Berlin, 2005. Twaalf wetenschappers uit verschillende landen uiten in dit boek hun twijfels over het traditionele verhaal over de beginperiode van de islam. Recensie in Trouw, 3 maart 2006. Overigens komen hun conclusies niet allemaal met elkaar overeen.
Hans Jansen, De historische Mohammed. De Mekkaanse verhalen, Amsterdam, 2005. Recensies in NRC, RD en Trouw
Wim Raven in zijn inleiding bij: Ibn Ishaaq: Het leven van Mohammed, de vroegste Arabische verhalen, Amsterdam, 1980. Raven werkt dit niet verder uit.
Vertaald van: S.A. Nigosian, Islam: Its History, Teaching, and Practices, p. 6. Gedeeltelijk in te zien via books.google.com
The Quest of the Historical Muhammad, The Muslim World, vol. 16: 327-48,1926 [1]
Voor meer over de vergelijking van de historische benadering van Mohammed met historisch onderzoek naar Jezus en de problemen die bij beiden oprijzen, zie b.v. F. E. Peters, The Quest of the Historical Muhammad, International Journal of Middle East Studies, Vol. 23, No. 3. (Aug., 1991), pp. 291-315, met een uitgebreid notenapparaat.
Profeten binnen de islam, genoemd in de Koran
Adam Idries Nuh Hud Salih Ibrahim Lut Ismail Ishaq Yaqub Yusuf Ayyub
Adam Henoch Noach Eber Shelah Abraham Lot Ismaël Izaäk Jakob Jozef Job
--------------------------------------------------------------------------------
Shu'aib Musa Harun Zulkifl Dawud Suleyman Iljas Al-Jasa Yunus Zakarya Yahya Isa Mohammed
Jetro Mozes Aäron Ezechiël David Salomo Elia Elisa Jona Zacharia Johannes Jezus
Islam (portaal)
Geloof & gebruik: Allah · Hadj · Salat · Sjahada · Tawhid · Sawm · Vijf Zuilen · Wudu · Zakat · Zuilen van geloof
Kalender: Asjoera · Hidjra · Mawlid · Offerfeest · Ramadan · Suikerfeest
Personen: Aboe Bakr · Aïsja · Ali · Helpers · Metgezellen · Mohammed
Stromingen: Ahmadiyya · Alevitisme · Ibadisme · Madhhab · Sjiisme · Soefisme · Soennisme
Wet & Recht: Fiqh · Hadith · Koran · Sharia · Soennah · Tafsir
Mediabestanden
Meer mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Muhammad op Wikimedia Commons.
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Mohammed"
Categorie: Mohammed
Verborgen categorieën: Wikipedia:Artikel mist referentie sinds juni 2008 | Wikipedia:Artikel mist referentie sinds december 2009
Persoonlijke instellingen
Nieuwe functionaliteit Niet aangemeldOverlegpagina IP-adresBijdragen IP-adresAanmelden / registreren Naamruimten
Artikel Overleg VariantenWeergaven
Lezen Bewerken Geschiedenis HandelingenZoeken
Navigatie
Hoofdpagina Vind een artikel Vandaag Categorieën Recente wijzigingen Nieuwe artikelen Willekeurige pagina Informatie
Gebruikersportaal Snelcursus Etalage Hulp en contact Donaties Hulpmiddelen
Links naar deze pagina Verwante wijzigingen Bestand uploaden Speciale pagina's Permanente verwijzing Deze pagina citeren Afdrukken/exporteren
Boek makenDownloaden als PDFPrintervriendelijke versiein andere projecten
MediabestandenIn andere talen
Acèh Afrikaans Alemannisch Aragonés Anglo-Saxon Asturianu Azrbaycan Žemaitška Bikol Central () Bislama Brezhoneg Bosanski Català Cebuano Soranî / esky Cymraeg Dansk Deutsch Zazaki English Esperanto Español Eesti Euskara Suomi Võro Føroyskt Français Frysk Gaeilge Gàidhlig Galego Hawai`i Fiji Hindi Hrvatski Magyar Interlingua Bahasa Indonesia Ido Íslenska Italiano Basa Jawa Qaraqalpaqsha Kurdî Kernewek Latina Lumbaart Lietuvi Latviešu Bahasa Melayu Malti Mirandés Nedersaksisch Norsk (nynorsk) Norsk (bokmål) Occitan Pangasinan Polski Português Runa Simi Român Sicilianu Scots Srpskohrvatski / Simple English Slovenina Slovenšina Soomaaliga Shqip / Srpski Basa Sunda Svenska Kiswahili lnski Türkmençe Tagalog Türkçe /Tatarça Uyghurche / O'zbek Ting Vit Walon Winaray Wolof Yorùbá Vahcuengh Bân-lâm-gú Deze pagina is het laatst bewerkt op 18 aug 2010 om 10:36.
De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de Gebruiksvoorwaarden voor meer informatie.
Wikipedia® is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een organisatie zonder winstoogmerk.
Privacybeleid Over Wikipedia Voorbehoud
Help ons fouten te vinden en de gebruikersinterface-vertalingen af te maken. (before 25/08/2010).
Mohammed
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Voor andere personen met deze naam, zie Mohammed (voornaam)
Arabische kalligrafie van de naam van Mohammed. Het is onder de meeste moslims niet gebruikelijk om Mohammed af te beelden.Mohammed (Arabisch:, Moehammad) (Mekka, 569/570/571 - Medina, 8 juni 632) wordt door moslims beschouwd als profeet en voltooier van het monotheïstische geloof van Abraham. In de islam wordt hij als de laatste profeet en boodschapper gezien die de uiteindelijke openbaring van God, de Koran, heeft ontvangen. Door moslims wordt hij daarom aangeduid als het Zegel der Profeten.
Veel moslims zeggen op basis van Ahadith vaak na het horen van de naam Mohammed sallallahu alaihi wa sallam ("zegeningen en vrede met hem" of "vrede zij met hem"), in geschreven tekst vaak afgekort als 's(a)ws' of '(z)v(z)mh'.
Inhoud [verbergen]
1 Levensloop
1.1 Jeugd
1.2 Profeetschap in Mekka
1.2.1 Eerste volgelingen
1.2.2 Machtsstrijd in Mekka
1.2.3 Vertrek naar Yathrib
2 Medina
2.1 Verdrag van Medina
2.2 Slag bij Badr en Oehoed
2.3 Terugkeer naar Mekka
3 Mohammeds vrouwen
4 Boodschap
5 Joden en christenen
6 Visies en opinies
6.1 De islam over Mohammed
6.2 Het uiterlijk van Mohammed
6.3 Enkele andere religieuze en humanistische visies op Mohammed
6.4 Enkele hedendaagse opinies over Mohammed
6.5 Historisch-kritische kanttekeningen
6.5.1 Betrouwbaarheid van de overleveringen
6.6 Gezegde
7 Externe link
[bewerken] Levensloop
Er zijn geen bronnen uit de tijd van Mohammed waarop een biografie gebaseerd kan worden. Het oudst bekende geschrift is de Sira van Ibn Ishaq (plusminus 750), latere biografieën zijn (deels) daarop gebaseerd.
Perzische miniatuur uit de 16e eeuw. Mohammed komt met Buraq, een hemels dier, aan in de hemel. Zijn gezicht is niet afgebeeld.[bewerken] Jeugd
Zie Geboortejaar van Mohammed voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Zie ook Stamboom van Mohammed
Verschillende gedichten uit de klassieke Arabische literatuur ondersteunen de traditionele visie, dat de afstamming van Mohammed van de stam van Haashim, een verarmde substam van de Qoeraisj is. De stam Qoeraisj komt voort uit het volk van Adnaan die een afstammeling van Haidir (Hadar) is. Hadar is de achtste zoon van profeet Ismaël (Genesis 25:13-15). Mekkaanse tegenstanders van Mohammed bekritiseerden hem met het argument, dat ze hem en zijn boodschap geloofd zouden hebben als hij een van de vooraanstaande mannen van de twee steden (Mekka en at-Thakif) zou zijn geweest.
Over zijn vader Abdallah ("dienaar van God"), die vlak voor de geboorte van Mohammed gestorven zou zijn, is weinig bekend. Zijn grootvader van vaders zijde wordt Abd al-Moettalib genoemd. Over hem is eveneens weinig bekend. Zijn moeder Aminah bint Wahab was afkomstig uit Medina en overleed toen hij zes jaar was. Tot zijn achtste was hij bij zijn grootvader in huis maar toen die stierf werd zijn opvoeding voortgezet door zijn oom, Aboe Talib. Uit historische bronnen zijn Mohammeds ooms Aboe Talib, Hamza en Abd al-Oezza bekend. Uit de Islamitische traditie is ook bekend dat Mohammed in zijn jonge jaren als schaapherder heeft gewerkt voordat hij een koopman werd.
Polytheïsme en geestenverering kenmerkten de Arabische wereld toen Mohammed opgroeide, hoewel er ook Joodse stammen (met name in Medina) waren en groepen bedoeïenen die een vorm van monotheïsme kenden. Mekka was in die tijd een handelsstad waar enkele karavaanroutes samenkwamen. Handelaars en andere reizigers namen hun religies en (af)godsbeelden mee en velen daarvan werden in Mekka neergezet, vooral rond de Ka'aba. De Ka'aba was in de tijd van Mohammed een universeel religieus heiligdom waar 360 goden werden aanbeden. De stam Qoeraisj had vanouds het beheer over de Ka'aba. Mohammed groeide op in de stad en ontmoette daar voldoende rondreizende bedoeïenen en kooplieden uit allerlei windstreken om iets meer te weten te komen over deze religies. Ook nam zijn oom hem tenminste één keer mee naar Syrië. Eén van de bijnamen die zijn stadgenoten hem volgens de overlevering gaven was al-Amin, de betrouwbare.
Toen Mohammed 25 jaar oud was trouwde hij met de vijftien jaar oudere weduwe Chadidja, die handelskaravanen bezat. Zij had hem kort daarvoor in dienst genomen als leider van een van haar karavanen. Reizend als Chadidja's handelsvertegenwoordiger kwam Mohammed in contact met joden en christenen. Hij kwam daarbij in aanraking met hun godsdienst.
[bewerken] Profeetschap in Mekka
Volgens de tradities zou Mohammed zich in de maand ramadan in het jaar 610 teruggetrokken hebben in de grot van Hira toen hem de engel Gabriël verscheen en hem aanwees als profeet van God. Hij zou toen 40 jaar oud geweest zijn. De eerste vijf regels van Soera De Bloedklomp vormen volgens een meerderheid van de Koranexegeten het begin van de openbaringen die Mohammed gedurende de volgende 22 of 23 jaar via Gabriël van God zou hebben ontvangen. Deze openbaringen werden later samengevoegd in de Koran.
Na ongeveer twee jaar begon Mohammed in Mekka als profeet op te treden en riep hij zijn plaatsgenoten op geen afgoden meer te aanbidden. Zijn boodschap van monotheïsme, politieke eenheid en sociale bewogenheid stuitte op verzet van de heersende klasse die zijn rijkdom en aanzien mede aan de veelgodencultus rond het heiligdom in Mekka te danken had.
In sommige authentieke Ahadith worden wonderen overgeleverd die Mohammed heeft verricht. Zo liet hij op verzoek voor een wonder van de heidense Mekkanen de maan splijten (sahieh Boechari, Volume 4, Boek 56, Nummer 831) en liet hij water uit zijn vingers stromen (sahieh Boechari 3576/sahieh Muslim 1856) waarmee hij aan het gebrek aan water bij zijn metgezellen een einde maakte terwijl ze met vijftienhonderd man waren.
[bewerken] Eerste volgelingen
Een 15e-eeuwse illustratie van een predikende Mohammed, door Al-Biruni.Tot Mohammeds eerste volgelingen behoorden zijn vrouw Chadidja, zijn vriend en koopman Aboe Bakr, zijn minderjarige neef Ali, zijn geadopteerde zoon Zayd en de rijke koopman Oethman ibn Affan. Vanwege zijn sociale boodschap trok hij in het begin met name armere Mekkanen en slaven aan. In de dertien jaar dat Mohammed in Mekka predikte verzamelden zich ongeveer 70 families om hem heen.[1]
[bewerken] Machtsstrijd in Mekka
De heersende klasse voelde zich door het optreden van Mohammed dermate bedreigd dat ze hem het leiderschap over Mekka aanboden op voorwaarde dat hij met zijn predikingen ophield. Toen Mohammed dat weigerde, riep een aantal leidende figuren op tot een boycot van de clan van Mohammed, die twee jaar duurde. Zij raakten gedurende die tijd economisch en sociaal volledig geïsoleerd. In die tijd overleed Chadidja en niet lang na het opheffen van de boycot ook zijn oom en beschermer Aboe Talib ibn Abdul Muttalib, wat zijn tegenstanders in de gelegenheid stelde om openlijk te speculeren over mogelijkheden om Mohammed uit de weg te ruimen.
[bewerken] Vertrek naar Yathrib
In 620 en 621 ontving Mohammed delegaties uit Yathrib (later Medina genoemd), waarvan de leden tot de islam overgingen en die de moslims uit Mekka hulp en bescherming aanboden. Dit stelde de moslims in de gelegenheid om successievelijk naar Yathrib uit te wijken. Op het moment dat zijn vijanden hadden besloten om Mohammed gezamenlijk te vermoorden, vertrok hij in 622 naar Yathrib. Samen met Aboe Bakr wist Mohammed aan zijn belagers te ontkomen en vertrok hij 's nachts in zuidelijke richting, om zijn achtervolgers op een dwaalspoor te zetten. In een grot voorkwamen een spin en een rotsduif de ontdekking van deze schuilplaats door een web en een nest aan de ingang van de grot te maken. Zijn achtervolgers kregen zo de indruk dat de grot reeds lang niet meer betreden was.
Deze migratie staat bekend als de hidjra en is later als begin van de islamitische jaartelling gaan gelden.
[bewerken] Medina
afbeelding van Mohammed in Medina uit een Arabisch middeleeuws manuscript.Mohammed vestigde zich in Yathrib. Zijn dromedaris werd bij aankomst losgelaten en wees zo de plaats aan van Mohammeds huis. De plaatsnaam werd omgedoopt in Medinat-un-Nabawi ('stad van de profeet'), later afgekort tot Medina. In Medina zou Mohammed naast zijn religieuze functie op een later tijdstip ook een politiek-militair profiel aannemen als opperbevelhebber van het moslimleger.
[bewerken] Verdrag van Medina
Volgens de tradities sloot Mohammed een verdrag met de Arabische en Joodse stammen dat bepaalde dat ieder zijn eigen religie vrij kon belijden, vijandigheden tussen moslims verbood en voorschreef dat geschilpunten ter beoordeling aan Mohammed werden voorgelegd. Tevens zouden de partijen elkaar steun verlenen in het geval een van hen door een vijand zou worden aangevallen.
Het Verdrag maakte weliswaar een einde aan de onderlinge vijandigheden tussen partijen in Yathrib, maar met de komst van Mohammed en zijn getrouwen ontstond een nieuw conflict, namelijk tussen moslims en niet-moslims. Het is onzeker of het overgeleverde verdrag hetzelfde is als het verdrag dat de strijdende partijen in Yathrib ondertekenden.
[bewerken] Slag bij Badr en Oehoed
Om in de landbouwenclave aan inkomsten te komen waren de moslims aangewezen op de steun van de inwoners van Medina, die mede daarom 'helpers' (ansaar) werden genoemd. De moslims waren gemigreerd uit Mekka maar hadden al hun bezittingen achtergelaten. De Qoeraisj waren van plan om deze bezittingen van de moslims te gaan verhandelen. Zo vertrok er dus een karavaan met de bezittingen van de gemigreerde moslims.
