Tiësto - Kaleidoscope

Op het moment dat ik aan deze recensie begin te schrijven, besef ik dat ik er veel commentaar op zou kunnen krijgen. Er is de laatste weken veel discussiestof opgewaaid rond Tiësto. Zijn nieuwe draaistijl, zijn muzikale ommezwaai, ingezet in zijn sets van de afgelopen maanden en tot een onafwendbaar feit geworden op Evolution in Assen. Dat optreden kwam -op mij althans- over als een statement en definitief keerpunt. Ik was er op dat feest bij, had me ingesteld op een nauwelijks-trance-Tiësto en desondanks verheugde ik me heel erg op zijn set. Omdat ik open sta voor de vernieuwing en verandering die hij nastreeft en bewondering heb voor het feit dat hij durft los te laten waar hij zich –zo zegt hij- niet langer gelukkig bij voelt. Respect daarvoor, al ben ik van mening dat hij zijn schepen wel erg nadrukkelijk aan het verbranden is en de scène die hem groot heeft gemaakt nu in een (te) negatief daglicht zet. Anyway, ik had er zin in maar het werd een deceptie. Zijn drie uur leken er wel negen en ik keek vaker op mijn horloge dan tijdens een maandagmiddagse marathonvergadering over budgettaire beleidsnota’s. Velen verkozen de buitenlucht of een flink potje sassen in Assen en ik heb mensen aan de kant zien zitten die ik nog nóóit heb zien zitten.

Na deze set laaide de discussie rond Tiësto hoog op en er geen leek weinig middenweg te bestaan. Mensen vonden de koerswijziging ‘terecht, begrijpelijk en geweldig’ dan wel ‘te radicaal, onbegrijpelijk en afschuwelijk’. Hetzelfde is het geval met de meningen over Tiësto’s nieuwe album ‘Kaleidoscope’. People love it or hate it. Voor de haters zal ik hier mijn messen niet scherp genoeg kunnen slijpen en kan de score niet laag genoeg zijn, terwijl de voorstanders elke kritische noot kunnen beschieten met ‘staat nergens voor open’. Ik realiseer me dat, recht de rug, ga ook deze luisterbeurt zo onbevangen mogelijk in en geef zoals altijd mijn persoonlijke mening. Here we go!

In my memory - Just be - Elements of life

In bovenstaand rijtje is ‘Kaleidoscope’ het vierde studioalbum van Tiësto (en laat ik medeproducer Dennis Waakop Reijers niet vergeten te vermelden) en de plaat wordt uitgebracht op het nieuwe door Tiësto opgerichte label ‘Musical Freedom’. Laat het vooral duidelijk zijn: Tijs Verwest is klaar met Black Hole en klaar met de sound waar hij al die jaren voor gestaan heeft. Van ‘major’ naar ‘indie’, het is nogal een stap voor de grootste DJ ter wereld, maar het is een hele bewuste stap. Zoals zijn verhuizing naar Miami dat ook is. De ‘nieuwe’ Tiësto richt zich voornamelijk op de USA, wil de Amerikaanse markt veroveren en de doelstelling is om met deze plaat en de bijbehorende tour alvast een flinke krater te slaan.

Opener en titeltrack ‘Kaleidoscope’ bevat de vocalen van Jónsi Birgisson, de zanger van de IJslandse band Sigur Rós. In de stijl van hun muziek is dit nummer ook gemaakt, maar dan als elektronische variant met zeer bewerkte zanglijn. Helaas blijft daarmee van de mooie emotie in de unieke Sigur Rós sound nagenoeg niets over. ‘Escape me’ wordt gezongen door de voormalige frontvrouw van Le Rev, CC Sheffield. Het refreintje blijft lekker hangen, maar verder een niet echt uitschietend popplaatje. Datzelfde vind ik van track drie, ‘You are my diamond’ met de stem van Kianna (zangeres van Tilly & the Wall). Pas bij het vierde nummer -en dat is laat voor een danceplaat- krijg ik de neiging tot dansen. En meteen een niet te onderdrukken neiging want ‘I will be here’ bonkt en knalt aan alle kanten! Heerlijke snerpende electro, overal vliegen de geluidjes om je oren en de energie spat ervan af. Uitgebracht als eerste single van dit album, met commercieel oogmerk dus, maar wat zou het. All Sneaky Sound Systems are go! Heerlijke track.

Wederom een vocale plaat is ‘I am strong’. Eindelijk iets dat tot de familie der trance-achtigen gerekend kan worden. Hopelijk verschijnt hier nog een lekkere en liefst niet-vocale remix van. Ook trancy is ‘Always near’, zalig trancy zelfs. Waarom is dit (als outro van ‘Here on earth’) nou maar zo’n minitrack potdimme, hier wil ik veel meer van! Maar helaas, wat volgt is het tenenkrommend lelijke ‘It’s not the things you say’. Ik vind Bloc Party een lekker gitaarbandje en wat mij betreft houdt Kele Okereke het daarbij. Gevolgd door, eindelijk, een instrumentale track met melodie, opbouw, een break en gevoel. Het mocht even duren zeg.

Wisselvalligheid troef, want hierna volgt alweer een weinig bijzonder vocaal plaatje. Gezongen door Calvin Harris, van wie Tiësto onlangs ‘I’m not alone’ remixte. ‘Century’ is overduidelijk Ferry-Corsten-stijl, maar te weinig pakkend en daarmee veel minder sterk. Middelmatig vind ik ook ‘Feel it in my bones’ en ik denk met weemoed aan de geweldige remix die Tijs maakte van het fenomenale ‘Back in your head’ van dezelfde dames Tegan & Sara. Springt er nog iets uit in positieve zin voor de rest van het album? Niet het oersaaie ‘Who wants to be alone’ met Nelly Furtado of het futloze ‘Knock you out’ met Emily Haines, wel enigszins ‘LA ride’ en het lekker zwaar aangezette ‘Bend it like you don’t care’. De eindeloze stroom bliepjes in ‘Louder than boom’ werkt me danig op de zenuwen en daarmee is er voor de (best mooie) chille afsluiter ‘Surrounded by light’ geen redden meer aan.

Kaleidoskip

Objectief gezien vind ik dat Tiësto dan wel iets anders en nieuws doet, maar dat er hier muzikaal weinig nieuws onder de zon is. Was dit album überhaupt opgevallen als die niet van Tiësto was geweest? Als kind had ik een kaleidoscope en kon ik uren naar de plaatjes kijken, maar door deze plaatjes kaleidoskip ik snel heen. En persoonlijk? Echt, ik sta ervoor open maar ik kan er niet in mee. De nieuwe Tiësto is als een sommelier die mij jaren verwend heeft met heerlijke wijnen en nu met melk en appelsap aan komt zetten. Verrassend en verfrissend bezig, maar ik sla het geserveerde beleefd af.

Score: 50/100


www.tiesto.com
www.myspace.com/tiesto