Cream Ibiza - Mixed by Eddie Halliwell

Eddie Halliwell, Engeland’s nieuwste superstar DJ, levert de nieuwe Cream Ibiza cd af en is daarmee volgens mij de jongste DJ (zesentwintig lentes jong) die de eer krijgt om een Cream cd in elkaar te draaien. Halliwell staat er om bekend dat hij optimaal gebruik maakt van de nieuwste technologieën die er in de DJ-wereld bestaan. De Pioneer 909 mixer is de ruggegraat van zijn setup, waarbij hij ook gebruik maakt van minimaal drie CDJ 1000’s. Het laatste optreden dat ik van hem heb meegemaakt, was tijdens Dance Valley 2005, waar hij de HQ Area op z’n kop zette met zijn eigenzinnige mix van progressive, trance, hardhouse en hardtrance. Die laatste twee stijlen laat hij op deze cd, aan de tracklist te zien, links liggen. Een blik op de tracklist doet me vermoeden dat vooral electro, techno, trance en techtrance de boventoon zullen voeren.

CD1 – Altern8ive Mix
Tot mijn grote verbazing staan er vierentwintig tracks op de eerste cd, een behoorlijk aantal voor iemand die de stijl draait die Halliwell zich toeeigent. Onmogelijk om ze allemaal te bespreken natuurlijk, dus hier ‘korte’ versie:
Het begin is een ode aan electro-achtige techno met smerige basslines, minimale percussie en zo hier en daar een kleine edit die Halliwell er zelf in heeft aangebracht. Je hoort duidelijk dat dit de sound van morgen aan het worden is, er is een goede crossover gevonden tussen verschillende stijlen. Misschien is het zelfs al wel de sound van nu.

Daarna gaat het tempo iets omhoog en wordt de aandacht echt gevestigd op de bekende dirty basslines, bijvoorbeeld in ‘The Egg – Walking Away (Tocadisco Remix)’ en ‘Fatboy Slim – Right Here, Right Now (Eddie’s EFX Edit of Mixin’Marc’s Peak Hour Remix)’. Beide tracks hebben een goede opbouw richting een enorme climax die voornamelijk bestaat uit een kick, een bassline en zo af en toe een clap en een analoog synthgeluidje. Cirez D is een producer die ik al een tijdje volg, hij maakt erg lekkere electroplaten die in vrijwel elke set te draaien zijn. Ook voor hardhouse- en trance-DJ’s zijn zijn tracks dus echt een aanrader, het vormt vaak een mooi breekpunt in je set en zo ook op deze cd, want hierna komt er toch een kleine omslag. Het tempo gaat weer iets omhoog, de sounds worden voller en je voelt dat er iets leuks te gebeuren staat.

Eén van mijn alltime heroes is Marco V en hij is weer terug met een meesterproductie. Hij en Benjamin Bates blijven er de laatste jaren in slagen om originele, goed geproduceerde tracks te maken en weer is het een productie van formaat. ‘Red, Blue, Purple’ gaat de clubhit van deze zomer worden, geen twijfel mogelijk. Het trancy breakje zet je totaal op het verkeerde been, want opeens klapt er een vette kick in die ondersteuning biedt aan een oscillator-achtige sound en een hele dikke Novation V-Station preset. ‘Dirty, filthy, smerig’ was misschien een betere titel geweest voor deze kraker, heeeeeeeerlijk!

De diepe basslines vliegen om je oren en het is echt genieten geblazen. De mix is ongelooflijk strak (ik kan in de eerste cd nog geen foutje ontdekken, zelfs niet een kleine mixcorrectie), de platenkeuze is subliem en ik krijg er, samen met de geweldige omstandigheden waarin ik me op het moment van schrijven bevind (ik zit in m’n achtertuin in de zon), een geweldig zomergevoel van. Ik zou bijna denken dat ik echt op Ibiza ben! De rest van de cd is ook simpelweg geweldig te noemen, ik kan er niks meer van maken. De technische trucs volgen elkaar in hoog tempo op en na nummer veertien duren alle tracks hooguit nog maar twee minuten, wat duidt op supersnelle driedeckmixing skills van Eddie.