Mekka stuurde in 624 een leger om deze belangrijke karavaan te beschermen. Mohammed besloot om deze bezittingen niet zomaar in de handen van de Qoeraisj te laten. Bij Badr, een oase op de karavaanroute tussen Mekka en Medina, kwam het tot een treffen. De karavaan bleef in handen van de Mekkanen, maar het leger van de Mekkanen werd door het aanzienlijk kleinere leger van de moslims onder leiding van Mohammed verslagen. Volgens de overlevering was dat te danken aan de tussenkomst van engelen, die het aantal van de moslims schijnbaar deed toenemen.
In 626 versloeg een leger van circa 3000 Mekkanen het duizendkoppige leger van moslims bij Oehoed. De moslims moesten zich in Medina terugtrekken.
In 627 stuurde Mekka een leger van 10.000 soldaten naar Medina om de moslimgemeenschap definitief te vernietigen. De moslims hadden echter een gracht gegraven, een techniek die nieuw was voor de Arabieren die gewend waren om man tegen man te vechten. Na twee weken beleg moest het leger zich terugtrekken, niet in staat de vesting van Medina binnen te komen. Deze gebeurtenis staat bekend als de loopgravenoorlog of 'Slag van de gracht'. Essentieel zijn de onderhandelingen van de Qoeraisj met de joden van Banoe Koraiza om via het zuiden van de oase van Medina waar deze joden woonden, de stad binnen te trekken[2].
Meteen hierna keerde Mohammed zich tegen de joodse stam Banoe Koraiza, omdat zij de aanval gedeeltelijk betaald zouden hebben en zelfs op de been hebben gebracht. Na een beleg van 25 dagen gaf de stam zich over. Mohammed liet de joden hun eigen rechter aanwijzen, die vervolgens de joodse wetten toepaste; op basis van Deuteronomium 20:10-17 veroordeelde de aangewezen rechter de mannen van de stam collectief tot de dood en de vrouwen en kinderen tot slavernij. Soera De Partijscharen zegt hierover dat de Mensen van het Boek die de tegenstanders van de moslims helpen schrik zijn aangejaagd. [3] Hoewel deze daad als antisemitisch opgevat kan worden, kan dit weerlegd worden door het feit dat na 627 kleine groepen joden in Medina bleven leven zonder verdere represailles[4].
Al voor de Slag van de Gracht wilde Mohammed het bloedgeld verhogen, maar volgens de overlevering zou tijdens de onderhandelingen met de joden aan Mohammed zijn geopenbaard dat de joden hem wilden vermoorden. De joodse vesting werd twee weken belegerd, waarna de palmbomen werden gehakt, iets wat de joden zo'n angst inboezemde, dat zij vroegen te mogen vertrekken. Met alles wat zij mee konden nemen, vertrokken zij naar Khaybar.[5]
Na het Verdrag van Hoedaibijja echter, waarbij een wapenstilstand tussen de moslims met de Qoeraisj werd gesloten, besloot Mohammed zijn aandacht te richten op het gevaar in het noorden, Khaybar. Met 600 man werd gepoogd in de Slag bij Khaybar de plaats in te nemen die als onneembaar gold. Met het kleine leger leek Mohammed gedoemd te zijn deze Slag te verliezen, maar de onderlinge verdeeldheid in het stammensysteem aan de joodse zijde leek Mohammed in de hand te werken. Ondanks dat de overleveringen spreken van een snelle overwinning, moet de strijd een maand in beslag hebben genomen. Nadat de joden een vredesvoorstel deden aan Mohammed werd deze geaccepteerd met Koranistisch voorschrift. Het was precies het soort overeenkomst dat de Arabieren in de sedentaire gebieden regelmatig sloten met de bedoeïen; in ruil voor de helft van de dadeloogst zou Mohammed voor militaire bescherming zorgen. Het nabijgelegen Fadak hoorde van deze overeenkomst en anticipeerde op een mogelijke aanval. Ook de Fadakse joden besloten zich over te geven onder dezelfde voorwaarde. Om dit alles te bezegelen trouwde Mohammed de dochter van zijn voormalige vijand.[6]
Omringende Arabische stammen begonnen nu de kracht van Mohammed te erkennen en waren bereid om verdragen met hem te sluiten.
Mohammed reist op een ezel terug naar Mekka met op de achtergrond de vier aartsengelen[bewerken] Terugkeer naar Mekka
In 628 trok Mohammed met 1500 ongewapende volgelingen in ihram (pelgrimskledij) en voorzien van een groot aantal offerdieren naar Mekka met het doel de hadj te verrichten, maar de toegang tot de stad werd hem ontzegd. De Qoeraisj en de moslims kwamen wel een tienjarig bestand overeen, het Verdrag van al-Hoedaibiyyah, dat de moslims in staat stelde om het jaar daarop de kleine bedevaart, de oemra, te verrichten. Voor de zekerheid trokken de Mekkanen zich terug op de omringende heuvels. Na vijf dagen verblijf in Mekka keerden de moslims weer terug naar Medina.
In januari 630 schonden de Mekkanen het verdrag van al-Hoedaibiyya ,doordat enkele Qoeraisjieten de clan Bakr hielp bij het doden van een aantal leden van de met Mohammed verbonden clan Choezaa'a. Daarop overvielen de moslims met een leger van 10.000 soldaten Mekka. Mohammed kondigde algehele amnestie voor de Qoeraisj af, op voorwaarde dat zij zich niet tegen Mohammeds heerschappij zouden verzetten. Na de terugkeer in Mekka werd de Ka'aba door Mohammed gezuiverd van de in totaal 360 afgoden in en rondom de Ka'aba. Elf Qoeraisjieten werden uiteindelijk ter dood gebracht.
In zijn laatste levensjaren zou Mohammed een aantal brieven naar naburige heersers hebben gestuurd, met daarin een uitnodiging de islam te accepteren. Hij zou brieven hebben geschreven aan de volgende wereldleiders:
De Romeinse keizer Herakleios. Hoogstwaarschijnlijk heeft de brief de keizer niet eens bereikt. Ook zou Abu Sufyan ibn Harb, toen nog geen moslim maar een mede-ondertekenaar van het Verdrag van al-Hoedaibiyyah, een onderhoud met Heraclius hebben gehad. Heraclius zou onder de indruk zijn geweest maar om politieke redenen niet tot de islam hebben willen bekeren.
De negus van Abessinië, die reeds eerder een deel van de moslims onderdak had gegeven toen zij in Mekka werden vervolgd. De negus zou een positief antwoord hebben teruggestuurd waarin hij zou verklaren de islam te willen accepteren. Vrij snel daarop overleed de negus echter.
Muqawqis, door sommige bronnen patriarch Cyrus van Alexandrië, die namens de Romeinen Egypte bestuurde. Hoewel moslims de brief aan Muqawqis als authentiek zien, wordt deze authenticiteit door sommigen betwist. Muqawqis zou Mohammed twee concubines hebben teruggestuurd, maar zijn antwoord was ontwijkend en hij bekeerde zich niet.
Sjah Khusro II van Iran. Deze zou de brief direct hebben verscheurd en nam overigens niet de moeite te reageren. Wellicht was de reden voor deze reactie dat Mohammed zijn naam voor die van Khusro had geschreven, wat Khusro als een belediging ervoer.
Munzir ibn Sawa Al Tamimi, die voor de Iraniërs in Bahrein als gouverneur optrad. Hijzelf en een groot deel van zijn onderdanen bekeerde zich.
Hauda bin Ali, de heerser van Al-Yamama, een woestijngebied in westelijk centraal-Arabië. Deze wilde zich alleen bekeren indien hij een hoge post zou krijgen binnen de oemma, wat Mohammed weigerde.
Harith ibn Abi Shamir al-Ghassani, Ghassanidische gouverneur van Damascus, toentertijd deel van het Oost-Romeinse Rijk. Hij zou de brief als beledigend hebben ervaren.
Jaifer en `Abd al-Jalani, twee broers die de Azd stam in het huidige Oman bestuurden, ontvingen de brief en bekeerden zich tot de islam.
In maart 632 volbracht Mohammed zijn enige hadj. Tijdens de reis hield hij een preek waarin hij een aantal richtlijnen op religieus en sociaal gebied nogmaals uiteenzette en afscheid nam van zijn volgelingen.
Na een kort ziekbed overleed Mohammed rond de middag op maandag 8 juni 632 in Medina. Hij was toen 62 of 63 jaar oud. Zijn vriend en schoonvader Aboe Bakr volgde hem op als leider (kalief) van de moslims. Mohammed werd begraven in de kamer waar hij stierf en die later tot de Moskee van de profeet werd omgebouwd. Dit omdat islamitisch gezien de lichamen van profeten niet verplaatst mogen worden.
[bewerken] Mohammeds vrouwen
In de Hadith van Bukhari (1:282) staat dat Mohammed op enig moment negen vrouwen heeft gehad. Als profeet had hij deze bevoegdheid in een openbaring van God gekregen; voor de andere moslims gold en geldt de beperking zoals geopenbaard in Soera De Vrouwen, waar in aya 3 een beperking van vier vrouwen wordt opgelegd die allen gelijkwaardig behandeld behoren te worden.
Achter elke naam van een vrouw staat de huwelijksdatum (voor zover bekend), of ze maagd, weduwe of gescheiden was, of er een politieke reden voor het huwelijk was en of ze Mohammed overleefde.
Khadijah bint Khuwaylid trouwde in 595 na Chr.; weduwe; stierf in 619
Sawada bint Zama trouwde snel na 619; weduwe; stierf na Mohammed
Aïsja trouwde op zesjarige leeftijd circa 622; huwelijk werd pas op latere leeftijd geconsummeerd ; stierf na Mohammed circa 678
Hafsa bint Umar trouwde tussen circa 624-625; weduwe, politiek huwelijk; stierf na Mohammed
Zaynab bint Khuzayma trouwde circa tussen 626-627; weduwe; stierf kort daarna
Umm Salama Hind bint Abi Umayya trouwde in 626; weduwe; stierf na Mohammed
Zaynab bint Jahsh trouwde circa tussen 625-627; weduwe en gescheiden; stierf na Mohammed
Juwayriya bint al-Harith trouwde circa tussen 627-628; weduwe, waarschijnlijk politiek huwelijk; stierf na Mohammed
Umm Habibah trouwde in 629; weduwe, politiek huwelijk; stierf na Mohammed
Safiyya bint Huyayy trouwde in 629; weduwe, gevangengenomen tijdens een veldslag; stierf na Mohammed
Maymuna bint al-Harith trouwde in 629; weduwe; stierf na Mohammed
Maria al-Qibtiyya; Egyptische (naam verwijst naar "Maria de Koptische"); ze was als slavin gegeven aan Mohammed door de heerser van Egypte. Velen beweerden dat ze slavin bleef; anderen beweerden dat ze toch deels vrijheid verkreeg; getrouwd circa tussen 628-629; ze was de moeder van Mohammeds enige zoon Ibrahim, die maar kort geleefd had en stierf in 630; stierf na Mohammed
[bewerken] Boodschap
Mohammed ontvangt in een openbaring een gedeelte van de Koran tijdens een slagDiverse Koranverzen benadrukken dat Mohammed geen stichter van een nieuwe religie was. Zijn taak bestond alleen uit het oproepen van de schepping en de mensheid[7] om terug te keren tot de oorspronkelijke religie, die in de Koran wel de religie van Ibrahim wordt genoemd, en om te waarschuwen voor de Dag des oordeels. De Koran leert dat God zich al eerder tot andere volken had gericht, maar zich nu voor het eerst rechtstreeks tot de Arabieren richtte.
Soera De Kantelen 157-158 stelt:
"Hun, die de boodschapper, de reine profeet volgen, die zij in de Torah en het Evangelie beschreven vinden, legt hij het goede op en verbiedt het kwade, veroortooft hun de goede dingen en verbiedt de slechte en ontheft hen van de last en de kluisters die hen bonden. Zij, die in hem geloven en hem eren en ondersteunen en het licht dat met hem is neergezonden volgen, zullen gewis slagen. Zeg: "O mensdom, ik ben u allen tot een boodschapper van God, aan Wie het koninkrijk der hemelen en der aarde behoort. Er is geen God naast Hem. Hij geeft het leven en doet sterven. Gelooft daarom in God en Zijn boodschapper, de reine Profeet, die in God en Zijn woorden gelooft en volgt hem opdat gij recht geleid moogt worden."
[bewerken] Joden en christenen
Omdat Mohammed met joden en christenen in aanraking kwam, wordt door islamologen verondersteld dat hij de joodse en christelijke leer 'bewerkte' of er elementen uit overnam. In die visie is Mohammed dan ook de auteur, of tenminste de redacteur van de Koran. Moslims gaan er daarentegen van uit dat de Koran in opdracht van God door de engel Gabriël (Jibriel) aan Mohammed geopenbaard werd.
De voor de Arabieren revolutionaire religieuze ideeën worden in de Koran nadrukkelijk in verband gebracht met de Mensen van het Boek (ahl al-kitab), een uitdrukking die verwijst naar de joodse en christelijke gemeenschappen op het Arabisch schiereiland. Soera Jonas 94 daagt de tegenstanders van Mohammed zelfs uit om de Mensen van het Boek te consulteren voor onweerlegbaar bewijs voor de waarheid van zijn boodschap: "En als u over hetgeen Wij tot u hebben nedergezonden twijfelt, vraagt dan degenen die het Boek vóór u hebben gelezen."
Toch konden joden en christenen het met die boodschap niet zomaar eens zijn. Het voornaamste twistpunt vormt de status van Jezus: volgens de joden géén profeet, volgens christenen méér dan een profeet en zelfs Gods zoon. Ook konden joden en christenen in Mohammed niet zomaar een profeet zien; deden zij dat wel, dan bekeerden zij zich tot de islam.
[bewerken] Visies en opinies
[bewerken] De islam over Mohammed
Volgens de islam is Mohammed de langverwachte laatste profeet en boodschapper van God die, na een reeks profeten uit Israël, voor de gehele mensheid zou komen met een universele wet. Zijn komst zou dan ook plaatsvinden in een periode tussen nà de eerste en vóór de tweede komst van de messias. Hiermee ontbindt volgens de islam Mohammed zowel de Thora als het Evangelie, die niet zuiver overgeleverd zouden zijn. Moslims zien het Evangelie als een aanvulling op de Thora, terwijl de Koran de vervanger van de Thora is. De komst van de messias zal daarom onder de wetten van de Koran vallen en niet onder die van de Thora. De komst van Mohammed manifesteert volgens de islam het verbond van God met de mensheid. De Koran (Soera De Profeten 107) zegt namelijk het volgende;' En Wij hebben u slechts als genade voor de werelden gezonden.' Moslims geloven dat Mohammed in het Oude Testament door Mozes en Jesaja en in het Evangelie door Jezus is voorspeld. Mohammed is een profeet en zal niet terugkeren als messias.
