Headliner - The Fre­quence Out­door #5 Edition

Al meer dan twee jaar zijn de Headliner-feesten een begrip in zuidelijk Nederland. Op elke laatste vrijdag van de maand zit de Danssalon te Eindhoven dan ook tot de nok toe gevuld met een publiek dat komt voor gevarieerde muziek en een mooie ambiance. De organisatie achter het Headliner-concept is Frequence. Zij organiseerden zo’n vier maanden geleden Frequence Outdoor #5, wat tevens de titel is van de cd die wij voor jullie gaan bespreken.
De Headliner resident dj’s Showtek en Robbie Magura hebben respectievelijk cd één (hardstyle) en cd twee (jump & oldskool) in elkaar mogen mixen. Ondanks dat deze dubbelaar al verkrijgbaar was op het festival zelf, ligt hij na een lange vertraging toch nog maar net in platenzaak. Laten we hopen dat dit niet een reden is om deze cd in de schappen te laten liggen.


CD1: Hardstyle - Mixed by Showtek
(door: Fairytale)

De cd begint zoals te doen gebruikelijk bij cd’s van feesten, met een intro. Hierin word ons verteld dat de cd gemixt is door de residents van het feest; Showtek. Het producerende draaiduo is mateloos populair, op vrijwel ieder groot feest te vinden en hun platen worden op vrijwel elke recent album gebruikt. Voor henzelf natuurlijk super, maar voor de exclusiviteit van de cd’s is dit niet erg positief. Het betekent namelijk veel bekende nummers en weinig variatie. Opzich zijn het allemaal klappers die je te horen krijgt, maar het kan een beetje saai worden. Ik hoop dat het in dit geval meevalt.

Maar inderdaad, er word begonnen met een héle bekende plaat. Namelijk ‘Silver Machine’ van Walt Jenssen, de ene helft van Showtek. Geweldige plaat overigens, met alles in zich en dus overeenkomstig daarmee een superhit momenteel. Ook de daaropvolgende platen zijn grote hits; ‘Sky high’ en ‘Robin’s attack’. Het wordt daardoor moeilijk om je aandacht erbij te houden, je mist prikkels en verzand in het bekende. Erg jammer want het is eigenlijk een goede cd met goede nummers. Een leuke oude bekende is Tuneboy met ‘Money talks Bullshit walks’. Een hit, maar wel eentje die ik in ieder geval al een tijdje niet gehoord had.

Logischerwijs zijn de heren van Showtek ruim vertegenwoordigd met hun eigen producties. Onder andere ‘Brain Crackin’ en een co-productie met (de ook immens populaire) Zany, ‘Our power’ van Duro. De stijl van Showtek hoor je duidelijk terug in de platenkeus; hard en opzwepend. Een voorbeeld daarvan is ook ‘Atomic Rock’ van Black Orchid. Met invloeden vanuit de oldschool door het typische ritme. Dan ineens is daar een héle bekende hardcoreplaat. Deze klapper van Marc Acardipane en The Prophet luidt het laatste gedeelte van de cd in. Een gedeelte van een hardcoresausje voorzien. Onder andere Rob is hier te vinden met ‘Start Playing’ en ook de afsluiter ‘Psycho’ valt hieronder. Een wellicht aparte wending op een hardstyle cd maar mij heeft het niet gestoord. Integendeel zelfs want het brengt de wat verloren aandacht in het begin weer terug.

Over het algemeen helemaal geen verkeerde cd. De platenkeus is goed, de technische kant is dik in orde, maar het is allemaal bekend. Dit maakt dat ik in ieder geval niet het idee heb dat dit een absolute must have is voor de liefhebber. En dat is jammer want het zou dik verdiend zijn.