CD2 – Main Room Mix
Nog nagenietend van de eerste disc, is het tijd voor de tweede helft. Er staan op cd twee aanzienlijk minder tracks dan op de eerste, wat waarschijnlijk (en hopelijk) duidt op trancy breaks en uplifting melodieën a la Paul van Dyk.

Kufdam & Plant krijgen de eer om cd twee te openen, zij het met een korte edit van hun ‘Dream Makers’. Track twee is ook nog duidelijk een opwarmer, maar dan gebeurt waar ik op hoopte. Kippenvel in het kwadraat met O’Callaghan & Kearney, de break is heerlijk dromerig en begint met veel cutoff op alle sounds (voor de mensen die niet weten wat dat is: alles klinkt heel dof en ver weg) en langzaamaan worden alle sounds voller, harder en dromeriger. Dan… het hoogtepunt: een hele mooie stringsynthesizer vertelt zijn verhaal met de waanzinnige accoorden die de producers hebben uitgekozen, damn wat een tranceplaat! Ik heb lang niet zo’n goede nieuwe trancetrack gehoord, hulde aan de makers ervan.

De producers van Mark Norman zijn inmiddels definitief doorgebroken. Met hits als ‘Overkill’ en hun album ‘Synchronicity’ bewezen ze geen eendagsvliegen te zijn en doen dat dunnetjes over met ‘Touch Down’, wat trouwens ook afkomstig is van hun album. De typerende Mark Norman sound is aanwezig, de opbouw is goed en na de break gaan ze weer stevig tekeer met hun funky, techtrancy sound. Ik heb het gevoel dat ik ‘Linking People’ van Giuseppe Ottaviani eerder gehoord heb, maar ik heb geen idee meer in welke set dat was. Nou ja, who cares, het is gewoon een prima tranceplaat waar ik absoluut voor naar de platenwinkel zou willen rennen. Hetzelfde geldt voor ‘Sean Tyas – Lift’. Na een wat progressive klinkende track, getiteld ‘Evaporate’ van Thomas Datt, maakt Ottaviani me nóg een keer blij met een sublieme productie. Ik had eerlijk gezegd nog nooit van deze man gehoord, maar ik ga zeker even checken of ik ergens zijn platen kan kopen, want dit is trance zoals het moet.

Het breekpunt van de cd is ‘Manix – 88 To Piano (Fabio Stein Remix’. De oldschool pianosample doet het nog steeds en ook dit zal ongetwijfeld een veelgedraaide plaat zijn op de vele festivals dit jaar. Prima opwarmertje ook voor de volgende track: DJ Preach’s ‘Broken Inside’. En de goede tunes houden gewoon echt niet op. Halliwell’s Essential 3 Deck Edits zijn inmiddels al legendarisch (vooral de edit van ‘Dark Alliance – Genetic’ vind ik van topklasse) en aan dat rijtje wordt er weer één toegevoegd: ‘Max Walder – Persistence’. De edits en effecten blijven maar uit m’n boxen komen, de ene truc die hij uithaalt is nog briljanter dan de andere. Ik doe echt m’n best om iets negatiefs te ontdekken, maar dat gaat nogal moeilijk omdat de Mac Zimms remix van ‘Deep Voices – Imaginatic’ me ook al meteen te pakken heeft. En ik ben bang dat het zoeken tevergeefs is, want als afsluiter gebruikt Halliwell de Trance Energy 2006 remix van ‘Marcel Woods – Cherry Blossom’. Tja, wat moet je daar nog over zeggen… In ieder geval niks negatiefs, dat is zeker.


Het is lang geleden dat ik zó vrolijk werd van een cd. Halliwell had zich wat mij betreft al aardig bewezen met zijn optredens, maar met deze cd leveren hij en de mensen van Cream echt vakwerk af. Liefhebbers van electro, progressive, techno, trance en techtrance moeten onmiddellijk naar de winkel rennen om deze cd te halen, een meesterwerkje.

Score: 99/100 (die ene minpunt is voor het ontbreken van de Halliwell 3 Deck Edit van ‘Dark Alliance – Genetic’)


Wil je deze cd winnen? Check de actiepagina van Partyflock.