Er is ook een Hadith overgeleverd waarin Mohammed het volgende zegt;',,Waarlijk, ik en de profeten voor mij zijn te vergelijken met een bouwwerk dat door een man gebouwd wordt, een mooi aanzien wordt gegeven, behalve de plaats van één hoeksteen die leeg is blijven staan. De mensen die dit gebouw kwamen bezichtigen, vonden het ontzettend mooi, maar zeiden steeds: “Was die laatste hoeksteen maar ook geplaatst?” Toen zei de Profeet: ,,Ik ben die laatste steen en ik ben de laatste der profeten'. (Overgeleverd door al-Boecharie)
Belangrijk is dat Mohammed zijn hele leven eraan gewijd heeft de eenheid van God te prediken; de Koran waarschuwt onophoudelijk dat geen enkel schepsel de eer gegeven mag worden die alleen aan God verschuldigd is. Mohammed zelf waarschuwt ook om hem niet te vereren zoals de christenen Jezus vereren. Aboe Bakr zou bij het overlijden van Mohammed hebben gesproken: Mensen, als iemand Mohammed aanbidt, Mohammed is dood, maar als iemand God aanbidt, God leeft en zal niet sterven. Daarop reciteerde Aboe Bakr soera Het Geslacht van Imraan: En Mohammed is slechts een boodschapper. Waarlijk, alle boodschappers vóór hem zijn heengegaan. Zult gij u dan op de hielen omkeren als hij sterft of gedood wordt?...[8]
[bewerken] Het uiterlijk van Mohammed
In de Koran wordt nergens gesproken over het uiterlijk van Mohammed. De paar bekende afbeeldingen van Mohammed staan in geschriften uit Perzië, het huidige Iran, die voor de culturele elite waren bedoeld. Nu nog nemen sjiieten een wat lossere houding aan tegenover afbeeldingen dan soennieten. In de Hadith is echter wel informatie te vinden van zijn metgezellen die de profeet beschrijven. Volgens de meest gezaghebbende overleveringen van Al-Bukhari en Muslim was Mohammed van gemiddelde lengte, niet dik, had een wit rond gezicht met volle zwarte baard waarin maar weinig grijze haren zaten. Zijn gezicht zou schijnen als de maan als hij vol was. Hij had brede schouders, halflang haar, donkere ogen en lange oogleden. Als hij liep, was het of hij een heuvel afdaalde. Hij had ook een moedervlek zo groot als een duivenei tussen zijn schouderbladen, die in de traditie bekend werd als het ‘zegel der profeten’.
Een andere beschrijving vinden we van Oemm Ma'bad al-Khoezaa'iyyah, die door Mohammed en zijn metgezellen werd bezocht:
Ik zag een man die grote schoonheid bezat en een stralend gezicht en een mooi uiterlijk had. Hij was niet ontsierd door magerheid, noch was hij mismaakt door een klein hoofd. Hij was bijzonder aantrekkelijk. Zijn pupillen waren pikzwart en zijn wimpers waren lang en gebogen. Zijn stem was scherp en lichtelijk hees. Hij had een lange nek en een volle, maar niet al te lange baard. Zijn wenkbrauwen waren lang, dun en doorlopend. Wanneer hij zweeg, straalde hij waardigheid uit en wanneer hij sprak, werd hij omvat door heerlijkheid. De schoonste en prachtigste mens van veraf, de meest bekoorlijke en bevallige mens van dichtbij. Zijn woorden waren zoet en beslissend. Hij sprak niet te weinig en niet teveel. Zijn woorden waren als parels die van een koord rolden. Hij was van gemiddelde lengte: hij was niet te lang, noch was hij te kort waardoor men op hem neer zou kijken. Hij was als een twijg tussen zijn twee metgezellen. De meest glansrijke en achtenswaardige van de drie. Zijn metgezellen omringden hem: wanneer hij sprak, luisterden zij naar hem en wanneer hij beval, haastten zij zich naar zijn bevel. Hij werd geëerd en gevolgd. Hij was geen geprikkelde man, noch was hij iemand die onzinnigheid sprak .
Overgeleverd in Zaad al-Ma'aad (3/57), door Hoebaysh ibn Khaalid.
[bewerken] Enkele andere religieuze en humanistische visies op Mohammed
Sommige humanisten zien Mohammed, net als Jezus en Boeddha, als een belangrijk ethisch leider.
In de Middeleeuwen stond Mohammed onder de joden bekend als 'ha-meshuggah' ("de kwade" of "de bezetene", vergelijk het Nederlandse woord 'mesjogge'). De titel wordt onder andere in de Hebreeuwse Bijbel gebruikt voor degenen die zichzelf als profeten beschouwden, maar vals waren. Voor veel joden is de ernstig afwijkende hervertelling door Mohammed van oude verhalen onverteerbaar.
Mohammeds ontkenning van de goddelijke status van Jezus gaat in tegen de christelijke dogmatiek. In Soera Pracht en Praal 81 staat te lezen (vertaald) “Indien de Barmhartige een zoon had, dan zou ik de eerste der aanbidders zijn.” Christenen beschouwen Mohammed als een valse leraar (2 Petrus 2:1). Anderen gaan nog een stap verder en beweren dat Mohammed werd geïnspireerd door Satan. Mohammed zou een van de vele valse leraren zijn.
Veel middeleeuwse christenen meenden dat de stichting van de islam een schisma binnen het christendom was, en dat Mohammed oorspronkelijk een christelijke priester was. In De Goddelijke Komedie van Dante Alighieri wordt Mohammed samen met Ali in de negende kloof van de achtste kring van de Hel geplaatst als zijnde schismaticus.
Volgens het Bahá'í-geloof is Mohammed niet de laatste profeet (maar wel de laatste van de profetische cyclus, die met Adam was begonnen), maar Bahá'u'lláh, die wordt beschouwd als de, tot nu toe, laatste in de reeks Boodschappers van God.
Ook een deel van de Ahmadiyya-moslims geloven dat Mohammed niet de laatste profeet was.
[bron?]
[bewerken] Enkele hedendaagse opinies over Mohammed
Mohammed wordt vaak verdedigd middels het argument dat het een andere tijd betrof, terwijl niet-gelovige, hedendaagse opiniemakers daartegen inbrengen dat een profeet zijn tijd vooruit zou moeten zijn. Veel zaken worden volgens moslims niet in de juiste context geplaatst. Zij zeggen dat er ook in het Oude Testament sprake is van buitensporig geweld, zoals Sodom en Gomorra, en wijzen er op dat ook Jezus in het Nieuwe Testament over slaven spreekt. Plaats en tijd zijn niet alleen belangrijk voor hen die kritiek leveren op Mohammed, maar ook voor hen die de islam aanhangen, zoals tafsir duidelijk maakt. [bron?]
[bewerken] Historisch-kritische kanttekeningen
Buiten de islamitische overlevering is er over het optreden van Mohammed in de periode in Mekka weinig informatie te vinden. Wat we over hem weten, weten we uit de Koran, Korancommentaren en mondeling overgeleverde uitspraken van volgelingen. Moderne historici kunnen niet anders dan zeer omzichtig omgaan met deze informatie. De profeet staat niet vermeld in enig bekend historisch document van buurvolkeren. In de koran komt het woord Mohammed slechts viermaal voor, maar onduidelijk is of het om een eigennaam of een bijvoeglijk naamwoord gaat, dat met 'de prijzenswaardige' vertaald kan worden en of daar inderdaad de historische Mohammed mee wordt bedoeld. In de Korantekst komt wel een naamloze jij-figuur voor, die soms gezant of profeet wordt genoemd.
In de Ahadith[bron?] zijn verschillende aanwijzingen te vinden die er op duiden dat Mohammeds optreden een sterk pathologische achtergrond kan hebben gehad. Eerder al was de mogelijkheid geopperd dat Mohammed aan epilepsie[9] leed, wat door stimulatie van de temporale kwab tijdens epileptische aanvallen tot visioenen zou hebben geleid.
[bewerken] Betrouwbaarheid van de overleveringen
De oudste biografie van Mohammed is die van Ibn Ishaaq en dateert van rond 750, meer dan een eeuw na de dood van de profeet. Dit is een verzameling mondeling overgeleverde uitspraken van tijdgenoten die niet beschouwd kan worden als objectieve en verifieerbare geschiedschrijving in de moderne zin van het woord. Volgens sommige islamologen lijken biografieën van de profeet vooral bedoeld om passages in de Koran achteraf van een context te voorzien en zijn het alleen al daarom geen betrouwbare historische bronnen.[10][11]
Wim Raven wijst erop dat er verschil van mening tussen moslimgeleerden en westerse islamologen en oriëntalisten bestaat over de vraag of de talloze overleveringen over Mohammed inderdaad als historisch betrouwbaar materiaal mogen worden beschouwd. Moslimgeleerden geloven dat dit materiaal in grote lijnen met de werkelijkheid overeen komt, westerse geleerden hebben daarentegen hun ernstige twijfels, met name omdat nauwelijks enige brontekst met zekerheid in de eerste eeuw van de islam te dateren zou zijn en van vele teksten elkaar tegensprekende varianten bestaan. Niet-islamitische bronnen, die soms heel oud zijn, zouden een heel ander beeld opleveren dan islamitische bronnen.[12]
De pogingen om feit en fictie in de beschikbare bronnen van elkaar te onderscheiden hebben tot nu toe weinig bruikbare resultaten opgeleverd voor een kritische beschrijving van de historische persoon Mohammed en de rol die hij speelde in de islam. Harald Motzski stelt dat het onderzoek op dit moment gevangen is in een dilemma. Aan de ene kant is het volgens Motzki niet mogelijk een historische biografie te schrijven zonder ervan beschuldigd te worden de bronnen kritiekloos over te nemen, terwijl het aan de andere kant onmogelijk is om op basis van een kritische beschouwing van die bronnen een bruikbare biografie te schrijven.[13] Arthur Jeffrey veronderstelde in 1926 dat er misschien gewacht moet worden op verder onderzoek naar de vroege bronnen voordat er uitspraken kunnen worden gedaan over de historische Mohammed.[14][15]
[bewerken] Gezegde
"Als de berg niet naar Mohammed komt, zal Mohammed naar de berg moeten gaan" is een Nederlandse uitdrukking. Het betekent dat als het geluk niet naar je toe komt, moet je naar het geluk toe gaan. De vroegste verschijning van de uitdrukking is in het Engels in het werk "Essays", hoofdstuk 12, van Francis Bacon, dat in 1625 werd gepubliceerd, If the mountain won't come to Muhammad, Muhammad will go to the mountain.
[bewerken] Externe link
PDF versie van biografie Ar-Raheeq Al-Makhtum
Referenties
Karen Armstrong: Islam, geschiedenis van een wereldgodsdienst, 3e druk, 2005, pp. 65-66
Mohammed, een poging tot begrip van de islam, Karen Armstrong, Uitgeverij Anthos, 2e druk, 1997, blz. 219, ISBN 90 414 0246 2
Gabriël Mandel Khan Mohammed, de profeet, blz. 59, ISBN 90 5466 790 7
Mohammed, een poging tot begrip van de islam, Karen Armstrong, Uitgeverij Anthos, 2e druk, 1997, blz. 224, ISBN 90 414 0246 2
Mohammed, een poging tot begrip van de islam, Karen Armstrong, Uitgeverij Anthos, 2e druk, 1997, blz. 207-208, ISBN 90 414 0246 2
Mohammed, een poging tot begrip van de islam, Karen Armstrong, Uitgeverij Anthos, 2e druk, 1997, blz. 249-250, ISBN 90 414 0246 2
Een beknopte ilmihal, een beknopt handboek van de essentiële islamitische leer, Fazilet Nesriyat ve tic. a.s., Istanbul, circa 2005, blz 13
Mohammed, een poging tot begrip van de islam, Karen Armstrong, Uitgeverij Anthos, 2e druk, 1997, blz. 276-277, ISBN 90 414 0246 2
Theophanes (752-817): Chronographia
Karl-Heinz Ohling & Gerd-R. Puin, Die dunklen Anfänge, neue Forschungen zur Entstehung und frühen Geschichte des Islam, Berlin, 2005. Twaalf wetenschappers uit verschillende landen uiten in dit boek hun twijfels over het traditionele verhaal over de beginperiode van de islam. Recensie in Trouw, 3 maart 2006. Overigens komen hun conclusies niet allemaal met elkaar overeen.
Hans Jansen, De historische Mohammed. De Mekkaanse verhalen, Amsterdam, 2005. Recensies in NRC, RD en Trouw
Wim Raven in zijn inleiding bij: Ibn Ishaaq: Het leven van Mohammed, de vroegste Arabische verhalen, Amsterdam, 1980. Raven werkt dit niet verder uit.
Vertaald van: S.A. Nigosian, Islam: Its History, Teaching, and Practices, p. 6. Gedeeltelijk in te zien via books.google.com
The Quest of the Historical Muhammad, The Muslim World, vol. 16: 327-48,1926 [1]
Voor meer over de vergelijking van de historische benadering van Mohammed met historisch onderzoek naar Jezus en de problemen die bij beiden oprijzen, zie b.v. F. E. Peters, The Quest of the Historical Muhammad, International Journal of Middle East Studies, Vol. 23, No. 3. (Aug., 1991), pp. 291-315, met een uitgebreid notenapparaat.
Profeten binnen de islam, genoemd in de Koran
Adam Idries Nuh Hud Salih Ibrahim Lut Ismail Ishaq Yaqub Yusuf Ayyub
Adam Henoch Noach Eber Shelah Abraham Lot Ismaël Izaäk Jakob Jozef Job
--------------------------------------------------------------------------------
Shu'aib Musa Harun Zulkifl Dawud Suleyman Iljas Al-Jasa Yunus Zakarya Yahya Isa Mohammed
Jetro Mozes Aäron Ezechiël David Salomo Elia Elisa Jona Zacharia Johannes Jezus
Islam (portaal)
Geloof & gebruik: Allah · Hadj · Salat · Sjahada · Tawhid · Sawm · Vijf Zuilen · Wudu · Zakat · Zuilen van geloof
Kalender: Asjoera · Hidjra · Mawlid · Offerfeest · Ramadan · Suikerfeest
Personen: Aboe Bakr · Aïsja · Ali · Helpers · Metgezellen · Mohammed
Stromingen: Ahmadiyya · Alevitisme · Ibadisme · Madhhab · Sjiisme · Soefisme · Soennisme
Wet & Recht: Fiqh · Hadith · Koran · Sharia · Soennah · Tafsir
Mediabestanden
Meer mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Muhammad op Wikimedia Commons.
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Mohammed"
Categorie: Mohammed
Verborgen categorieën: Wikipedia:Artikel mist referentie sinds juni 2008 | Wikipedia:Artikel mist referentie sinds december 2009
Persoonlijke instellingen
Nieuwe functionaliteit Niet aangemeldOverlegpagina IP-adresBijdragen IP-adresAanmelden / registreren Naamruimten
Artikel Overleg VariantenWeergaven
Lezen Bewerken Geschiedenis HandelingenZoeken
Navigatie
Hoofdpagina Vind een artikel Vandaag Categorieën Recente wijzigingen Nieuwe artikelen Willekeurige pagina Informatie
Gebruikersportaal Snelcursus Etalage Hulp en contact Donaties Hulpmiddelen
Links naar deze pagina Verwante wijzigingen Bestand uploaden Speciale pagina's Permanente verwijzing Deze pagina citeren Afdrukken/exporteren
Boek makenDownloaden als PDFPrintervriendelijke versiein andere projecten
MediabestandenIn andere talen
Acèh Afrikaans Alemannisch Aragonés Anglo-Saxon Asturianu Azrbaycan Žemaitška Bikol Central () Bislama Brezhoneg Bosanski Català Cebuano Soranî / esky Cymraeg Dansk Deutsch Zazaki English Esperanto Español Eesti Euskara Suomi Võro Føroyskt Français Frysk Gaeilge Gàidhlig Galego Hawai`i Fiji Hindi Hrvatski Magyar Interlingua Bahasa Indonesia Ido Íslenska Italiano Basa Jawa Qaraqalpaqsha Kurdî Kernewek Latina Lumbaart Lietuvi Latviešu Bahasa Melayu Malti Mirandés Nedersaksisch Norsk (nynorsk) Norsk (bokmål) Occitan Pangasinan Polski Português Runa Simi Român Sicilianu Scots Srpskohrvatski / Simple English Slovenina Slovenšina Soomaaliga Shqip / Srpski Basa Sunda Svenska Kiswahili lnski Türkmençe Tagalog Türkçe /Tatarça Uyghurche / O'zbek Ting Vit Walon Winaray Wolof Yorùbá Vahcuengh Bân-lâm-gú Deze pagina is het laatst bewerkt op 18 aug 2010 om 10:36.
De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de Gebruiksvoorwaarden voor meer informatie.