CD2: Jump & Oldskool - Mixed by Robbie Magura
(door: Vage Nico)

Jump en oldskool, het blijven qua betekenis twee zeer ruime begrippen. Als je de muziekgeschiedenisboeken erbij pakt, kun je gewoon zeggen dat Jump deel uitmaakt van oldskool, met uitzondering van de nieuwere stromingen natuurlijk. Hoe vaak hoor je wel niet een (Belgisch) (retro)jumpnummer door een oldschool/early hardcore setje? Velen valt het niet op, maar het is weldegelijk zo.
Headliner’s jump/oldskool dj Robbie Magura is in ieder geval een voorstander van deze combinatie. Robbie Magura is denk ik voor de meesten hier nog een onbekende naam, maar Robbie is hard op weg om landelijk door te breken. Het zal mij dan ook benieuwen hoe dit 23-jarige talent zijn persoonlijke invulling geeft aan dit samenspel van jump en oldskool.

Robbie Magura begint zijn cd met recentelijk uitgebrachte jumpplaten waarin melodieën uit oudere tijden de boventoon voeren. “Seigneur” en “Retro Kiss” nemen het beginnende geheel van onbekende en bekendere platen op sleeptouw. Toch hebben vertrouwde nummers als “7 Ways”, “Impego” en “Enjoy This Trip” evenals de versere producties zoals “Alive” en “T.H.I.N.G.” niet de kracht om het cd’tje verder naar een hoger niveau te tillen. Bountyhunter’s “DOH” blijkt jammer genoeg een wat mindere versie van “Woops” te zijn en is daardoor ook niet al te enerverend. Niet getreurd, want er volgt een lekker hard, opzwepend jumpgedeelte dankzij twee Lobotomy Inc. tracks met daartussen wel een teleurstellende, hardstyle-achtige productie van Robbie Magura zelf.

De jumpsound wordt even ingevroren en ingewisseld voor wat meer early hardcore-achtige nummers in een nieuw jasje. “Redux” zal bij velen dan ook bekend in de oren klinken ook al is het een redelijk nieuwe plaat. Hetzelfde geldt ook voor de Brennan Heart Minimal Re-Edit van The Horrorist’s “Flesh Is The Fever” dat, zoals de titel al doet vermoeden, een minimaal opgepoetste versie is van het origineel met op het eind een lekkere, harde verassing.
Nu we toch in de early-hardcore sferen verkeren is het beetje vreemd dat Robbie weer twee jumpplaten uit de ijskast haalt. Eén van mijn favoriete jumptracks, “Acid Story”, wordt ontdooid en maakt samen met “Terapia” van Ramirez een geweldig eind aan de jump op dit schijfje.

De oude hardcore neemt het over. Voordat je het weet worden de Duitse no-nonsense knallers “Atmos-Fear” en “Gib Mir Die Bass” (als afsluiter) door je speakers gepompt. Voor de afwisseling worden deze beukende tracks afgewisseld door twee heerlijk subtiele Itialiaanse producties: het welbekende “For You Marlene” van Rexanthony en de hardcore-versie van Plexus’ “Cactus Rhythm” geremixed door The Stunned Guys.

Het grootste manco van deze cd is de plaatkeuze geworden. De recentere jumptracks verschillen van goed tot niet-boeiend. Daardoor is vooral het begin voor de liefhebbers minder interessant (dit komt onder meer door de lange vertraging die deze dubbelaar heeft opgelopen). Maar als de cd op een gegeven moment goed op stoom komt doordat de betere, oudere nummers aan bod komen, valt er voor de liefhebber genoeg te genieten.
De combinatie recentere jump, ‘oldstyle’ jump en early-hardcore is best lekker en gaat Robbie Magura goed af, al mogen wat mij betreft sommige plaatjes in de tracklist omgewisseld worden om een nog betere opbouw van nieuw naar oud te realiseren. Verder is het mixwerk ok en laat Robbie goed dat typische oldstyle-geluid, dat kenmerkend is voor de stijlen die hij graag ten gehore wil brengen, als een rode draad door zijn mix lopen. Deze cd is voor mij redelijk te pruimen al is hij, door de combinatie van verschillende muziekstijlen, voor de één wat moeilijker te verteren dan voor de ander.