Sensation White 2004

Sensation behoeft eigenlijk geen nadere uitleg. De mega-houseparty beleefde haar debuut in juli 2000 in voetbaltempel ‘de Arena’, waar twee dagen eerder Nerderland werd uitgeschakeld op het EK. Met namen zoals Sven Vath, Carl Cox, Judge Jules en Tiesto werd de Arena op zijn kop gezet en een goed feest neergezet. Het jaar erna werd er een extra tintje aan de feestvreugde gegeven door een dresscode in te stellen. “Be part of the night, dress in White!” was het devies. Het was het feest dat ID&T wereldfaam opleverde; vele nationale en internationale kranten berichtten over een totaal witte Arena. Nog een jaar later: er werd gekozen om in te spelen op de house-markt waar men niet alleen vrolijke melodieuze trance meer wilde, maar ook wat hardere stijlen. Sensation White en Sensation Black waren geboren, en twee keer was de Arena uitverkocht. ID&T zag dat het goed was.

2004. ID&T en Sensation zijn nu twee ‘merken’ die moeilijk van elkaar te scheiden zijn. Volgens ‘kenners’ is het na de eerste Sensation muzikaal alleen maar achteruit gegaan, maar commercieel ging het Sensation juist voor de wind. “Ieder feest zijn eigen cd” lijkt het credo bij ID&T. Want als alles wat men daar aanraakt toch in goud verandert, waarom zal er dan géén cd van Sensation White worden uitgebracht?

Drie juli was het dit jaar weer zover. Een line-up die anders dan vorige jaren niet zo sterk trance-georienteerd was, moest de Arena in extase brengen. Dj’s zoals Paul van Dyk, grootmeester Erick Morillo, Nederlandse progressive-held Sander Kleinenberg en alleskunner en house-goeroe Joost van Bellen draaiden hun platen in een Arena die was aangekleed in Griekse sferen. Een knipoog naar de olympische spelen? De dj’s waren de goden op deze avond, die van club tot trance tot progressive ten gehore brachten.

De dubbel cd zit in, hoe kan het ook anders, een totaal wit hoesje. Geen poespas, ook geen DVD dit maal, gewoon een wit hoesje met twee witte cd’s. Twee cd’s die je alles nog een keer moeten doen herbeleven. Allereerst valt op dat beide cd’s boordevol trance staan, terwijl er meer dan trance te horen was op het feest zelf. Misschien omdat trance toch meer verkoopt? De geluiden na Sensation White waren namelijk dat enkele dj’s wat minder toegankelijk draaide dan dat op vorige edities gebeurde. Weinig pure trance, toch een gedurfde stap van ID&T. De cd’s moeten dit goed maken.

Je doet de eerste cd in je cd-speler en wordt wakker geschud door de intro. Een intro met veel gepraat, weinig muziek. Op een feest is een dergelijke intro misschien leuk, maar op een cd komt het niet echt over. De intro wordt gevolgd door het Sensation anthem 2004 om de sfeer van het feest zelf terug te laten komen in je huiskamer. Cd één zit verder wat rommelig in elkaar; een aantal trance-platen, wat stevigere techtrance platen zoals het ‘Automanual’ van Marco V, de verplichte nummertjes van de dj’s die op het feest zelf hebben gedraaid en wat nog uit te komen werk. De consistentie is ver te zoeken. Als de outro begint ben je dan ook blij dat de eerste cd over is.

Cd twee is een stuk beter. Na de verplichte intro (even doorspoelen) komt de zeer lekkere track ‘Yimanya’ van de Filterheadz. Hierna komen we bij wat stevigere platen van Kai Tracid en Robbie Rivera versus Benny Benassi. De balans op deze tweede cd is een stuk beter met een duidelijke trance en tech-trance stempel erop. Toch staan er op deze cd veel aankomende releases en andere tracks die al op het ID&T-label zijn gereleased, wat een mooie manier is tot promotie voor deze tracks. Men speelt behoorlijk op safe, maar de kwaliteit van de nummers op deze cd twee doen dat snel vergeten. Topper van de tweede cd is de Signum-remix van ‘Duende’, geproduceerd door DJ Danjo & Rob Styles, wat tevens ook de climax op de tweede cd is. De rest luistert goed weg, maar is niet heel erg bijzonder.

De conclusie is dat deze cd aardig is voor de mensen die het feest zelf hebben meegemaakt en mensen in andere landen die het product ‘Sensation’ tot hun willen nemen. Maar verder kan de cd vol met tracks van het eigen ID&T-label en de dj’s die op Sensation hebben gedraaid, niet overtuigen. Doordat er geen duidelijke lijn in de cd zit, zeker niet in cd één, luistert hij niet lekker weg. Toch zal deze cd gegarandeerd een succes zijn, want Sensation verkoopt zichzelf. Nu maar wachten op de cd van Mysteryland, want ongetwijfeld zal er ook van dit mega-event van ID&T een cd uitkomen.

Cijfer: een 6-je voor mensen die niet naar Sensation zijn geweest, een 6,5 als je er wel bent geweest.

Bram.