Wikipedia® is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een organisatie zonder winstoogmerk.
Privacybeleid Over Wikipedia Voorbehoud
Galway United is een Ierse voetbalclub uit Galway.
De club werd in 1937 opgericht als Galway Rovers en speelde lang op regionaal niveau. In 1976/77 werd de club als niet ligaclub uitgenodigd voor deelname aan de League Cup en speelde 2 keer gelijk tegen grotere clubs. Daarom werd de club het volgende seizoenen gevraagd voor de 1ste klasse. Nadat de eerste jaren zonder succes waren werd de club een tonaangevend club midden jaren 80. In 1985 haalde de club de finale van de beker en een jaar later werd de League Cup binnen gehaald en eindigde de club 2de. In de Europacup II verloor de club in de 1ste ronde van het Deense Lyngby BK, door de vicetitel mocht de club het volgend seizoen aan de UEFA Cup deelnemen en werd daar door het Nederlandse FC Groningen uitgeschakeld.
In 1991 haalde de club de beker binnen en mocht zo deelnemen aan de Europacup II, daar werd de club in de voorronde gewipt door OB Odense met 0-3 en 0-4. Het volgende seizoen degradeerde de club. Na één seizoen keerde de club terug en degradeerde in 1996 voor de 2de keer. Als 2de klasser werd in 1997 wel de League Cup gewonnen. Na 3 jaar afwezigheid keerde de club terug en degradeerde opnieuw in 2002. Na enkele jaren in het vagevuur van de 2de klasse keerde de club terug naar het hoogste niveau in 2007
De club werd in 1937 opgericht als Galway Rovers en speelde lang op regionaal niveau. In 1976/77 werd de club als niet ligaclub uitgenodigd voor deelname aan de League Cup en speelde 2 keer gelijk tegen grotere clubs. Daarom werd de club het volgende seizoenen gevraagd voor de 1ste klasse. Nadat de eerste jaren zonder succes waren werd de club een tonaangevend club midden jaren 80. In 1985 haalde de club de finale van de beker en een jaar later werd de League Cup binnen gehaald en eindigde de club 2de. In de Europacup II verloor de club in de 1ste ronde van het Deense Lyngby BK, door de vicetitel mocht de club het volgend seizoen aan de UEFA Cup deelnemen en werd daar door het Nederlandse FC Groningen uitgeschakeld.
In 1991 haalde de club de beker binnen en mocht zo deelnemen aan de Europacup II, daar werd de club in de voorronde gewipt door OB Odense met 0-3 en 0-4. Het volgende seizoen degradeerde de club. Na één seizoen keerde de club terug en degradeerde in 1996 voor de 2de keer. Als 2de klasser werd in 1997 wel de League Cup gewonnen. Na 3 jaar afwezigheid keerde de club terug en degradeerde opnieuw in 2002. Na enkele jaren in het vagevuur van de 2de klasse keerde de club terug naar het hoogste niveau in 2007
-1
roerig clubje
Kerkgenootschappen
Vanouds was Urk een bolwerk van de Gereformeerde Kerk en de Anti-Revolutionaire Partij (in 1980 opgegaan in het CDA). Sinds de jaren zeventig is met name de positie van de Christelijke Gereformeerde Kerk sterk gegroeid (ten koste van de Gereformeerde Kerk) en is de ChristenUnie de grootste partij geworden.
Urk telt een aantal kerkgenootschappen, allemaal van protestantse signatuur.
Protestantse Kerk Nederland:
Hervormde Gemeente Urk (twee kerkgebouwen: 'Kerkje aan de Zee' en 'De Ark')
Hervormde Gemeente 'De Bron'
Gereformeerde Kerk Urk (drie kerkgebouwen: 'Bethel', 'Petra' en 'De Poort')
Christelijke Gereformeerde Kerken:
Maranatha (drie kerkgebouwen: 'Maranatha', 'De Schuilplaats' en 'Immanuel')
Eben-Haezer (twee kerkgebouwen: 'Eben-Haezer' en 'Pniel')
Ichthus (kerkt in sportzaal 'de Waaiershoek', Ichthushof in aanbouw)
Hersteld Hervormde Kerk
Hervormde Gemeente 'Moria' (in hersteld verband)
Hervormde Gemeente 'Elim' (in hersteld verband)
Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) 'Rehoboth'
Nederlands Gereformeerde Kerk 'Jeruzalem'
Gereformeerde Gemeente 'Sion'
Gereformeerde Gemeente in Nederland 'Menorah'
Oud Gereformeerde Gemeente in Nederland 'Jachin Boaz'
Vrije Gereformeerde Gemeente
Volle Evangelie Gemeente Urk 'Morgenster'
Evangelische Gemeente 'De Belofte'
Vanouds was Urk een bolwerk van de Gereformeerde Kerk en de Anti-Revolutionaire Partij (in 1980 opgegaan in het CDA). Sinds de jaren zeventig is met name de positie van de Christelijke Gereformeerde Kerk sterk gegroeid (ten koste van de Gereformeerde Kerk) en is de ChristenUnie de grootste partij geworden.
Urk telt een aantal kerkgenootschappen, allemaal van protestantse signatuur.
Protestantse Kerk Nederland:
Hervormde Gemeente Urk (twee kerkgebouwen: 'Kerkje aan de Zee' en 'De Ark')
Hervormde Gemeente 'De Bron'
Gereformeerde Kerk Urk (drie kerkgebouwen: 'Bethel', 'Petra' en 'De Poort')
Christelijke Gereformeerde Kerken:
Maranatha (drie kerkgebouwen: 'Maranatha', 'De Schuilplaats' en 'Immanuel')
Eben-Haezer (twee kerkgebouwen: 'Eben-Haezer' en 'Pniel')
Ichthus (kerkt in sportzaal 'de Waaiershoek', Ichthushof in aanbouw)
Hersteld Hervormde Kerk
Hervormde Gemeente 'Moria' (in hersteld verband)
Hervormde Gemeente 'Elim' (in hersteld verband)
Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) 'Rehoboth'
Nederlands Gereformeerde Kerk 'Jeruzalem'
Gereformeerde Gemeente 'Sion'
Gereformeerde Gemeente in Nederland 'Menorah'
Oud Gereformeerde Gemeente in Nederland 'Jachin Boaz'
Vrije Gereformeerde Gemeente
Volle Evangelie Gemeente Urk 'Morgenster'
Evangelische Gemeente 'De Belofte'
Jo de Roo
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jo de Roo.Jo de Roo (Schore, 5 juli 1937) is een voormalig Nederlands wielrenner.
Inhoud [verbergen]
1 Loopbaan
2 Belangrijkste overwinningen
3 Grote rondes
4 Ploegen
[bewerken] Loopbaan
De Roo was professional van 1958 tot 1968. In die periode won hij vele klassiekers. Zijn topjaar was 1962, toen hij onder andere Bordeaux-Parijs, de Ronde van Lombardije en Parijs-Tours won. Dat jaar werd hij onderscheiden met de Gerrit Schulte Trofee en eindigde als eerste in de eindstand van de Super Prestige.
Het jaar nadien werd hij opnieuw winnaar van Parijs-Tours en de Ronde van Lombardije. Andere koersen die hij wist te winnen waren de Ronde van Vlaanderen en de Omloop Het Volk.
De Roo werd Nederlands kampioen in 1964 en 1965. Hij deed vier keer mee aan de Ronde van Frankrijk en won drie etappes. Vijf seizoenen reed hij in dienst van Jacques Anquetil. Tot de opkomst van Jan Raas was De Roo de succesvolste coureur uit Zeeland.
In 1962 kreeg hij bij de overwinning in Parijs-Tours de "Gele wimpel" uitgereikt, de onderscheiding voor het hoogste uurgemiddelde behaald in een internationale klassieker. Hij verbeterde hiermee de prestatie van de Fransman Jacques Dupont uit 1955.
[bewerken] Belangrijkste overwinningen
1957
2e etappe Olympia's Tour
Omloop der Kempen
1958
6e etappe Ronde van Nederland
1959
Zesdaagse van Antwerpen + Jean Palmans
1960
1e etappe Ronde van Sardinië
Eindklassement Ronde van Sardinië
4e etappe Ronde van Nederland
1962
Bordeaux-Parijs
Parijs-Tours
Ronde van Lombardije
2e etappe deel B Midi Libre
Super Prestige Trofee
1963
Parijs-Tours
Ronde van Lombardije
1964
Kampioenschap van Nederland op de weg
4e etappe deel B Midi Libre
12 etappe Ronde van Frankrijk
1965
Kampioenschap van Nederland op de weg
Ronde van Vlaanderen
5e etappe Ronde van Nederland
8e etappe Ronde van Frankrijk
1966
Omloop Het Volk
14e etappe deel A Ronde van Frankrijk
6e etappe Ronde van Spanje
GP Stad Zottegem
[bewerken] Grote rondes
Eindklasseringen in grote rondes, met tussen haakjes het aantal etappeoverwinningen.
Jaar Ronde van Italië Ronde van Frankrijk Ronde van Spanje
1960 niet uitgereden niet uitgereden
1961
1962
1963
1964 43e (1)
1965 55e (1)
1966 niet uitgereden (1) niet uitgereden (1)
1967 niet uitgereden 76e
[bewerken] Ploegen
1958 - Magneet-Vredestein
1959 - Essor-Leroux
1960 - Helyett-Leroux-Hutchinson
1961 - Helyett-Fynsec-Hutchinson
1962 - Saint Raphael-Helyett-Hutchinson
1963 - Saint Raphael-Gitane-Geminiani
1964 - Saint Raphael-Gitane-Dunlop
1965 - Televizier
1966 - Televizier-Batavus
1967 - Willem II-Gazelle
1968 - Willem II-Gazelle
Voorganger:
Peter Post
1963 Nederlands kampioen wielrennen
Jo de Roo
1964, 1965 Opvolger:
Gerben Karstens
1966
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Jo_de_Roo"
Categorie: Nederlands wielrenner
Persoonlijke instellingen
Nieuwe functionaliteit Niet aangemeldOverlegpagina IP-adresBijdragen IP-adresAanmelden / registreren Naamruimten
Artikel Overleg VariantenWeergaven
Lezen Bewerken Geschiedenis HandelingenZoeken
Navigatie
Hoofdpagina Vind een artikel Vandaag Categorieën Recente wijzigingen Nieuwe artikelen Willekeurige pagina Informatie
Gebruikersportaal Snelcursus Etalage Hulp en contact Donaties Hulpmiddelen
Links naar deze pagina Verwante wijzigingen Bestand uploaden Speciale pagina's Permanente verwijzing Deze pagina citeren Afdrukken/exporteren
Boek makenDownloaden als PDFPrintervriendelijke versieIn andere talen
Català Deutsch English Español Français Italiano Deze pagina is het laatst bewerkt op 19 aug 2010 om 14:59.
De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de Gebruiksvoorwaarden voor meer informatie.
Wikipedia® is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een organisatie zonder winstoogmerk.
Privacybeleid Over Wikipedia Voorbehoud
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jo de Roo.Jo de Roo (Schore, 5 juli 1937) is een voormalig Nederlands wielrenner.
Inhoud [verbergen]
1 Loopbaan
2 Belangrijkste overwinningen
3 Grote rondes
4 Ploegen
[bewerken] Loopbaan
De Roo was professional van 1958 tot 1968. In die periode won hij vele klassiekers. Zijn topjaar was 1962, toen hij onder andere Bordeaux-Parijs, de Ronde van Lombardije en Parijs-Tours won. Dat jaar werd hij onderscheiden met de Gerrit Schulte Trofee en eindigde als eerste in de eindstand van de Super Prestige.
Het jaar nadien werd hij opnieuw winnaar van Parijs-Tours en de Ronde van Lombardije. Andere koersen die hij wist te winnen waren de Ronde van Vlaanderen en de Omloop Het Volk.
De Roo werd Nederlands kampioen in 1964 en 1965. Hij deed vier keer mee aan de Ronde van Frankrijk en won drie etappes. Vijf seizoenen reed hij in dienst van Jacques Anquetil. Tot de opkomst van Jan Raas was De Roo de succesvolste coureur uit Zeeland.
In 1962 kreeg hij bij de overwinning in Parijs-Tours de "Gele wimpel" uitgereikt, de onderscheiding voor het hoogste uurgemiddelde behaald in een internationale klassieker. Hij verbeterde hiermee de prestatie van de Fransman Jacques Dupont uit 1955.
[bewerken] Belangrijkste overwinningen
1957
2e etappe Olympia's Tour
Omloop der Kempen
1958
6e etappe Ronde van Nederland
1959
Zesdaagse van Antwerpen + Jean Palmans
1960
1e etappe Ronde van Sardinië
Eindklassement Ronde van Sardinië
4e etappe Ronde van Nederland
1962
Bordeaux-Parijs
Parijs-Tours
Ronde van Lombardije
2e etappe deel B Midi Libre
Super Prestige Trofee
1963
Parijs-Tours
Ronde van Lombardije
1964
Kampioenschap van Nederland op de weg
4e etappe deel B Midi Libre
12 etappe Ronde van Frankrijk
1965
Kampioenschap van Nederland op de weg
Ronde van Vlaanderen
5e etappe Ronde van Nederland
8e etappe Ronde van Frankrijk
1966
Omloop Het Volk
14e etappe deel A Ronde van Frankrijk
6e etappe Ronde van Spanje
GP Stad Zottegem
[bewerken] Grote rondes
Eindklasseringen in grote rondes, met tussen haakjes het aantal etappeoverwinningen.
Jaar Ronde van Italië Ronde van Frankrijk Ronde van Spanje
1960 niet uitgereden niet uitgereden
1961
1962
1963
1964 43e (1)
1965 55e (1)
1966 niet uitgereden (1) niet uitgereden (1)
1967 niet uitgereden 76e
[bewerken] Ploegen
1958 - Magneet-Vredestein
1959 - Essor-Leroux
1960 - Helyett-Leroux-Hutchinson
1961 - Helyett-Fynsec-Hutchinson
1962 - Saint Raphael-Helyett-Hutchinson
1963 - Saint Raphael-Gitane-Geminiani
1964 - Saint Raphael-Gitane-Dunlop
1965 - Televizier
1966 - Televizier-Batavus
1967 - Willem II-Gazelle
1968 - Willem II-Gazelle
Voorganger:
Peter Post
1963 Nederlands kampioen wielrennen
Jo de Roo
1964, 1965 Opvolger:
Gerben Karstens
1966
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Jo_de_Roo"
Categorie: Nederlands wielrenner
Persoonlijke instellingen
Nieuwe functionaliteit Niet aangemeldOverlegpagina IP-adresBijdragen IP-adresAanmelden / registreren Naamruimten
Artikel Overleg VariantenWeergaven
Lezen Bewerken Geschiedenis HandelingenZoeken
Navigatie
Hoofdpagina Vind een artikel Vandaag Categorieën Recente wijzigingen Nieuwe artikelen Willekeurige pagina Informatie
Gebruikersportaal Snelcursus Etalage Hulp en contact Donaties Hulpmiddelen
Links naar deze pagina Verwante wijzigingen Bestand uploaden Speciale pagina's Permanente verwijzing Deze pagina citeren Afdrukken/exporteren
Boek makenDownloaden als PDFPrintervriendelijke versieIn andere talen
Català Deutsch English Español Français Italiano Deze pagina is het laatst bewerkt op 19 aug 2010 om 14:59.
De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de Gebruiksvoorwaarden voor meer informatie.
Wikipedia® is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een organisatie zonder winstoogmerk.
Privacybeleid Over Wikipedia Voorbehoud
Q'angelo
Q-shannick
Qa'id
Qabil
Qadeer
Qadim
Qadir
Qahir
Qaish
Qaiyenzo
Qalid
Qam
Qamar
Qani
Qas
Qasama
Qaseem
Qasim
Qatai
Qatn
Qays
Qaysar
Qaziyád
Qáyin
Qendrim
Qentyn
Qerelos
Qian
Qiandro
Qiano
Qianyou
Qiëll
Qichen
Qievel-amari
Qieyan
Qike
Qilian
Qimairo
Qimanéy
Qimo
Qin
Qing
Qinou
Qiomars
Qivensley
Qiyano
Qiyaro
Qiyen
Qiyonnie
Qiyuri
Qmaro
Qotaiba
Qrenzo
Qruun
Qssim
Quach
Quade
Quaid
Quajo
Quan
Quang
Quantico
Quany
Quanyi
Quarrie
Quarry
Quasim
Qudamah
Qudrat
Quds
Quenay
Quendiño
Quendo
Quenell
Quennel
Quent
Quentario
Quentel
Quenten
Quentin
Quenton
Queran
Queriano
Querijn
Querten
Queshan
Quesnel
Quew
Qui-raishon
Qui-shawn
Quichairo
Quichàndro
Quichenic
Quicho
Quidionny
Quido
Quierano
Quiero
Quigley
Quilayjo
Quillan
Quillermo
Quillian
Quilliyandro
Quillyon
Quilyan
Quim
Quimany
Quin
Quin-nicio
Quince
Quince-ilaya
Quincent
Quincey
Quincy
Quincy-sem
Quincylienjo
Quininho
Quinjomar
Quinlan
Quinlen
Quinn
Quinncy
Quinnley
Quino
Quinsario
Quinsley
Quinsten
Quinsty
Quinsy
Quint
Quintano
Quintarius
Quinten
Quinter
Quinterion
Quintero
Quinterrio
Quintessen
Quinteyn
Quinthen
Quinthony
Quinthyn
Quinthyro
Quintijn
Quintilian
Quintin
Quintino
Quintinus
Quintis
Quintlen
Quintley
Quinto
Quinton
Quintus
Quinty
Quintyn
Quinzio
Quique
Quirian
Quiriën
Quiriño
Quiricus
Quirijn
Quirino
Quirinus
Quishandrickson
Quishandro
Quishawn
Quishaydrion
Quishayno
Quishon
Quiten
Quito
Quivanté
Quivensley
Quixayro
Quoc
Quon
Quossay
Q-shannick
Qa'id
Qabil
Qadeer
Qadim
Qadir
Qahir
Qaish
Qaiyenzo
Qalid
Qam
Qamar
Qani
Qas
Qasama
Qaseem
Qasim
Qatai
Qatn
Qays
Qaysar
Qaziyád
Qáyin
Qendrim
Qentyn
Qerelos
Qian
Qiandro
Qiano
Qianyou
Qiëll
Qichen
Qievel-amari
Qieyan
Qike
Qilian
Qimairo
Qimanéy
Qimo
Qin
Qing
Qinou
Qiomars
Qivensley
Qiyano
Qiyaro
Qiyen
Qiyonnie
Qiyuri
Qmaro
Qotaiba
Qrenzo
Qruun
Qssim
Quach
Quade
Quaid
Quajo
Quan
Quang
Quantico
Quany
Quanyi
Quarrie
Quarry
Quasim
Qudamah
Qudrat
Quds
Quenay
Quendiño
Quendo
Quenell
Quennel
Quent
Quentario
Quentel
Quenten
Quentin
Quenton
Queran
Queriano
Querijn
Querten
Queshan
Quesnel
Quew
Qui-raishon
Qui-shawn
Quichairo
Quichàndro
Quichenic
Quicho
Quidionny
Quido
Quierano
Quiero
Quigley
Quilayjo
Quillan
Quillermo
Quillian
Quilliyandro
Quillyon
Quilyan
Quim
Quimany
Quin
Quin-nicio
Quince
Quince-ilaya
Quincent
Quincey
Quincy
Quincy-sem
Quincylienjo
Quininho
Quinjomar
Quinlan
Quinlen
Quinn
Quinncy
Quinnley
Quino
Quinsario
Quinsley
Quinsten
Quinsty
Quinsy
Quint
Quintano
Quintarius
Quinten
Quinter
Quinterion
Quintero
Quinterrio
Quintessen
Quinteyn
Quinthen
Quinthony
Quinthyn
Quinthyro
Quintijn
Quintilian
Quintin
Quintino
Quintinus
Quintis
Quintlen
Quintley
Quinto
Quinton
Quintus
Quinty
Quintyn
Quinzio
Quique
Quirian
Quiriën
Quiriño
Quiricus
Quirijn
Quirino
Quirinus
Quishandrickson
Quishandro
Quishawn
Quishaydrion
Quishayno
Quishon
Quiten
Quito
Quivanté
Quivensley
Quixayro
Quoc
Quon
Quossay
-1
Luc Krotwaar
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Luc Krotwaar
Luc Krotwaar op weg naar zijn 7de nationale titel tijdens de marathon van Rotterdam in 2007
Volledige naam Luc Krotwaar
Bijnaam witte Keniaan
Geboortedatum 25 januari 1968
Geboorteplaats Bergen op Zoom
Lengte 1,75 m
Gewicht 60 kg
Sportieve informatie
Discipline lange afstand
Trainer/coach Fred Looijmans, Tonnie Dirks, Rob Veer, Bram Wassenaar
Eerste titel Ned. indoorkampioen 3000 m 1994
Extra Ned. recordhouder 10 km
Portaal Atletiek
Luc Krotwaar (Bergen op Zoom, 25 januari 1968), bijgenaamd de witte Keniaan, is een Nederlandse langeafstandsloper uit Eindhoven, die is gespecialiseerd in de marathon. Zijn beste prestaties zijn een vijftiende plaats op de marathon tijdens het wereldkampioenschap in Helsinki en een vierde plaats op de marathon bij het EK 2006 in Gothenburg. Hier behaalde hij met het Nederlands marathonteam een bronzen medaille.
Inhoud [verbergen]
1 Biografie
1.1 Jeugdjaren
1.2 Doorbraak bij de senioren
1.3 Zevenmaal marathonkampioen
1.4 Olympische Spelen gemist
1.5 Rotterdam 2007
1.6 Ultralopen
2 Nationale kampioenschappen
3 Persoonlijke records
4 Palmares
4.1 3000 m
4.2 5000 m
4.3 10.000 m
4.4 10 km
4.5 15 km
4.6 10 Eng. mijl
4.7 halve marathon
4.8 30 km
4.9 marathon
4.10 veldlopen
5 Onderscheidingen
6 Bronnen, noten en/of referenties
[bewerken] Biografie
[bewerken] Jeugdjaren
Zijn eerste succes boekte Krotwaar in 1985 bij de Nederlandse jeugdkampioenschappen veldlopen in Reeuwijk. Met een tijd van 13.32 won hij de wedstrijd en de Nederlandse titel. Het jaar erop prolongeerde hij deze titel, maar in 1987 moest hij genoegen met het brons. Datzelfde jaar vertegenwoordigde hij Nederland op het onderdeel 5000 m bij de Europees jeugdkampioenschappen in Birmingham. Met een tijd van 14.20,44 veroverde hij een bronzen medaille achter de Brit Simon Mugglestone (goud; 14.12,83) en de Italiaan Giuliano Baccani (zilver; 14.18,39).
[bewerken] Doorbraak bij de senioren
Zijn echte doorbraak bij de senioren maakte Luc Krotwaar in 1994. Hij begon het jaar met het winnen van de 3000 m bij de Nederlandse indoorkampioenschappen en een zilveren medaille bij het NK veldlopen in Wieringerwerf. Bij het NK veldlopen was alleen Tonnie Dirks hem te snel af met 38.57 om 38.25. Zijn goede vorm hield hij vast en later dat jaar pakte hij een gouden medaille op de 10.000 m tijdens de Nederlandse kampioenschappen atletiek in Assen.
[bewerken] Zevenmaal marathonkampioen
In 1997/1998 begon hij zich toe te leggen op de halve marathon en de marathon. Krotwaar was hierbij vrijwel gelijk succesvol, getuige zijn nationale titels op het NK halve marathon (1998) en NK marathon in 1997 en 1998. In totaal werd hij zevenmaal Nederlands kampioen op de marathon en tweemaal op de halve marathon. Ook was hij vijfmaal de snelste Nederlander op de marathon van Eindhoven (1997, 1998, 1999, 2000, 2005)
Zijn persoonlijk record op de marathon liep hij in 2:10.13 op de marathon van Fukuoka in 2003. In dat jaar won hij ook de halve marathon van Egmond in een tijd van 1:03.43. In de lente van 2003 liep Krotwaar 2:19.42 op de marathon van Rotterdam. Deze prestatie gaf hem geen voldoening en dus meldde hij zich bij de organisatie van de marathon van Utrecht. Op een hete paasdag, slechts acht dagen na Rotterdam, liep hij in Utrecht een tijd van 2:13.41. Deze tijd bleef de komende drie edities als parcoursrecord staan.
[bewerken] Olympische Spelen gemist
Luc Krotwaar kwalificeerde zich in 2004 voor de Olympische Spelen van Athene, maar moest zich terugtrekken, omdat hij last kreeg van een kuitblessure. 'Ik ben de afgelopen dagen intensief behandeld met de zogenoemde shockwave-therapie. Dat leek succes te hebben, maar als ik op wedstrijdtempo ging lopen, voelde ik een felle, stekende pijn. Ik ben er lang in blijven geloven, maar ik kan me er nu bij neerleggen', aldus Krotwaar in Athene.[1] Enkele maanden eerder, in april, was hij nog zevende geworden op de marathon van Rotterdam in een tijd van 2:11.56.
Op het WK marathon 2005 in Helsinki werd hij 15e met een tijd van 2:12.44. Een jaar later behaalde hij op het Europees kampioenschap in Göteborg een vierde plaats in 2:12.44. Bovendien werd hij op de Posbankloop in Velp tweede.
[bewerken] Rotterdam 2007
Zijn zevende nationale titel behaalde hij op 15 april 2007 tijdens de marathon van Rotterdam, waarin hij tot een tiende plaats kwam in een tijd van 2:15.28. De wedstrijd werd gekenmerkt door extreem warme weersomstandigheden, die Luc Krotwaar ogenschijnlijk redelijk goed doorstond. Begin augustus 2007 maakte hij echter bekend, dat hij afzag van deelname aan de marathon op de eerste dag van de WK Atletiek in Osaka. Volgens zijn manager Pieter Langerhorst had de snikhete marathon van Rotterdam in april er bij Luc toch flink ingehakt met een langere hersteltijd dan verwacht. Hierdoor was hij niet op tijd in vorm voor Osaka, omdat hij onvoldoende snelheidstrainingen had kunnen doen. Krotwaar had zich op basis van zijn prestatie op het EK in 2006 en zijn tijd van 1:02.34 op 17 maart 2007 tijdens de City-Pier-City Loop gekwalificeerd voor Osaka.
Na gedurende de zomer enige tijd te hebben vertoefd in het trainingskamp van Lornah Kiplagat in het Keniase Iten, waar hij ook door een plaatselijke masseur van zijn blessureklachten werd afgeholpen, voelde Krotwaar zich in het najaar eindelijk weer goed genoeg om op 21 oktober 2007 aan de marathon van Amsterdam deel te nemen. Hij hoopte er een aanvaardbare prestatie neer te kunnen zetten, al verwachtte hij niet de vereiste limiet van 2.10 voor de Olympische Spelen van Peking te kunnen lopen. Ondanks zijn gematigde optimisme verliep de wedstrijd echter niet zoals Krotwaar zich die had voorgesteld, waardoor hij er na 25 kilometer de brui aan gaf. ‘Mijn vorm was slechter dan ik dacht. Ik wilde hier geen 2.16 lopen, daarom ben ik eruit gegaan.’[2]
Krotwaar hoopte vervolgens om zich in het voorjaar van 2008 alsnog te kwalificeren voor de olympische marathon. Dit lukte echter niet. De marathon van Rotterdam van 2007 had ook op hem een veel grotere impact gehad dan hij van tevoren had gedacht. Wederom zag hij de Olympische Spelen aan zijn neus voorbijgaan.
[bewerken] Ultralopen
Inmiddels heeft Krotwaar besloten om na 2010 met topsport te stoppen voor wat betreft de marathon. Hij gaat dan proberen grenzen te verleggen bij het ultralopen, met name de afstanden van de marathon tot aan de 100 kilometer. Hij stapt ook verder niet helemaal uit de sport, maar houdt zich vanaf 2011 bezig met scouten van nieuw marathontalent en met hardloopbegeleiding.
[bewerken] Nationale kampioenschappen
Indoor
Onderdeel jaar
3000 m 1994
Outdoor
Onderdeel jaar
10.000 m 1994, 2002
halve marathon 1998, 2005
marathon 1997, 1998, 1999, 2000, 2002, 2004, 2007
[bewerken] Persoonlijke records
Baan
Onderdeel Tijd Datum Plaats
800 m 1.49,3 15 juni 1988 Kevelaer
1500 m 3.41,58 2 juni 1988 Palermo
1 Eng. mijl 4.08,5 7 mei 1987 Eindhoven
2000 m 5.20,5 15 april 1987 Uden
3000 m 8.02,8 16 juni 1990 Kerkrade
5000 m 13.38,73 5 juli 2000 Papendal
10.000 m 28.39,04 12 april 2002 Zeist
Weg
Onderdeel Tijd Datum Plaats
10 km 28.09 (NR) 7 april 2002 Brunssum
15 km 43.48 11 november 2001 Nijmegen
10 Eng. mijl 47.19 30 augustus 1998 Heerlen
halve marathon 1:01.49 6 oktober 2002 Duiven
marathon 2:10.13 7 december 2003 Fukuoka
Indoor
Onderdeel Tijd Datum Plaats
1500 m 3.48,5 2 oktober 1989 Dortmund
3000 m 7.54,02 19 februari 1994 Den Haag
[bewerken] Palmares
[bewerken] 3000 m
1994: NK indoor in Den Haag - 7.54,02
[bewerken] 5000 m
1987: EJK - 14.20,44
2009: Vincent van Goghloop te Nuenen - 15.00,00
[bewerken] 10.000 m
1994: NK in Assen - 28.46,71
2002: NK in Zeist - 28.39,04
[bewerken] 10 km
2002: 10 km van Brunssum - 28.10
2004: marathon van Enschede - 30.44
2005: 9e Fortis Loopfestijn Voorthuizen - 29.56
2007: 17e Groet uit Schoorl Run - 30.52
2007: 15e Zwitserloot Dakrun - 30.35
2010: 12e NK in Tilburg - 31.07
[bewerken] 15 km
1993: 21e Zevenheuvelenloop - 46.05
1997: 19e Zevenheuvelenloop - 45.26
1998: 8e Zevenheuvelenloop - 45.32
2000: 19e Zevenheuvelenloop - 46.31
2001: 8e Zevenheuvelenloop - 43.47
2002: 8e Zevenheuvelenloop - 46.13
2004: 12e Zevenheuvelenloop - 44.42
[bewerken] 10 Eng. mijl
1996: 13e Dam tot Damloop - 47.34
1998: 13e Dam tot Damloop - 47.25
1997: Kenwoon 10 mijl - 50.47
2007: 16e Dam-tot-Damloop - 49.32,6
[bewerken] halve marathon
1998: NK in Heerenveen - 1:03.31
1998: Bredase Singelloop - 1:01.52
2002: halve marathon van Duiven - 1:01.49
2003: halve marathon van Egmond - 1:03.43
2003: halve marathon van Hattem - 1:10.47
2003: halve marathon van Best - 1:02.45
2004: Groet uit Schoorl Run - 1:03.56
2004: Bredase Singelloop - 1:01.52
2005: NK in Den Haag - 1:02.20 (10e overall)
2006: halve Marathon Raalte - 1:07.35
2006: 5e Zwolse halve Marathon Festival - 1:05.43
2007: 7e Zwolse halve Marathon Festival - 1:08.30
2007: 8e Bredase Singelloop - 1:05.12
2007: NK in Den Haag - 1:03.34 (13e overall)
2008: Groet uit Schoorl Run - 1:10.15
2009: halve marathon van Drunen - 1:12.52
2009: Venloop - 1:11.28
[bewerken] 30 km
1996: 30 km van Zaandam - 1:34.29
2006: Groet uit Schoorl Run - 1:36.44
[bewerken] marathon
1995: 6e marathon van Amsterdam - 2:19.41
1997: NK in Eindhoven - 2:15.15 (8e overall)
1998: NK in Eindhoven - 2:12:45 (3e overall)
1999: NK in Eindhoven - 2:17.44 (12e overall)
2000: NK in Eindhoven - 2:14.39 (5e overall)
2001: marathon van Eindhoven - 2:17.54
2002: NK in Rotterdam - 2:10.59 (5e overall)
2002: 9e marathon van Amsterdam - 2:11.19
2003: 17e marathon van Rotterdam - 2:19.46
2003: marathon van Utrecht - 2:13.41
2003: 20e WK in Parijs - 2:12.28
2003: 11e marathon van Fukuoka - 2:10.13
2004: NK in Rotterdam - 2:11.56 (7e overall)
2004: DNS OS
2005: 15e WK in Helsinki - 2:15.47
2005: 11e marathon van Eindhoven - 2:13.22
2006: 15e marathon van Fukuoka - 2:17.27
2006: 4e EK in Göteborg - 2:12.44
2007: NK in Rotterdam - 2:15.28 (10e overall)
2008: 17e marathon Rotterdam - 2:16.31 (netto tijd)
[bewerken] veldlopen
1986: 149e WK junioren in Neuchâtel - 26.30,8
1988: 19e NK in Landgraaf - 40.21
1989: 5e Warandeloop - 30.52
1991: 7e NK in Deurne - 39.47
1991: Joe Mann Bosloop Cross - 35.17
1991: 144e WK in Antwerpen - 36.27
1992: 11e Warandeloop - 30.49
1993: 17e NK in Harderwijk - 38.01
1993: Warandeloop - 29.57
1994: NK in Wieringerwerf - 38.57
1995: 15e Warandeloop - 30.53
1998: 11e NK veldlopen in Asten - 38.22
1998: 11e Warandeloop - 31.00
1999: 4e NK veldlopen in Heerde - 39.58
1999: 36e Warandeloop - 32.29
2000: 8e NK veldlopen in Heythuysen - 40.24
2000: 12e Warandeloop - 30.58
2001: 11e Warandeloop - 30.36
2003: 5e Warandeloop - 30.30
2005: 10e Sylvestercross - 34.36
2008: 36e Warandeloop - 34.19
2009: 24e Sylvestercross - 36.39
[bewerken] Onderscheidingen
KNAU jeugdatleet van het jaar (Albert Spree-Beker) - 1987
[bewerken] Bronnen, noten en/of referentiesBronnen, noten en/of referenties:
Redactie AW (1988) Luc Krotwaar slaat nieuwe koers in Atletiekwereld nr. 10: KNAU
Schoor, L. v.d. (1998) ‘We trainen op z’n Afrikaans: met gevoel’ Atletiekwereld nr. 3: KNAU
Werkgroep Statistiek KNAU (1999) Statistisch jaarboek 98 KNAU
Heere, A. en Kappenburg, B. (2000) 1870 – 2000, 130 jaar atletiek in Nederland Groenevelt b.v. ISBN 90-90-12867-0
Lansbergen, C. en Gerritsen, M. (2009) 25 jaar Dam tot Damloop Inmerc bv ISBN 978 90 6611 708 2 NUR 489
--------------------------------------------------------------------------------
Uit Ierse ex-priester zorgt voor bizar einde marathon, gepubliceerd in 2004 in Atletiek Actueel nr. 15: KNAU
Uit Amsterdam Marathon: Maase breekt record, gepubliceerd op 21-10-2007 op de KNAU Website
--------------------------------------------------------------------------------
Externe links
Profiel op de website van de Atletiekunie
(en) IAAF-profiel voor Luc Krotwaar
🇫🇷 Atletenportret op marathoninfo.free.fr
Artikel over het Uitstappen van Krotwaar tijdens de Rotterdam Marathon
Profiel op WereldVanOranje.nl
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Luc_Krotwaar"
Categorieën: Nederlands atleet | Marathonloper
Persoonlijke instellingen
Nieuwe functionaliteit Niet aangemeldOverlegpagina IP-adresBijdragen IP-adresAanmelden / registreren Naamruimten
Artikel Overleg VariantenWeergaven
Lezen Bewerken Geschiedenis HandelingenZoeken
Navigatie
Hoofdpagina Vind een artikel Vandaag Categorieën Recente wijzigingen Nieuwe artikelen Willekeurige pagina Informatie
Gebruikersportaal Snelcursus Etalage Hulp en contact Donaties Hulpmiddelen
Links naar deze pagina Verwante wijzigingen Bestand uploaden Speciale pagina's Permanente verwijzing Deze pagina citeren Afdrukken/exporteren
Boek makenDownloaden als PDFPrintervriendelijke versieIn andere talen
English Deze pagina is het laatst bewerkt op 16 sep 2010 om 11:00.
De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de Gebruiksvoorwaarden voor meer informatie.
Wikipedia® is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een organisatie zonder winstoogmerk.
Privacybeleid Over Wikipedia Voorbehoud
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Luc Krotwaar
Luc Krotwaar op weg naar zijn 7de nationale titel tijdens de marathon van Rotterdam in 2007
Volledige naam Luc Krotwaar
Bijnaam witte Keniaan
Geboortedatum 25 januari 1968
Geboorteplaats Bergen op Zoom
Lengte 1,75 m
Gewicht 60 kg
Sportieve informatie
Discipline lange afstand
Trainer/coach Fred Looijmans, Tonnie Dirks, Rob Veer, Bram Wassenaar
Eerste titel Ned. indoorkampioen 3000 m 1994
Extra Ned. recordhouder 10 km
Portaal Atletiek
Luc Krotwaar (Bergen op Zoom, 25 januari 1968), bijgenaamd de witte Keniaan, is een Nederlandse langeafstandsloper uit Eindhoven, die is gespecialiseerd in de marathon. Zijn beste prestaties zijn een vijftiende plaats op de marathon tijdens het wereldkampioenschap in Helsinki en een vierde plaats op de marathon bij het EK 2006 in Gothenburg. Hier behaalde hij met het Nederlands marathonteam een bronzen medaille.
Inhoud [verbergen]
1 Biografie
1.1 Jeugdjaren
1.2 Doorbraak bij de senioren
1.3 Zevenmaal marathonkampioen
1.4 Olympische Spelen gemist
1.5 Rotterdam 2007
1.6 Ultralopen
2 Nationale kampioenschappen
3 Persoonlijke records
4 Palmares
4.1 3000 m
4.2 5000 m
4.3 10.000 m
4.4 10 km
4.5 15 km
4.6 10 Eng. mijl
4.7 halve marathon
4.8 30 km
4.9 marathon
4.10 veldlopen
5 Onderscheidingen
6 Bronnen, noten en/of referenties
[bewerken] Biografie
[bewerken] Jeugdjaren
Zijn eerste succes boekte Krotwaar in 1985 bij de Nederlandse jeugdkampioenschappen veldlopen in Reeuwijk. Met een tijd van 13.32 won hij de wedstrijd en de Nederlandse titel. Het jaar erop prolongeerde hij deze titel, maar in 1987 moest hij genoegen met het brons. Datzelfde jaar vertegenwoordigde hij Nederland op het onderdeel 5000 m bij de Europees jeugdkampioenschappen in Birmingham. Met een tijd van 14.20,44 veroverde hij een bronzen medaille achter de Brit Simon Mugglestone (goud; 14.12,83) en de Italiaan Giuliano Baccani (zilver; 14.18,39).
[bewerken] Doorbraak bij de senioren
Zijn echte doorbraak bij de senioren maakte Luc Krotwaar in 1994. Hij begon het jaar met het winnen van de 3000 m bij de Nederlandse indoorkampioenschappen en een zilveren medaille bij het NK veldlopen in Wieringerwerf. Bij het NK veldlopen was alleen Tonnie Dirks hem te snel af met 38.57 om 38.25. Zijn goede vorm hield hij vast en later dat jaar pakte hij een gouden medaille op de 10.000 m tijdens de Nederlandse kampioenschappen atletiek in Assen.
[bewerken] Zevenmaal marathonkampioen
In 1997/1998 begon hij zich toe te leggen op de halve marathon en de marathon. Krotwaar was hierbij vrijwel gelijk succesvol, getuige zijn nationale titels op het NK halve marathon (1998) en NK marathon in 1997 en 1998. In totaal werd hij zevenmaal Nederlands kampioen op de marathon en tweemaal op de halve marathon. Ook was hij vijfmaal de snelste Nederlander op de marathon van Eindhoven (1997, 1998, 1999, 2000, 2005)
Zijn persoonlijk record op de marathon liep hij in 2:10.13 op de marathon van Fukuoka in 2003. In dat jaar won hij ook de halve marathon van Egmond in een tijd van 1:03.43. In de lente van 2003 liep Krotwaar 2:19.42 op de marathon van Rotterdam. Deze prestatie gaf hem geen voldoening en dus meldde hij zich bij de organisatie van de marathon van Utrecht. Op een hete paasdag, slechts acht dagen na Rotterdam, liep hij in Utrecht een tijd van 2:13.41. Deze tijd bleef de komende drie edities als parcoursrecord staan.
[bewerken] Olympische Spelen gemist
Luc Krotwaar kwalificeerde zich in 2004 voor de Olympische Spelen van Athene, maar moest zich terugtrekken, omdat hij last kreeg van een kuitblessure. 'Ik ben de afgelopen dagen intensief behandeld met de zogenoemde shockwave-therapie. Dat leek succes te hebben, maar als ik op wedstrijdtempo ging lopen, voelde ik een felle, stekende pijn. Ik ben er lang in blijven geloven, maar ik kan me er nu bij neerleggen', aldus Krotwaar in Athene.[1] Enkele maanden eerder, in april, was hij nog zevende geworden op de marathon van Rotterdam in een tijd van 2:11.56.
Op het WK marathon 2005 in Helsinki werd hij 15e met een tijd van 2:12.44. Een jaar later behaalde hij op het Europees kampioenschap in Göteborg een vierde plaats in 2:12.44. Bovendien werd hij op de Posbankloop in Velp tweede.
[bewerken] Rotterdam 2007
Zijn zevende nationale titel behaalde hij op 15 april 2007 tijdens de marathon van Rotterdam, waarin hij tot een tiende plaats kwam in een tijd van 2:15.28. De wedstrijd werd gekenmerkt door extreem warme weersomstandigheden, die Luc Krotwaar ogenschijnlijk redelijk goed doorstond. Begin augustus 2007 maakte hij echter bekend, dat hij afzag van deelname aan de marathon op de eerste dag van de WK Atletiek in Osaka. Volgens zijn manager Pieter Langerhorst had de snikhete marathon van Rotterdam in april er bij Luc toch flink ingehakt met een langere hersteltijd dan verwacht. Hierdoor was hij niet op tijd in vorm voor Osaka, omdat hij onvoldoende snelheidstrainingen had kunnen doen. Krotwaar had zich op basis van zijn prestatie op het EK in 2006 en zijn tijd van 1:02.34 op 17 maart 2007 tijdens de City-Pier-City Loop gekwalificeerd voor Osaka.
Na gedurende de zomer enige tijd te hebben vertoefd in het trainingskamp van Lornah Kiplagat in het Keniase Iten, waar hij ook door een plaatselijke masseur van zijn blessureklachten werd afgeholpen, voelde Krotwaar zich in het najaar eindelijk weer goed genoeg om op 21 oktober 2007 aan de marathon van Amsterdam deel te nemen. Hij hoopte er een aanvaardbare prestatie neer te kunnen zetten, al verwachtte hij niet de vereiste limiet van 2.10 voor de Olympische Spelen van Peking te kunnen lopen. Ondanks zijn gematigde optimisme verliep de wedstrijd echter niet zoals Krotwaar zich die had voorgesteld, waardoor hij er na 25 kilometer de brui aan gaf. ‘Mijn vorm was slechter dan ik dacht. Ik wilde hier geen 2.16 lopen, daarom ben ik eruit gegaan.’[2]
Krotwaar hoopte vervolgens om zich in het voorjaar van 2008 alsnog te kwalificeren voor de olympische marathon. Dit lukte echter niet. De marathon van Rotterdam van 2007 had ook op hem een veel grotere impact gehad dan hij van tevoren had gedacht. Wederom zag hij de Olympische Spelen aan zijn neus voorbijgaan.
[bewerken] Ultralopen
Inmiddels heeft Krotwaar besloten om na 2010 met topsport te stoppen voor wat betreft de marathon. Hij gaat dan proberen grenzen te verleggen bij het ultralopen, met name de afstanden van de marathon tot aan de 100 kilometer. Hij stapt ook verder niet helemaal uit de sport, maar houdt zich vanaf 2011 bezig met scouten van nieuw marathontalent en met hardloopbegeleiding.
[bewerken] Nationale kampioenschappen
Indoor
Onderdeel jaar
3000 m 1994
Outdoor
Onderdeel jaar
10.000 m 1994, 2002
halve marathon 1998, 2005
marathon 1997, 1998, 1999, 2000, 2002, 2004, 2007
[bewerken] Persoonlijke records
Baan
Onderdeel Tijd Datum Plaats
800 m 1.49,3 15 juni 1988 Kevelaer
1500 m 3.41,58 2 juni 1988 Palermo
1 Eng. mijl 4.08,5 7 mei 1987 Eindhoven
2000 m 5.20,5 15 april 1987 Uden
3000 m 8.02,8 16 juni 1990 Kerkrade
5000 m 13.38,73 5 juli 2000 Papendal
10.000 m 28.39,04 12 april 2002 Zeist
Weg
Onderdeel Tijd Datum Plaats
10 km 28.09 (NR) 7 april 2002 Brunssum
15 km 43.48 11 november 2001 Nijmegen
10 Eng. mijl 47.19 30 augustus 1998 Heerlen
halve marathon 1:01.49 6 oktober 2002 Duiven
marathon 2:10.13 7 december 2003 Fukuoka
Indoor
Onderdeel Tijd Datum Plaats
1500 m 3.48,5 2 oktober 1989 Dortmund
3000 m 7.54,02 19 februari 1994 Den Haag
[bewerken] Palmares
[bewerken] 3000 m
1994: NK indoor in Den Haag - 7.54,02
[bewerken] 5000 m
1987: EJK - 14.20,44
2009: Vincent van Goghloop te Nuenen - 15.00,00
[bewerken] 10.000 m
1994: NK in Assen - 28.46,71
2002: NK in Zeist - 28.39,04
[bewerken] 10 km
2002: 10 km van Brunssum - 28.10
2004: marathon van Enschede - 30.44
2005: 9e Fortis Loopfestijn Voorthuizen - 29.56
2007: 17e Groet uit Schoorl Run - 30.52
2007: 15e Zwitserloot Dakrun - 30.35
2010: 12e NK in Tilburg - 31.07
[bewerken] 15 km
1993: 21e Zevenheuvelenloop - 46.05
1997: 19e Zevenheuvelenloop - 45.26
1998: 8e Zevenheuvelenloop - 45.32
2000: 19e Zevenheuvelenloop - 46.31
2001: 8e Zevenheuvelenloop - 43.47
2002: 8e Zevenheuvelenloop - 46.13
2004: 12e Zevenheuvelenloop - 44.42
[bewerken] 10 Eng. mijl
1996: 13e Dam tot Damloop - 47.34
1998: 13e Dam tot Damloop - 47.25
1997: Kenwoon 10 mijl - 50.47
2007: 16e Dam-tot-Damloop - 49.32,6
[bewerken] halve marathon
1998: NK in Heerenveen - 1:03.31
1998: Bredase Singelloop - 1:01.52
2002: halve marathon van Duiven - 1:01.49
2003: halve marathon van Egmond - 1:03.43
2003: halve marathon van Hattem - 1:10.47
2003: halve marathon van Best - 1:02.45
2004: Groet uit Schoorl Run - 1:03.56
2004: Bredase Singelloop - 1:01.52
2005: NK in Den Haag - 1:02.20 (10e overall)
2006: halve Marathon Raalte - 1:07.35
2006: 5e Zwolse halve Marathon Festival - 1:05.43
2007: 7e Zwolse halve Marathon Festival - 1:08.30
2007: 8e Bredase Singelloop - 1:05.12
2007: NK in Den Haag - 1:03.34 (13e overall)
2008: Groet uit Schoorl Run - 1:10.15
2009: halve marathon van Drunen - 1:12.52
2009: Venloop - 1:11.28
[bewerken] 30 km
1996: 30 km van Zaandam - 1:34.29
2006: Groet uit Schoorl Run - 1:36.44
[bewerken] marathon
1995: 6e marathon van Amsterdam - 2:19.41
1997: NK in Eindhoven - 2:15.15 (8e overall)
1998: NK in Eindhoven - 2:12:45 (3e overall)
1999: NK in Eindhoven - 2:17.44 (12e overall)
2000: NK in Eindhoven - 2:14.39 (5e overall)
2001: marathon van Eindhoven - 2:17.54
2002: NK in Rotterdam - 2:10.59 (5e overall)
2002: 9e marathon van Amsterdam - 2:11.19
2003: 17e marathon van Rotterdam - 2:19.46
2003: marathon van Utrecht - 2:13.41
2003: 20e WK in Parijs - 2:12.28
2003: 11e marathon van Fukuoka - 2:10.13
2004: NK in Rotterdam - 2:11.56 (7e overall)
2004: DNS OS
2005: 15e WK in Helsinki - 2:15.47
2005: 11e marathon van Eindhoven - 2:13.22
2006: 15e marathon van Fukuoka - 2:17.27
2006: 4e EK in Göteborg - 2:12.44
2007: NK in Rotterdam - 2:15.28 (10e overall)
2008: 17e marathon Rotterdam - 2:16.31 (netto tijd)
[bewerken] veldlopen
1986: 149e WK junioren in Neuchâtel - 26.30,8
1988: 19e NK in Landgraaf - 40.21
1989: 5e Warandeloop - 30.52
1991: 7e NK in Deurne - 39.47
1991: Joe Mann Bosloop Cross - 35.17
1991: 144e WK in Antwerpen - 36.27
1992: 11e Warandeloop - 30.49
1993: 17e NK in Harderwijk - 38.01
1993: Warandeloop - 29.57
1994: NK in Wieringerwerf - 38.57
1995: 15e Warandeloop - 30.53
1998: 11e NK veldlopen in Asten - 38.22
1998: 11e Warandeloop - 31.00
1999: 4e NK veldlopen in Heerde - 39.58
1999: 36e Warandeloop - 32.29
2000: 8e NK veldlopen in Heythuysen - 40.24
2000: 12e Warandeloop - 30.58
2001: 11e Warandeloop - 30.36
2003: 5e Warandeloop - 30.30
2005: 10e Sylvestercross - 34.36
2008: 36e Warandeloop - 34.19
2009: 24e Sylvestercross - 36.39
[bewerken] Onderscheidingen
KNAU jeugdatleet van het jaar (Albert Spree-Beker) - 1987
[bewerken] Bronnen, noten en/of referentiesBronnen, noten en/of referenties:
Redactie AW (1988) Luc Krotwaar slaat nieuwe koers in Atletiekwereld nr. 10: KNAU
Schoor, L. v.d. (1998) ‘We trainen op z’n Afrikaans: met gevoel’ Atletiekwereld nr. 3: KNAU
Werkgroep Statistiek KNAU (1999) Statistisch jaarboek 98 KNAU
Heere, A. en Kappenburg, B. (2000) 1870 – 2000, 130 jaar atletiek in Nederland Groenevelt b.v. ISBN 90-90-12867-0
Lansbergen, C. en Gerritsen, M. (2009) 25 jaar Dam tot Damloop Inmerc bv ISBN 978 90 6611 708 2 NUR 489
--------------------------------------------------------------------------------
Uit Ierse ex-priester zorgt voor bizar einde marathon, gepubliceerd in 2004 in Atletiek Actueel nr. 15: KNAU
Uit Amsterdam Marathon: Maase breekt record, gepubliceerd op 21-10-2007 op de KNAU Website
--------------------------------------------------------------------------------
Externe links
Profiel op de website van de Atletiekunie
(en) IAAF-profiel voor Luc Krotwaar
🇫🇷 Atletenportret op marathoninfo.free.fr
Artikel over het Uitstappen van Krotwaar tijdens de Rotterdam Marathon
Profiel op WereldVanOranje.nl
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Luc_Krotwaar"
Categorieën: Nederlands atleet | Marathonloper
Persoonlijke instellingen
Nieuwe functionaliteit Niet aangemeldOverlegpagina IP-adresBijdragen IP-adresAanmelden / registreren Naamruimten
Artikel Overleg VariantenWeergaven
Lezen Bewerken Geschiedenis HandelingenZoeken
Navigatie
Hoofdpagina Vind een artikel Vandaag Categorieën Recente wijzigingen Nieuwe artikelen Willekeurige pagina Informatie
Gebruikersportaal Snelcursus Etalage Hulp en contact Donaties Hulpmiddelen
Links naar deze pagina Verwante wijzigingen Bestand uploaden Speciale pagina's Permanente verwijzing Deze pagina citeren Afdrukken/exporteren
Boek makenDownloaden als PDFPrintervriendelijke versieIn andere talen
English Deze pagina is het laatst bewerkt op 16 sep 2010 om 11:00.
De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de Gebruiksvoorwaarden voor meer informatie.
Wikipedia® is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een organisatie zonder winstoogmerk.
Privacybeleid Over Wikipedia Voorbehoud
FC St. Gallen
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
FC St. Gallen
Naam FC Sankt-Gallen 1879
Bijnaam Espen
Opgericht 1879
Stadion AFG ARENA, St. Gallen
Capaciteit 19 694
Voorzitter Dieter Fröhlich
Trainer Uli Forte
Competitie Axpo Super League
Thuiskleuren
Uitkleuren
Portaal Voetbal
FC St. Gallen is een Zwitserse voetbalclub, opgericht in 1879. De club is met voorsprong de oudste nog bestaande voetbalclub van Zwitserland, de volgende is Grasshopper-Club Zürich uit 1886.
In 1896 sloot FC Viktor St. Gallen zich bij de club aan en 2 jaar later fuseerde de club met FC Phönix St. Gallen en werd zo Vereinigte FC St. Gallen. In het seizoen 1899/00 werd voor de eerste keer in de hoogste klasse gespeeld in de Gruppe Ost, de werd club laatste. Het volgende jaar nam de club niet aan de competitie deel. In 1901/02 werd de club 3de en op 17 maart 1902 speelde de club zijn eerste internationale wedstrijd tegen Alemannia Karlsruhe, het werd 26-0. In het seizoen 1902/03 werd de club 2de, tijdens dat seizoen werd de naam ook weer gewoon in FC St. Gallen veranderd. Het volgend seizoen werd de club winnaar van de Gruppe Ost en ging zo naar de eindronde met Servette en Old Boys, de club haalde hier zijn eerste titel.
De club degradeerde in 1932 maar kon na enkele seizoenen terugkeren. De eerste bekerfinale werd in 1945 bereikt maar werd verloren van BSC Young Boys Bern.
In de jaren 50 en 60 speelde de club in de lagere klassen terwijl stadsgenoot en rivaal Brühl St. Gallen het toen beter deed. In 1968 maakte de club zijn wederoptreden in de hoogste klasse en een jaar later volgde de eerste en enige bekerwinst. De club won de inmiddels niet meer bestaande Ligabeker in 1978 en een jaar later toen de club honderd jaar werd eindigde St. Gallen 4de in de competitie, het beste resultaat sinds jaren.
De club nam deel aan de UEFA Cup in 1985 en kon thuis Inter Milan in bedwang houden (0-0). De Chileense wereldster Iván Zamorano kwam in '88 naar de club en werd topschutter, omdat het financieel niet meer haalbaar was werd de speler in 1990 aan FC Sevilla verkocht met een toenmalige recordtransfersom.
In 2000 werd de club onverwachts na 96 jaar nog eens kampioen, de Ghanees Charles Amoah werd topschutter. In de kwalificatie voor de Champions League werd van het Turkse Galatasaray verloren, maar de club kwam in het opvangnet UEFA Cup terecht en versloeg daarin het grote Chelsea Londen. In de volgende ronde werd de club echter uitgeschakeld door Club Brugge.
Een jaar later werd de 3de plaats behaald en ondanks een winst in de UEFA Cup tegen SC Freiburg werd de club uitgeschakeld
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
FC St. Gallen
Naam FC Sankt-Gallen 1879
Bijnaam Espen
Opgericht 1879
Stadion AFG ARENA, St. Gallen
Capaciteit 19 694
Voorzitter Dieter Fröhlich
Trainer Uli Forte
Competitie Axpo Super League
Thuiskleuren
Uitkleuren
Portaal Voetbal
FC St. Gallen is een Zwitserse voetbalclub, opgericht in 1879. De club is met voorsprong de oudste nog bestaande voetbalclub van Zwitserland, de volgende is Grasshopper-Club Zürich uit 1886.
In 1896 sloot FC Viktor St. Gallen zich bij de club aan en 2 jaar later fuseerde de club met FC Phönix St. Gallen en werd zo Vereinigte FC St. Gallen. In het seizoen 1899/00 werd voor de eerste keer in de hoogste klasse gespeeld in de Gruppe Ost, de werd club laatste. Het volgende jaar nam de club niet aan de competitie deel. In 1901/02 werd de club 3de en op 17 maart 1902 speelde de club zijn eerste internationale wedstrijd tegen Alemannia Karlsruhe, het werd 26-0. In het seizoen 1902/03 werd de club 2de, tijdens dat seizoen werd de naam ook weer gewoon in FC St. Gallen veranderd. Het volgend seizoen werd de club winnaar van de Gruppe Ost en ging zo naar de eindronde met Servette en Old Boys, de club haalde hier zijn eerste titel.
De club degradeerde in 1932 maar kon na enkele seizoenen terugkeren. De eerste bekerfinale werd in 1945 bereikt maar werd verloren van BSC Young Boys Bern.
In de jaren 50 en 60 speelde de club in de lagere klassen terwijl stadsgenoot en rivaal Brühl St. Gallen het toen beter deed. In 1968 maakte de club zijn wederoptreden in de hoogste klasse en een jaar later volgde de eerste en enige bekerwinst. De club won de inmiddels niet meer bestaande Ligabeker in 1978 en een jaar later toen de club honderd jaar werd eindigde St. Gallen 4de in de competitie, het beste resultaat sinds jaren.
De club nam deel aan de UEFA Cup in 1985 en kon thuis Inter Milan in bedwang houden (0-0). De Chileense wereldster Iván Zamorano kwam in '88 naar de club en werd topschutter, omdat het financieel niet meer haalbaar was werd de speler in 1990 aan FC Sevilla verkocht met een toenmalige recordtransfersom.
In 2000 werd de club onverwachts na 96 jaar nog eens kampioen, de Ghanees Charles Amoah werd topschutter. In de kwalificatie voor de Champions League werd van het Turkse Galatasaray verloren, maar de club kwam in het opvangnet UEFA Cup terecht en versloeg daarin het grote Chelsea Londen. In de volgende ronde werd de club echter uitgeschakeld door Club Brugge.
Een jaar later werd de 3de plaats behaald en ondanks een winst in de UEFA Cup tegen SC Freiburg werd de club uitgeschakeld
Doordat hij geboren werd en opgroeide in de Jordaan kreeg hij als kind veel mee van de traditie van het Jordaanlied. Roelvink speelde voordat hij ging zingen 3 jaar in het tweede elftal van FC Amsterdam, waarvan het eerste destijds uitkwam in de Eerste Divisie.
In 1982 won Roelvink een talentenjacht in de Shorts of London op het Rembrandtplein te Amsterdam en stortte zich op het zingen, wat hem 2 jaar later een platencontract opleverde. Zijn eerste bekende lied is uit 1993 genaamd Maria Magdalena" dat vier weken lang in de hitparade stond. In 1997 nam hij samen met Ben Cramer de single Amper negen jaar op. In 1994 en 1995 nam hij de twee liedjes Door jou ga ik leven en De hele wereld mag het weten op. Het eerstgenoemde lied stond vier weken in de hitparade, het laatstgenoemde drie weken.
In 2005 kreeg de Jordanees een eigen realitytelevisie Ik ben Dries op de Amsterdamse zender AT5 en later op SBS 6. In 2007 was hij te zien in vijf afleveringen van het televisieprogramma Sterren Dansen op het IJs, eveneens van SBS 6.
In 2007 was Roelvink te zien in een reclamespot voor de ANWB. In deze reclame droeg hij de (bekende) gele zwembroek. Door zijn optreden in deze reclame werd Roelvink genomineerd voor een Loden Leeuw in de categorie "irritantste BN'er". Hij eindigde als tweede.
In 2007 bracht hij de single Als de zon schijnt uit die eerder succesvol werd gezongen door André van Duin.
In de week van 10 augustus 2007 kwam Roelvink voor het eerst in zijn carrière in de top 10 van de Single Top 100 terecht, en wel op de vierde plaats met het door Roel Jongenelen en Ad Grooten geschreven Ik kom eraan, mede dankzij een actie van weblog GeenStijl. Enkele weken daarna lukte het hem ook om de top twintig te bereiken in de Nederlandse Top 40. In oktober bereikt hij wederom de top 10 met het door Roel Jongenelen geschreven lied Doktersroman.
Roelvink zou in januari 2008 een concert geven in het Rotterdamse Ahoy maar door het afhaken van twee sponsoren worden er uiteindelijk te weinig kaarten verkocht waardoor het concert werd afgelast en de première van de film I Love Dries verplaatst.[1][2]
In april 2008 kwam de single Ik wil jou uit die negen weken lang in de hitparade stond met als hoogste positie plaats 14.
In juli 2008 werd bekend dat Roelvink had gebroken met zijn manager André van Commenee. Roelvink voelt zich het meest thuis in cafés en op braderieën, terwijl Commenee de zanger het liefst op grotere podia ziet.[3]
Eind 2008 bracht Roelvink opnieuw in samenwerking met Cooldown Cafè de plaat Maria Magdalena uit getiteld Maria Magdalena 2008. De plaat kwam opnieuw in de hitparade binnen op nr 76 in de Single Top 100 en heeft daar 12 weken in gestaan met als hoogste positie 13.
In 2010 is Roelvink een van de kandidaten in het programma Ranking the Stars.
Na een oproep van Roelvink om zijn single "Alleen door jou" te downloaden kwam deze op 13 augustus 2010 binnen op nummer één in de Single Top 100. Na ruim 25 jaar zingen is dit zijn eerste nummer 1 hit.
Op 8 september 2010 trouwde Roelvink met zijn vriendin Honoria. Hij is gescheiden van zijn eerste vrouw, Luciënne Kenter, met wie hij 21 jaar getrouwd is geweest. Met zijn eerste echtgenote heeft hij twee zoons. Uit een eerdere relatie heeft hij nog een dochter, die in 2007 voor een kleinzoon zorgde
In 1982 won Roelvink een talentenjacht in de Shorts of London op het Rembrandtplein te Amsterdam en stortte zich op het zingen, wat hem 2 jaar later een platencontract opleverde. Zijn eerste bekende lied is uit 1993 genaamd Maria Magdalena" dat vier weken lang in de hitparade stond. In 1997 nam hij samen met Ben Cramer de single Amper negen jaar op. In 1994 en 1995 nam hij de twee liedjes Door jou ga ik leven en De hele wereld mag het weten op. Het eerstgenoemde lied stond vier weken in de hitparade, het laatstgenoemde drie weken.
In 2005 kreeg de Jordanees een eigen realitytelevisie Ik ben Dries op de Amsterdamse zender AT5 en later op SBS 6. In 2007 was hij te zien in vijf afleveringen van het televisieprogramma Sterren Dansen op het IJs, eveneens van SBS 6.
In 2007 was Roelvink te zien in een reclamespot voor de ANWB. In deze reclame droeg hij de (bekende) gele zwembroek. Door zijn optreden in deze reclame werd Roelvink genomineerd voor een Loden Leeuw in de categorie "irritantste BN'er". Hij eindigde als tweede.
In 2007 bracht hij de single Als de zon schijnt uit die eerder succesvol werd gezongen door André van Duin.
In de week van 10 augustus 2007 kwam Roelvink voor het eerst in zijn carrière in de top 10 van de Single Top 100 terecht, en wel op de vierde plaats met het door Roel Jongenelen en Ad Grooten geschreven Ik kom eraan, mede dankzij een actie van weblog GeenStijl. Enkele weken daarna lukte het hem ook om de top twintig te bereiken in de Nederlandse Top 40. In oktober bereikt hij wederom de top 10 met het door Roel Jongenelen geschreven lied Doktersroman.
Roelvink zou in januari 2008 een concert geven in het Rotterdamse Ahoy maar door het afhaken van twee sponsoren worden er uiteindelijk te weinig kaarten verkocht waardoor het concert werd afgelast en de première van de film I Love Dries verplaatst.[1][2]
In april 2008 kwam de single Ik wil jou uit die negen weken lang in de hitparade stond met als hoogste positie plaats 14.
In juli 2008 werd bekend dat Roelvink had gebroken met zijn manager André van Commenee. Roelvink voelt zich het meest thuis in cafés en op braderieën, terwijl Commenee de zanger het liefst op grotere podia ziet.[3]
Eind 2008 bracht Roelvink opnieuw in samenwerking met Cooldown Cafè de plaat Maria Magdalena uit getiteld Maria Magdalena 2008. De plaat kwam opnieuw in de hitparade binnen op nr 76 in de Single Top 100 en heeft daar 12 weken in gestaan met als hoogste positie 13.
In 2010 is Roelvink een van de kandidaten in het programma Ranking the Stars.
Na een oproep van Roelvink om zijn single "Alleen door jou" te downloaden kwam deze op 13 augustus 2010 binnen op nummer één in de Single Top 100. Na ruim 25 jaar zingen is dit zijn eerste nummer 1 hit.
Op 8 september 2010 trouwde Roelvink met zijn vriendin Honoria. Hij is gescheiden van zijn eerste vrouw, Luciënne Kenter, met wie hij 21 jaar getrouwd is geweest. Met zijn eerste echtgenote heeft hij twee zoons. Uit een eerdere relatie heeft hij nog een dochter, die in 2007 voor een kleinzoon zorgde
-1
600 gram magere runderlappen2 uien250 gram champignons3 tomaten2 eetlepels bloem4 eetlepels vloeibare margarine2 theelepels provinciale kruiden
3 eetlepels tomatenpuree1 laurierblaadje2 kruidnagels2,5 deciliter runderbouillonzoutversgemalen peper
Bereidingswijze voor SudderlapjesPel de uien en snipper ze fijn.
Snijd de champignons in plakjes en de tomaten in blokjes.
Dep het vlees droog en bestrooi met peper en bloem.
Verhit 2 eetlepels margarine in een braadpan, bak het vlees in 5 minuten rondom bruin en neem het uit de pan.
Verhit de overige margarine in de pan en fruit de uien, de provinciale kruiden en de tomatenpuree 3 minuten.
Bak de plakjes champignons 2 minuten mee.
Voeg de tomatenblokjes, laurier, kruidnagels en de bouillon toe en breng het aan de kook.
Stoof hierin de runderlapjes in 2 uur zachtjes gaar. Voeg zonodig tussentijds wat water toe.
Verwijder het laurierblaadje en breng het gerecht op smaak met peper en zout.
3 eetlepels tomatenpuree1 laurierblaadje2 kruidnagels2,5 deciliter runderbouillonzoutversgemalen peper
Bereidingswijze voor SudderlapjesPel de uien en snipper ze fijn.
Snijd de champignons in plakjes en de tomaten in blokjes.
Dep het vlees droog en bestrooi met peper en bloem.
Verhit 2 eetlepels margarine in een braadpan, bak het vlees in 5 minuten rondom bruin en neem het uit de pan.
Verhit de overige margarine in de pan en fruit de uien, de provinciale kruiden en de tomatenpuree 3 minuten.
Bak de plakjes champignons 2 minuten mee.
Voeg de tomatenblokjes, laurier, kruidnagels en de bouillon toe en breng het aan de kook.
Stoof hierin de runderlapjes in 2 uur zachtjes gaar. Voeg zonodig tussentijds wat water toe.
Verwijder het laurierblaadje en breng het gerecht op smaak met peper en zout.
er liggen nog runder;lapopen in de pan
beetje mals?
mals?? ze vallen uit elkaar als je ze de pan uithaalt.
goedemorgen btw
goedemorgen btw
hoi
hele godsgruwelijke dag porno kijken
houtduif
han pekel
bloedworst
Claude CriquielionUit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Claude Criquielion (Lessines, 11 januari 1957) is een voormalig Belgisch wielrenner. Hij was prof van 1979 tot en met 1991. Deze klassiekerspecialist heeft onder andere de Clásica San Sebastián, de Waalse Pijl, de Grote Prijs Eddy Merckx en de Brabantse Pijl op z'n naam staan. In 1984 werd hij wereldkampioen op de weg en in 1990 schreef hij het Belgisch kampioenschap op zijn naam. In 1988 zou Criquielion in Ronse wellicht opnieuw wereldkampioen op de weg geworden zijn, als hij in de eindspurt niet gehinderd en ten val gebracht zou zijn door Steve Bauer. De derde medevluchter, de al geklopte Maurizio Fondriest had de wereldtitel vervolgens voor het oprapen.
Zijn zoon Mathieu is in 2005 profwielrenner geworden bij Landbouwkrediet-Colnago; Claude Criquielion is ploegleider bij die ploeg.
[bewerken] Belangrijkste overwinningen1979
Eindklassement Catalaanse week
1980
3e etappe deel B Dauphiné Liberé
4e etappe Tirreno-Adriatico
1982
Brabantse Pijl
1983
Clásica San Sebastián
1984
GP Eddy Merckx
Wereldkampioen op de weg, Profs
Proloog Ronde van Luxemburg
1985
Waalse Pijl
Polynormande
1986
Eindklassement Ronde van Romandië
Grand Prix du Midi Libre
1987
Ronde van Vlaanderen
4e etappe Ronde van Luxemburg
GP Fayt-le-Franc
1988
GP van Wallonië
Criterium der Azen
Grand Prix du Midi Libre
1989
Waalse Pijl
1990
Belgisch kampioen op de weg, Elite
[bewerken] Resultaten in voornaamste wedstrijdenJaar Ronde van
Italië
Ronde van
Frankrijk
Ronde van
Spanje
1979 9e
1980 13e
1981 9e
1982 opgave opgave
1983 18e
1984 9e
1985 18e
1986 5e
1987 11e
1988 14e
1989 7e 36e
1990 9e
Jaar Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Amstel Gold Race Luik- Bastenaken- Luik Ronde van Lombardije Waalse Pijl Gent-Wevelgem WK wielrennen weg Wereld- ranglijst
1979 9e 11e 20e 21e 68e 22e 22e (SPP)
1980 114e opgave
1981 60e 35e 17e 10e 10e 49e 25e
1982 37e 4e 9e 14e 42e
1983 38e 14e 54e 5e
1984 7e 7e 14e 9e (SPP)
1985 73e 6e 8e 13e 30e 12e 11e (SPP)
1986 49e 8e 9e 4e 12e 15e (SPP)
1987 20e 7e 10e (UWB)
1988 26e 26e 14e 18e 5e 11e 23e (UWB)
1989 34e 20e 32e 59e 10e 33e (UWB)
1990 8e 16e 14e 6e 19e 10e 16e (UWB)
[bewerken] Ploegen1979 - KAS-Campagnolo
1980 - Splendor-Admiral
1981 - Splendor-Wickes
1982 - Splendor-Wickes
1983 - Splendor-Euroshop
1984 - Spenco
1985 - Hitachi-Splendor
1986 - Hitachi-Marc-Splendor
1987 - Hitachi
1988 - Hitachi-Bosal
1989 - Hitachi
1990 - Lotto-Super Club
1991 - Lotto-Super Club
Voorganger:
Eddy Annys Belgisch sportman van het jaar
1984
Opvolger:
Gaston Rahier en Vincent Rousseau
Voorganger:
Greg LeMond Wereldkampioen wielrennen
1984
Opvolger:
Joop Zoetemelk
Voorganger:
Carlo Bomans
1989 Belgisch kampioen wielrennen
Claude Criquielion
1990 Opvolger:
Benjamin Van Itterbeeck
1991
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Claude_Criquielion"
Categorieën: Belgisch wielerploegleider | Belgisch wielrenner
Persoonlijke instellingenNiet aangemeldOverlegpagina IP-adresBijdragen IP-adresAanmelden / registreren NaamruimtenArtikel Overleg VariantenWeergavenLezen Bewerken Geschiedenis HandelingenZoeken NavigatieHoofdpagina Vind een artikel Vandaag Etalage Categorieën Recente wijzigingen Nieuwe artikelen Willekeurige pagina InformatieGebruikersportaal Snelcursus Hulp en contact Donaties HulpmiddelenLinks naar deze pagina Verwante wijzigingen Bestand uploaden Speciale pagina's Permanente verwijzing Deze pagina citeren Afdrukken/exporterenBoek makenDownloaden als PDFPrintervriendelijke versieIn andere talenCatalà Dansk Deutsch English Español Français Italiano Norsk (bokmål) Polski Svenska Deze pagina is het laatst bewerkt op 29 dec 2010 om 18:51.
De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de Gebruiksvoorwaarden voor meer informatie.
Wikipedia® is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een organisatie zonder winstoogmerk.
Privacybeleid Over Wikipedia Voorbehoud
Ga naar: navigatie, zoeken
Claude Criquielion (Lessines, 11 januari 1957) is een voormalig Belgisch wielrenner. Hij was prof van 1979 tot en met 1991. Deze klassiekerspecialist heeft onder andere de Clásica San Sebastián, de Waalse Pijl, de Grote Prijs Eddy Merckx en de Brabantse Pijl op z'n naam staan. In 1984 werd hij wereldkampioen op de weg en in 1990 schreef hij het Belgisch kampioenschap op zijn naam. In 1988 zou Criquielion in Ronse wellicht opnieuw wereldkampioen op de weg geworden zijn, als hij in de eindspurt niet gehinderd en ten val gebracht zou zijn door Steve Bauer. De derde medevluchter, de al geklopte Maurizio Fondriest had de wereldtitel vervolgens voor het oprapen.
Zijn zoon Mathieu is in 2005 profwielrenner geworden bij Landbouwkrediet-Colnago; Claude Criquielion is ploegleider bij die ploeg.
[bewerken] Belangrijkste overwinningen1979
Eindklassement Catalaanse week
1980
3e etappe deel B Dauphiné Liberé
4e etappe Tirreno-Adriatico
1982
Brabantse Pijl
1983
Clásica San Sebastián
1984
GP Eddy Merckx
Wereldkampioen op de weg, Profs
Proloog Ronde van Luxemburg
1985
Waalse Pijl
Polynormande
1986
Eindklassement Ronde van Romandië
Grand Prix du Midi Libre
1987
Ronde van Vlaanderen
4e etappe Ronde van Luxemburg
GP Fayt-le-Franc
1988
GP van Wallonië
Criterium der Azen
Grand Prix du Midi Libre
1989
Waalse Pijl
1990
Belgisch kampioen op de weg, Elite
[bewerken] Resultaten in voornaamste wedstrijdenJaar Ronde van
Italië
Ronde van
Frankrijk
Ronde van
Spanje
1979 9e
1980 13e
1981 9e
1982 opgave opgave
1983 18e
1984 9e
1985 18e
1986 5e
1987 11e
1988 14e
1989 7e 36e
1990 9e
Jaar Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Amstel Gold Race Luik- Bastenaken- Luik Ronde van Lombardije Waalse Pijl Gent-Wevelgem WK wielrennen weg Wereld- ranglijst
1979 9e 11e 20e 21e 68e 22e 22e (SPP)
1980 114e opgave
1981 60e 35e 17e 10e 10e 49e 25e
1982 37e 4e 9e 14e 42e
1983 38e 14e 54e 5e
1984 7e 7e 14e 9e (SPP)
1985 73e 6e 8e 13e 30e 12e 11e (SPP)
1986 49e 8e 9e 4e 12e 15e (SPP)
1987 20e 7e 10e (UWB)
1988 26e 26e 14e 18e 5e 11e 23e (UWB)
1989 34e 20e 32e 59e 10e 33e (UWB)
1990 8e 16e 14e 6e 19e 10e 16e (UWB)
[bewerken] Ploegen1979 - KAS-Campagnolo
1980 - Splendor-Admiral
1981 - Splendor-Wickes
1982 - Splendor-Wickes
1983 - Splendor-Euroshop
1984 - Spenco
1985 - Hitachi-Splendor
1986 - Hitachi-Marc-Splendor
1987 - Hitachi
1988 - Hitachi-Bosal
1989 - Hitachi
1990 - Lotto-Super Club
1991 - Lotto-Super Club
Voorganger:
Eddy Annys Belgisch sportman van het jaar
1984
Opvolger:
Gaston Rahier en Vincent Rousseau
Voorganger:
Greg LeMond Wereldkampioen wielrennen
1984
Opvolger:
Joop Zoetemelk
Voorganger:
Carlo Bomans
1989 Belgisch kampioen wielrennen
Claude Criquielion
1990 Opvolger:
Benjamin Van Itterbeeck
1991
Ontvangen van "http://nl.wikipedia.org/wiki/Claude_Criquielion"
Categorieën: Belgisch wielerploegleider | Belgisch wielrenner
Persoonlijke instellingenNiet aangemeldOverlegpagina IP-adresBijdragen IP-adresAanmelden / registreren NaamruimtenArtikel Overleg VariantenWeergavenLezen Bewerken Geschiedenis HandelingenZoeken NavigatieHoofdpagina Vind een artikel Vandaag Etalage Categorieën Recente wijzigingen Nieuwe artikelen Willekeurige pagina InformatieGebruikersportaal Snelcursus Hulp en contact Donaties HulpmiddelenLinks naar deze pagina Verwante wijzigingen Bestand uploaden Speciale pagina's Permanente verwijzing Deze pagina citeren Afdrukken/exporterenBoek makenDownloaden als PDFPrintervriendelijke versieIn andere talenCatalà Dansk Deutsch English Español Français Italiano Norsk (bokmål) Polski Svenska Deze pagina is het laatst bewerkt op 29 dec 2010 om 18:51.
De tekst is beschikbaar onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de Gebruiksvoorwaarden voor meer informatie.
Wikipedia® is een geregistreerd handelsmerk van de Wikimedia Foundation, Inc., een organisatie zonder winstoogmerk.
Privacybeleid Over Wikipedia Voorbehoud
konthaar